บททั้งหมดของ พันธะร้ายนายสถาปัตย์ : บทที่ 31 - บทที่ 40

“ไม่รู้สิ คืนนั้นพี่ทำอะไรฉันละ” ปลายฝันเอ่ยน้ำเสียงสั่นไหวขาดๆหายๆ ฉันจำไม่ได้หรอกนะ คืนนั้นเธอตื่นมาพบว่าตนเปลือยเปล่ากับเขา ตอนนี้ฉันเจ็บมากจนจะทนไม่ไหวแล้ว เจ็บจนน้ำตาเล็ด อยากจะบ้าตายแล้ว‘อ้าวแล้วคืนนั้น ฉันกับพี่ไทม์ไม่ได้มีอะไรกันหรอกหรือ’ มันเกิดคำถามมากมายขึ้นมาในหัวฉัน แต่ขณะที่จะคิดอะไรนั้น“แจะ แจะ” เขากัับดันท่อนเอ็นหัวใหญ่ๆ เข้ามาอีก อ่าส์... อย่าว่าแต่ปลายฝันเลยคับไทม์ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เขาอยากจะสบถ ‘เชี่ย ออกมา...ที่คืนนั้นตนพลาด ไม่ได้สอดใส่เหรอวะ’ ไม่ได้สอดแล้ว ดันโง่เสือกยอมแต่งงานกับปลายฝันอีกเหอะ...นี้คืออีกเรื่องที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน แต่ไม่เป็นไรคืนนั้นเขาเมา ถือว่าพลาด แต่คืนนี้ถึงจะเมาแต่มีสติคบ ถือว่า แก้ตัวใหม่ ไทม์ยิ้มร้ายด้วยท่าทีพอใจ ที่ปลายฝันไม่เคยมือมือชายใดมา“คนแรกเสียด้วยสิ” นั้นแสดงว่าไอ้บิ๊กไบรท์ยังไม่ได้แตะเธอ เมื่อปลายฝันทั้งสดและใหม่ ไทม์พร้อมสตาร์ทเดินหน้าต่อไม่ให้ตนเสียเวลานี่หมายถึงครั้งแรกของฉันงั้นเหรอ ครั้งแรก ถ้าเจ็บมากขนาดนี้ ฉันไม่เอาแล้ว ไม่ไหวแล้ว ฮืออยากร้องไห้ เจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่เขายังฝืนดันกระแทกเข้าอยู่ได้ ไทม์มองจุดเชื่อต่อข

วันต่อมาปลายฝันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆ อีกวัน ให้ตายสิ จากที่เหนื่อยกับคอนเสิร์ต ก็เหนื่อยอยู่แล้ว เจออิพี่ไทม์จัดอีกหนักไปทั้งตัวฉัน แทบจะคลานลงจากเตียงนอน“อะ...ชี๊ด” เพียงแค่ขาแตะถึงพื้น ฉันต้องสูดปาก เจ็บตรงน้องสาวของฉัน!! แปลบๆ !! ถ้าของเขาจะใหญ่ ทำฉันเจ็บเจียนตายแบบนี้ เชิญเลยค่ะ พี่ไทม์จะไปซื้อกินกับใครข้างนอกก็ไม่ว่านะ เจ็บ แบบนี้ปลายฝันไม่ขอทนแต่ด้วยที่ว่าวันนี้ฉันมีไปดูคอนเสิร์ตวันที่สองต่อ ต่อให้ร่างกายไม่ไหว แต่ใจฉันเนี่ยสู้มากร่างบางลุกจากเตียงนอน แต่กับไร้เงาตัวต้นเหตุที่ทำร่างกายฉันระบมไปทั้งตัว ตื่นมาคิดว่าจะเจอหน้าหล่อๆ ของพี่ไทม์ ก็ดีถ้าเจอฉันคงไม่กล้าสู้หน้าเขา อายไงละ’ ฉันเหลือบมองนาฬิกา เมื่อสายมากแล้ว ก็หอบสังขารเข้าห้องน้ำ แต่แล้วต้องชะงักตกใจกับร่องรอยที่เขาฝากเอาไว้ ให้ฉันดูในตอนเช้าๆ“โอ้... 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 โอ้ย ไม่นับแล้ว” หึ ถ้าจะทิ้งรอยไว้มากขนาดนี้ ก็เอามีดมาเฉือนเนื้อฉันไปด้วยเลยเถอะ“นี้โรคจิตหรือไง” ฉันเลิกสนใจและรีบอาบน้ำแข่งกับเวลาที่มีอันน้อยนิด นอนยาวไปหน่อยเลยต้องรีบแบบนี้แหละ ฉันใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงทั้ง อาบน้ำ ทำผมแต่งตัว แต

