All Chapters of พระชายาอ้อนรัก: Chapter 61 - Chapter 70

นางยิ่งคิดใบหน้ายิ่งดูไม่ได้ ในใจหนักอึ้งด้วยความหวาดหวั่น หากหยางต้าหลงเค้นให้เสี่ยวเหวินพูดความจริงออกมา นางจะต้องถูกหยางต้าหลงเล่นงานเป็นแน่ อี้หวาเดินวนอยู่ในห้องโถง ยิ่งคิดยิ่งกลัดกลุ้ม นางคิดไปคิดมาก็คิดได้ทางหนึ่ง นางรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วไปพบกุ้ยไป๋เทียนที่ห้องทำงาน วันนี้เขาไม่เข้าวังหลวงเพราะจะสืบสวนเรื่องที่ไข่มุกราตรีหายไปนางกำลังจะเข้าไปบอกว่าการหายตัวไปของเสี่ยวเหวินมีพิรุธ นางกำลังจะโทษว่าฮุ่ยชิงต้องให้หยางต้าหลงมาลักพาตัวไปเพื่อบีบให้พูดเรื่องเท็จ แต่ทว่าเพียงแค่นางเดินเข้าไป นางก็พบว่ามีบ่าวนำตัวฮุ่ยหลิงมารอสอบสวนแล้วนางมองกุ้ยไป๋เทียนก็พบว่าเขามีสีหน้าดูไม่ได้ ใบหน้าชราขึ้นไปอีกสิบปี นางจะรีบโผเข้าไปบอกเรื่องที่นางคิดเพื่อตัดหน้า แต่เสียงคนเดินเข้ามาในห้องทำงานก็ขัดจังหวะไม่ให้นางได้เอ่ย“ประมุขหยางมาถึงพอดี เชิญนั่ง”อี้หวางุนงงตะลึงลานแต่ก็รีบเก็บสีหน้า“ท่านพี่ให้คนไปตามประมุขหยางกับฮุ่ยชิงมาแต่เช้าเลยหรือเจ้าคะ ท่านพี่ใจร้อนจริงๆ” อี้หวาว่าแล้วพยายามจะแสร้งยิ้มแต่ก็ยากเต็มที เพราะสายตาของกุ้ยไ

ทุกคนในห้องนั้นต่างหันไปมองผู้มาใหม่ โดยเฉพาะฮุ่ยชิง นางดีใจที่ได้เจอกับหยวนเปาคนที่จะล้างมลทินให้มารดาของนางได้กุ้ยไป๋เทียนมองอดีตพ่อบ้านคนสนิทด้วยสีหน้าถมึงทึง ภาพคืนนั้นผุดขึ้นมาให้หัวจนเขาต้องกำมือแน่น ในตอนนั้นเขาต้องออกติดตามฮ่องเต้ไปตรวจราชการในพื้นที่ชายแดน เขากลับมาก่อนกำหนดด้วยความคิดถึงสตรีที่รัก เขาจึงตรงไปที่ห้องของนาง แต่ภาพที่เห็นคือฮุ่ยหลิงนอนกอดกับผู้ชาย“คารวะนายท่าน”“เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ”“ข้ายังไม่ตายขอรับนายท่าน โชคดีที่ประตูนรกยังไม่ต้องการตัวข้า”หยวนเปาก้มหัวบอก แล้วหันไปมองหม่าอี้หวาด้วยสายตาอาฆาต สิบห้าปีแล้วสินะ ที่เขาต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไม่กล้าเปิดเผยตัวตอนนั้นหม่าอี้หวาให้คนพาตัวเขาไปถ่วงน้ำแต่เขากลั้นหายใจได้นาน กำลังจะหมดลมพอดี มีชาวบ้านมาพบเข้าเขาจึงรอดตาย ได้แต่งงานกับลูกสาวคนที่มาช่วยเขาไว้เพื่อเป็นการตอบแทน จนมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน นั่นก็คือเสี่ยวเหวินเขาบอกเสี่ยวเหวินว่าอยากมาเมืองเกาซานเพื่อตามหาความจริงบางอย่าง แต่คาดไม่ถึงว่าเสี่ยวเหวินจะมาขอทำงานที่จวน หนำซ้ำยั

