All Chapters of พันธะร้ายนายสถาปัตย์: Chapter 11 - Chapter 20

@ภายในห้องทำงานของประมุขของบ้านเรียวตะและรีนลดาที่เค้นถามลูกชายตัวดีเสร็จแล้ว นั้นคนต่อไปก็คือปลายฝัน ทว่าขณะที่ไทม์เดินออกจากห้องทำงานของบิดานั้น“โอ๋...หนูปลายฝัน ไม่เป็นไรนะลูก ยังไงป้าก็ไม่ยอม ป้าเข้าใจหัวอกลูกผู้หญิง” ไทม์ที่เห็นมารดาโอบปลอบขวัญปลายฝันยิ่งกว่าลูกแท้ๆ อย่างเขานั้น ไทม์อดหมั่นไส้ไม่ได้“หนูปลายไม่ต้องกลัวนะลูก ตอบลุงกับป้ามาตามตรง” เมื่อภายในห้องมีเพียงลุงเรียวตะ และป้ารีนนั้น ปลายฝันก็เล่าเรื่องทั้งหมดทันที เมื่อเค้นถามทั้งไทม์และปลายฝันเสร็จแล้วนั้น เรียวตะก็เรียกลูกชายเข้ามาปลายฝันพออยู่ในห้องกับพี่ไทม์ คุณพ่อ คุณแม่ของเขานั้น สายตาที่เขามองฉันในตอนนี้ อึดอัดโคตร ราวกับฉันเป็นคนผิด“พ่อจะไม่ถาม ว่าเกิดอะไรขึ้น ลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องรับผิดชอบ” เสียงเข้มของบิดาดุลูกชาย“ผมทำอะไร เราก็แค่...เล่นอะไรสนุกๆ ใช่ไหม ปลายฝัน” ในจังหวะนั้นเขาปลายสายตามาคาดคั้นเอาคำตอบจากเธอ“หนูปลายเต็มใจไหมลูก”“ไม่ค่ะ” ปลายตอบแบบไม่ต้องคิด เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นฉันไม่รู้จริงๆ จะเต็มใจได้ยังไงละ ก็ฉันเมานี่น่า“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ดอกแก้ว” จากนั้นดอกแก้วก็เล่าเหตุการณ์ ต่างๆ ที่เธอเป

ปลายฝันงานแต่งงานฉันและพี่ไทม์ถูกจัดขึ้นแบบเร็วมาก จนกระทั่งเจ้าสาวอย่างฉันตั้งตัวไม่ทัน ทุกสิ่งทุกอย่างคุณแม่พี่ไทม์จัดการให้หมด แม้กระทั่งชุดแต่งงานฉันก็ไปลองกับป้ารีนและพี่ไนท์ เรื่องแต่งงานฉันไม่ได้บอกเพื่อนๆ หรือใคร เพราะฉันแต่งในช่วงปิดเทอม เพื่อนๆ ฉันทำงานคงไม่ว่างมากัน และขืนบอกไปว่าฉันแต่งงานกับพี่ไทม์คงไม่มีใครเชื่อ เพราะเขาทั้งหล่อ ฮอต ไฮโซที่ไม่เหมาะกับเด็กกะโปโลอย่างฉัน แต่แล้วไงละ นี้คือเรื่องจริงไม่ใช่ฝัน ฉันอยู่ในชุดเจ้าสาว ฉันแต่งงานกับพี่ไทม์ ทว่าขณะถึงช่วงส่งตัวเจ้าสาวนั้น“ไทม์ดูแลน้องด้วยนะลูก เป็นผัว เป็นเมียกันแล้ว มีเรื่องอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากับน้องนะลูก” เอ่ยจบมารดาก็สวมกอดบุตรชาย“หนูปลาย แม่ฝากพี่ไทม์ด้วยนะลูก พี่ไทม์ดื้อหน่อย แม่อนุญาตให้หนูจัดการพี่เขาได้เลย” ไทม์มองหน้าภรรยาของตน“ค่ะ คุณป้า”“คุณแม่สิลูก หนูปลายเป็นลูกสาวอีกคนของแม่กับพ่อนะลูก” จากนั้นรีนลดาก็สวมกอดลูกสะใภ้ คนอื่นอวยพรมาทั้งวัน ทว่าน้ำใสๆ กับไหลออกมา เพียงแค่อ้อมกอดของป้ารีน ที่ฉันรู้สึกอบอุ่นเหมือนอ้อมกอดที่ปลอดภัย“ค่ะ” ปลายฝันรับปาก“เอาล่ะ งั้นพ่อกับแม่ และคุณปู่คุณย่า ไม่รบกวนเราสองค

ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารสองอย่างถูกจัดเสิร์ฟที่โต๊ะอาหาร เธอทำเมนูง่ายๆ มีกะเพราหมูสับ และไข่เจียวหมูสับ“เสร็จหน้าที่ฉันละ”“แต่เธอยังไปไหนไม่ได้ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”“พี่ไทม์มีอะไรกับฉัน ก็รีบๆ พูดมาเถอะค่ะ” เขานั่งเก้าอี้ ส่วนเธอยืน คอยตักข้าวให้เขา“เห็นข่าวหรือยัง” ใบหน้าสวยขมวดคิ้ว ด้วยสีหน้างงวย“ข่าวไร”“ฉันกับมิล่า”“อืม...ถ้าพี่ไทม์จะใช้วิธีนี้ ทำให้ฉันหย่ากับพี่ เลิกเถอะค่ะ เพราะฉันไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับข่าวฉาว และภาพอุบาทว์ตาอะไรแบบนั้นเลยสักนิด” เธอลอยหน้าลอยตาพูดประชดเขาสีหน้าไม่มีสลดเลยสักนิด“ปลายฝัน...” ไทม์ยังไม่ทันจะตักข้าวเข้าปากแต่กับโมโหร่างบางที่ลอยหน้าลอยตาเย้ยตน“ที่เธอไม่ยอมหย่ากับฉันนี้มันเพราะอะไร”“ถ้าพี่จะรีบหย่า ขนาดนี้ พี่จะให้คุณป้าเสียตังค่าจัดงานทำไมคะ ทำไมพี่ไม่ปฏิเสธตั้งแต่แรก” นี้สมองพี่ไทม์คิดได้แค่นี้เหรอ หึ...“เธอก็รู้คุณแม่ไม่ฟังฉัน”“นั้นมันก็ปัญหาของพี่ไทม์แล้วละค่ะ ไม่เกี่ยวกับฉัน” ทว่าขณะที่ปลายฝันจะเดินหนีนั้น“ทำไมกลัวบ้าน 15 ล้านตกเป็นของฉันเหรอ” เรือนหอที่มาดามชิ ซื้อต้อนรับหลานสะใภ้ มูลค่า 15 ล้าน แต่มีข้อแม้ ถ้าไทม์หย่า บ้าน 15 ล

~ 1 ปี 8 เดือนต่อมา ~ด้านปลายฝัน และตอนนี้ฉันก็เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4 เต็มตัว ทว่าขณะที่ฉันเลิกคลาสในช่วงบ่ายแล้วนั้น“อิปลาย อิเอิงวันนี้พวกแกไปไหนกันเปล่า”“ถามทำไม ถ้ามึงจะพากูไปเต๊าะหนุ่มวิศวะ ถาปัตย์ บริหาร ไปว่างค่ะ เพราะวันเสาร์นี้ กูกับอิปลายมีนัดแล้ว”“นัดไรของมึงอิเอิง” ซันนี่ตาโตสองนางนี้จะไปไหน ทำไมพวกมันไม่ชวนฉันละ“ก็พวกกูสองคนจะไปแคสงาน ออดิชั่นน่ะสิ นี้อย่าบอกนะว่ามึงตกข่าว เพื่อนห้องเราอะไปแคสกันแทบยกคลาส”“กูเห็นคนที่ยื่นใบสมัครมีแต่ตัวท็อปๆ ระดับ ดาวคณะ มอ.ดังๆ ทั้งนั้น ระดับปลายแถวอย่างพวกมึงสองคนจะเอาอะไรไปสู้เขาละวะ อิปลาย อิเอิง” อิซันนี่จิบปากจิบคอ ยังไม่ทันจะแข่งนางก็ดับฝันฉันและอิเอิงแล้วหนึ่ง อิซันนี่น่าถีบนัก“นี้ปากมึงเหรอคะซัน แล้วกูกับอิเอิงคือ ไม่สวยเหรอ ไมมึงพูดแบบนี้อะ” ปลายมือเท้าสะเอวพร้อมเอาเรื่องซันนี่สุด“มึงอะ พอลุ้นหน่อย ส่วนมึงปลาย มึงหนะไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่อะไรนะปลาย หน้าลูกครึ่งญี่ปุ่นอย่างมึงนี้ หัดใช้ให้เกิดประโยชน์หน่อย คิ้ว หน้าหัดแต่งซะบ้าง ลงทุนกับตัวเองอะมึง รู้จักป่าว”“อิซัน แรงไปไหม ทำไมมึงว่ากูงี้อะ” ปลายฝันหันไปเอาเรื่องอิเทย

“พี่ไทม์...” ปลายฝันคนที่เธอไม่เจอหน้าเขามาเกือบ 2 ปี เขาจะจ้องหน้าฉันไปถึงไหน“พี่ไทม์ พี่ไทม์” เสียงเรียกของปลายฝันทำให้คนตัวสูงนั้นได้สติ ไทม์เสียการต่อหน้าเธอ แต่นั้นมันก็แค่แว่บเดียวเท่านั้น“นี้พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง ไม่ใช่แค่ไทม์ตกใจที่เจอปลายฝัน เพราะเธอเองก็ตกใจไม่ต่างเขา ใบหน้าสวยที่ระบายยิ้มเมื่อครู่กับหุบยิ้มลง“ทำไม เจอหน้าฉัน ต้องตกใจขนาดนั้น ดีใจที่เจอฉัน” ปลายฝันมีสีหน้าตกใจ ใบหน้าสวยซีดเผือกจนอีกคนรู้สึกได้ เธอเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติ“ปะ...ป่าวนะคะ”“พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย”“จำเป็นไหม ที่ฉันต้องตอบเธอ” นั้นนะสิ เธอสำคัญกับเขาแค่ไหนกันเชียว จะไปจะมาเขาจะบอกเธอทำไม ก็จริงอย่างที่เขาพูด เกือบสองปีที่ไม่ได้เจอกัน พี่ไทม์ก็ยังปากร้ายกับฉันเหมือนเดิม ไทม์ปลายสายตามองคนตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เกือบสองปีที่ไม่ได้เจอภรรยาในนามของตน“เธอมาทำไม”“ฉันมาที่นี่ แล้วพี่ไทม์คิดว่ามาทำอะไรละ” เธอตอบอย่างกวนๆ แต่นั้นปลายฝันกับคิดผิดที่เธอยั่วโมโห ทว่าขณะที่ปลายฝันจะเดินเข้าห้องนั้น กับถูกมือหนากระชากเข้าอีกห้อง!! พรึ่บ