ปลายฝันหลังจากที่ออกไปสนุกกับคอนเสิร์ตวันที่ 2 ร่างบางกลับถึงคฤหาสน์ในเวลา เที่ยงคืนกว่าๆ วันนี้เดลต้าไม่ได้ไปรับ เพราะวันนี้ปาร์ตี้วันเกิดนาง ฉันนั่งแท็กซี่มาเอง แต่ก่อนจะถึงคฤหาสน์แท็กซี่ก็แวะไปส่งยัยเอิง ปลายฝันหอบสังขารกลับถึงห้องในเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ เพราะรถติดมากๆ“เหนื่อยไม่ไหว จะเป็นลม”“สนุกจนจะตายแล้วฉัน” รู้สึกปวดเมื่อย ครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบาย ร่างกายฉันเหมือนจะไม่ไหวแล้ว เมื่อมาถึง ฉันก็รีบอาบน้ำ เพราะรู้สึกร่างกายระบมไปหมด จนแทบจะต้องแวะร้านนวด เสียงฉันนี่ไม่ต้องพูดถึง กรี๊ดผู้ชายจนคอแตกเมื่ออาบน้ำเสร็จ ก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงนอนนุ่มๆ แต่ก็ไม่ลืมทานยาพารา เหมือนจะไม่สบายจากนั้นฉันก็ปิดไฟและเข้านอนทันทีด้านปลายฝันที่หลับลึกไม่รู้อะไรนั้น ทว่ารู้สึกตื่นขึ้นมาอีกที เหมือนมีอะไรบางอย่างที่นอนทับร่างกายของฉัน“หนักมาก แทบขยับตัวไม่ได้” แต่แล้วคนหลับอยู่ในอาการสะลืมสะลือกับต้องช็อค เมื่อมือคว้าเปิดไฟที่หัวเตียงกับพบ คนหน้ามึนที่นอนเปลือยเปล่า แทะหน้าอกฉัน“อ่าส์ พี่ไทม์ นี้พี่” ให้ตายสิ นี้เขาแอบเข้าห้องมาวุ่นวายร่างกายฉันตั้งแต่ตอนไหน“อะ ตื่นแล้วก็ดี เพราะฉันไม่ชอบซั

วันต่อมา ด้านดอกแก้วที่จัดโต๊ะอาหารตั้งแต่เช้า นี้ผ่านไปจนกระทั่งเที่ยง แต่ก็ไม่มีท่าทีของเจ้านายทั้งสองนั้นลงมาทานอาหารที่เธอจัดเตรียมไว้ให้ ‘จะว่าไปน้องปลายก็ไม่เคยตื่นบ่ายเลยนี่น่า’ อีกสิบนาทีจะบ่ายโมงแล้ว เมื่อดอกแก้วเห็นท่าทีผิดปกตินั้น“หรือน้องปลายจะไม่สบายกัน” เมื่อเป็นห่วงปลายฝัน ดอกแก้วก็ไม่รอช้า เดินมาหยุดที่หน้าห้องนอนปลายฝัน จะว่าน้องปลายไปมหาลัยก็ไม่น่าใช่เพราะวันนี้ วันจันทร์น้องไม่มีเรียน!!ก๊อก ๆ !!“น้องปลายคะ น้องปลาย” ดอกแก้วรัวมือเคาะห้องปลายฝัน!! ก๊อกๆ รัวมือซ้ำๆ อีกครั้งแต่ภายในห้องกับดูเงียบสนิททว่าไทม์ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีม ในมือถือด้วยเสื้อสูทสีเข้ม เมื่อคืนเขาจัดหนักไปหน่อย พึ่งจะรู้สึกตัวอีกทีช่วง 10 โมง วันนี้ไหนๆ เขาก็เข้าบริษัทสายแล้ว ก็เข้าบริษัทบ่ายเลยเป็นไง ทว่าขณะที่ไทม์ลงจากห้องมาถึงชั้น 2 สายตากับเหลือบไปเห็นดอกแก้วที่ยืนหน้าตื่นที่หน้าห้องนอนปลายฝัน“น้องปลายคะ น้องปลายเป็นอะไร หรือเปล่า ตอบพี่หน่อยค่ะ”!! ก๊อกๆ !! แต่นั้นกับไม่มีเสียงใดๆ เอ่ยตอบมา นั้นยิ่งทำให้ดอกแก้วรู้สึกใจคอไม่ดี“มีอะไรหรือเปล่า พี่แก้ว” ไทม์ขมวดคิ้วถาม“น้องปลายคะ ค

ด้านไทม์พอแยกกับหมอภีมภพ ร่างสูงกลับเข้ามาในห้องคนป่วย“ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้ฉันตาย ที่พาฉันมาส่งโรงพยาบาล” ปลายฝันเอ่ยเสียงแข็งน้ำเสียงไม่ลื่นหูเขานัก“ทีหลัง ไม่สบายอย่าฝืนสังขารไปสนุกต่อข้างนอก” ปลายฝันนั่งนิ่งเถียงไม่ออกสักแอะ เพราะฉันไม่สบายและไปดูคอนเสิร์ตต่อจริง เธอปลายสายตามองเขาด้วยท่าทีไม่พอใจ“ที่ฉันพามาส่ง ไม่ได้พิศวาสอะไรเธอหรอก แค่ไม่อยากให้ใครมาตายในบ้านคุณแม่”“แค่นี้ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกค่ะ เสร็จหน้าที่พี่ไทม์แล้ว กลับไปสิ พี่อยู่ไป ก็ขวางหู ขวางตาฉันป่าวๆ ” ในเมื่อไม่ได้พิศวาส เขาจะอยู่ขวางหู ขวางตาฉันทำไม เสร็จหน้าที่เขาแล้วไม่ใช่เหรอ คนฟังชะงักอ้าปากค้าง เขาอุตส่าห์พาเธอมาส่งถึงมือหมอ แต่ปลายฝันกับไล่เขา น่าปล่อยให้ตายก็ดีไป‘กล้าดียังไงมาไล่เขา’ หึ... ไทม์ได้แต่กัดฟันกรอด ปลายฝัน เด็กไม่รู้จักโตแต่นั้นคนตัวเล็ก ไม่พูดเปล่า มือเรียวคว้าผ้าห่มมาคลุมมิดทั้งตัว ไม่พอเธอยังใช้รีโมทปิดไฟในห้องไล่เขาอีก พฤติกรรมหยาบๆ แข็งกระด้างไม่มีความเป็นกุลสตรี ไล่เขาทางอ้อมแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน ไทม์ที่เห็นเช่นนั้น ร่างสูงถึงกับหงุดหงิดโกรธโมโหสุดๆทั้งที่เขาพาเธอมาส่งโรงพยาบาลแท้ๆ