“ข้าเพิ่งกลับเข้าเมืองมาได้เพียงสองวัน”“พี่เถียนหลิงท่านเรียกข้าคุณหนูรอง ตอนนี้ข้าไม่ได้เป็นคุณหนูรองแล้วนะเจ้าคะ”เถียนหลิงขมวดคิ้วเข้ม “หมายความว่ายังไงหรือ” เขาไม่ได้กลับเข้าเมืองนาน มีอะไรที่เขาพลาดไปฮุ่ยชิงหน้าแดง “เวลานี้ข้าเป็นฮูหยินน้อยสกุลหยางแล้ว ข้าแต่งงานกับท่านประมุขหยางต้าหลง”“จริงหรือ ข้ายินดีด้วย นับว่าเหมาะสมกันแล้ว”“แล้วท่านเล่า ถูกสั่งย้ายกลับเข้าเมืองแล้วหรือเจ้าคะ”“ข้าถูกหัวหน้าสำนักตรวจการเรียกตัวมาสอบสวน”“ใต้เท้าซ่งเรียกท่านมาสอบสวน” คิ้วของนางขมวด เท่าที่นางพอรู้และสัมผัสได้ คนผู้นี้เป็นคนจิตใจดี ใจคอกว้างขวางไม่น่าจะทำเรื่องทุจริตในกองทัพให้ใต้เท้าซ่งเรียกตัวมาสอบสวนได้นี่นา เห็นสีหน้าเป็นกังวลของนาง เถียนหลิงกลับหัวเราะราวกับเขาไม่ทุกข์ร้อน ก็เขาไม่ได้ทำผิดเหตุใดต้องกังวล“เห็นท่านยิ้มได้แบบนี้คงรับมือใต้เท้าซ่งผู้เถรตรงได้ไม่ยาก คงไม่มีอะไรให้ท่านต้องวิตกกังวล”“

ฮุ่ยชิงขมวดคิ้ว นางได้ยินเขาแทนตัวเองด้วยคำว่าองค์... แต่ความโกรธเกรี้ยวที่มีต่อกันตอนนี้ทำให้นางไม่ทันได้ถามออกไปไม่มีครั้งใดที่บุรุษตรงหน้าจะตะเบ็งเสียงใส่นาง รสชาติฝาดขมทะลักขึ้นมาในใจ หยาดน้ำตากำลังรื้นขึ้นมาถึงดวงตา นางไม่เคยคิดนอกใจเขา เหตุใดต้องปรักปรำนางด้วย แต่นางนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก ทำไมจึงละเมอเรียกชื่อเถียนหลิงอย่างที่เขากล่าวหาแต่สถานการณ์ในเวลานี้ต่างคนต่างโมโห เขาเกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขืนนางยืนอยู่ตรงนี้คงได้ตีกันตาย ร่างบอบบางตัดสินใจหมุนกลับไปทางประตูทางออกของเรือน แล้วคิดว่าจะหนีไปตั้งหลักก่อน รออารมณ์เย็นกันทั้งสองฝ่ายแล้วค่อยกลับมาพูดจากันดีๆแค่เพียงนางหันหลังให้เขา ใบหน้าคมคายกลับสะท้อนให้เห็นถึงความเจ็บปวดราวกับมีดาบข้าศึกกำลังแทงหัวใจเขาอยู่“ฮุ่ยชิง นั่นเจ้าจะไปไหน”ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก หยุดยืนอยู่กับที่เสียงเขาก็ยังตวาดไล่หลังมาอีก “เดี๋ยวนี้เจ้าอวดดีกล้าเดินหนีข้าแล้วหรือ ชักบังอาจเกินไปแล้ว”ได้ยินคำพูดเช่นนี้ร่างเล็กรีบสาวเท้าหนีคนอารมณ์ร้าย เวลานี้ค่ำแล้วบ่าวไพร่ต

“เจ้าเป็นแมวหรือไง ถูอยู่ได้ เดี๋ยวเอาหน้าถูแขนข้าบ้าง ถูแผงอกข้าบ้าง จะเอายังไง”“ยังไงก็ได้เจ้าค่ะ แล้วแต่ท่านพี่แล้วกัน”“แน่นะ ที่พูดมา อย่างไรก็ได้?” ดวงตาแสนเจ้าเล่ห์วาบขึ้นทันทีฮุ่ยชิงเอาหน้ามาซบที่แผ่นอกอีกแล้ว นางเหมือนลูกแมวน้อยแบบที่เขาว่าไม่มีผิด แต่เขาเกลียดแมว มันชอบคลอเคลียทำให้รำคาญ แต่เหตุใดจึงไม่รำคาญเมียตัวน้อย และมือน้อยๆที่บังอาจซุกซนนัก ล้วงผ่านเสื้อเข้าไปลูบไล้ไปถึงแผงอก ยิ่งทำนิ่งไม่พูดอะไรเหมือนนางคงได้ใจ ทั้งซบและซุกอยู่อย่างนั้น‘เดี๋ยวข้าจะตัดมือเจ้าให้ ชอบลูบดีนัก อย่าให้ข้าลูบกลับบ้าง’เจิ้งอี้เหยียนกุมอำนาจทั้งกองทัพ ชื่อเสียงของเขาสะท้านแผ่นดิน ลาดไหล่กำยำแฝงด้วยกลิ่นอายทระนงโอบล้อมร่างบอบบางเอาไว้ เขาทนกับความรู้สึกส่วนลึกไม่ไหวจับนางเงยหน้าขึ้นแล้วก้มลงจุมพิตริมฝีปากนางที่หวานล้ำยิ่งกว่ารสหวานของลูกท้อ ดวงตาคมมองนางอย่างรักใคร่เอ็นดู“แต่งให้ข้าแล้วเจ้าเป็นของข้า ข้าเองก็ไม่คิดทอดทิ้งเจ้า จงจำเอาไว้นอกจากข้าใครก็รังแกเจ้าไม่ได้ ตบตีเจ้าไม่ได้” พูดไ