جميع فصول : الفصل -الفصل 5

(มหกรรมงาน BxMax แฟร์)ภายในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง มหาวิทยาลัย BxMax เดิมชื่อมหาวิทยาลัย B มีนักศึกษากลุ่มหนึ่งที่วุ่นวายจากการตัดเตรียมร้านค้าภายในงาน สัปดาห์นี้เป็นเทศกาลงานแฟร์ซึ่งมีเหล่านักศึกษาและพ่อค้า แม่ค้าบุคคลากรภายนอกที่นำสินค้าและอาหาร ของใช้มากมายนำมาขายไม่เว้นแม้กระทั่งสาวน้อยน่ารักสุดเปิ่น อย่างปลายฝัน ปาลิตา ซึ่งฉันจะพลาดงานสำคัญเช่นนี้ไปได้ยังไง และวันนี้ฉันไม่ได้มาเป็นแม่ค้าขายของกินจุกจิกอย่างกับที่ผ่านๆมา ร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทสั้น ผมยาวสีดำถูกดัดปลายม้วนเป็นลอนรวบจุกมัดขึ้นกลางหัว รับกับใบหน้าสวยหวานจิ้มลิ้ม ฉบับลูกครึ่งญี่ปุ่นที่ได้เชื้อญี่ปุ่นมาอันน้อยนิด 1.1 เปอร์เซ็น มองผิวเผิน ที่เหลืออีก 99 เปอร์เซ็นไทยล้วนๆ ในมือทั้งหอบหิ้วกระเป๋าสีรุ้งขนาดใหญ่ไซส์จัมโบ้แบบไม่ห่วงสวย หลังจากที่เลิกคลาสสุดท้ายของวันในเวลา 5 โมงเย็น“แกอีซันเร็วๆ หน่อยดิ ไหนพวกมึงสองคนบอกจะช่วยกู มาหิ้วถุงนี้ไปด้วยกันไง มาเดี๋ยวนี้” ปลายฝันนักศึกษาปี 2 ดีกรีสาวน้อยหน้าสวยตุ๊กตาประจำห้อง หันไปสั่งความสองสาวเพื่อนสนิทอย่าง ซันนี่และเอิงเอย“อิเอิง มึงดูมัน สภาพถุงที่มันจะให้กูหอบ อิป

@ห้องพักส่วนตัวทายาทเจ้าของมหาลัย ไทม์เดินเข้ามายังห้องพักส่วนตัวของตน และอัดบุหรี่เพื่อลดความหงุดหงิดไปสองมวนติด จากนั้นไม่นานทั้งสามหนุ่ม มาคัส ฟรอสต์ก็ตามเข้ามา“ไอ้ไทม์ กูกับไอ้หมอก็นึกว่ามึงอยู่ตลาด ถึงว่า กูหามึงไม่เจอ” มาคัสถาม พวกเขาก็คิดว่าไทม์เดินงานแฟร์“พวกมึงยังคิดว่ากูจะมีอารมณ์เดินต่องั้นเหรอ สัส เสียอารมณ์ชิบหายกู” ภีมภพที่ตามมาถึงกับกลั้นขำไม่ไหว ที่เห็นไทม์ไปนั่งแจกลายเซ็นให้กับกลุ่มสาวๆ“สัส มึงก็ฮอตเกิน ฮอตชิบหาย ครึ่งชั่วโมงปาไป 3 หมื่นไม่ธรรมดาแล้วโว้ย”“ไอ้หมอมึงรู้ได้ไง” ไทม์ถาม“น้องปลายบอกกู กูเจอน้องที่ร้านผัดไทยเนี่ย น้องยังฝากผัดไทย และหอยทอดมาให้มึง และพวกเราด้วยนะ” ภีมภพนิสิตแพทย์ปี 4 ไม่พูดเปล่า แต่กับถือถุงห่อผัดไทย และหอยทอด ของทานเล่นอีกมากมายวางบนโต๊ะต่อหน้าสามหนุ่ม ไทม์ ฟรอสต์ มาคัส“ไม มึงไม่บอกน้อง พวกพี่ไม่ชอบหอยทอด พี่ชอบหอยสดอะ ครับ” ฟรอสต์เอ่ยเป็นนัย หมอภีมภพมองค้อนเพื่อน“สัส มึงจะแดกไหมไอ้เชี่ยฟรอสต์ น้องอุตส่าห์มีน้ำใจ เลี้ยงพวกเรา ยังเรื่องมากอีก” ภีมภพต่อคนกวนประสาทอย่างฟรอสต์ นิสัยถอดแบบมาจากอาริว ไม่ผิด เพราะพ่อผมบอกไอ้ฟรอสต์นิสัยต่า

1 เดือนต่อมา @มหาลัย BxMax ปลายฝันร่างบางในชุดนักศึกษาที่เดินลงบันไดตึกคณะนิเทศ ทว่าขณะที่ฉันวุ่นวายคุยงานกับทางอีเจนซี่ที่ฉันรับงานไว้นั้น ปลายที่เดินลงบันไดด้วยความเร่งรีบไม่มองทาง!! พรึ่บ !! หน้าผากของเธอกับชนกับร่างสูงใหญ่เข้าอย่างจัง“ว้าย...” ถ้าเขาไม่คว้าแขนฉันไว้คงตกบันไดเป็นผีเฝ้าคณะนิเทศไปแล้ว แต่แล้วดวงตากับเบิกกว้างด้วยความชะงัก เมื่อคนที่ฉันชนเข้า“พี่ไทม์ ขอโทษค่ะ”“จะรีบไปไหน ของเธอ นี้มันบันได ไม่ใช่ทางม้าลาย เดินระวังหน่อยสิ” ไทม์เอ่ยเสียงนิ่งปนดุ ถ้าเขาไม่คว้าแขนเธอไว้ ยัยเด็กบ้านนอกหัวแข็งคนนี้คงตกบันไดไปแล้ว แต่นั้นปลายฝันก็คือปลายฝันที่ไม่รู้สึกรู้สาที่เขานั้นเอ็ดเธอ ใบหน้าสวยระบายยิ้มให้อย่างน่ารัก แต่นั้นเธอกับไม่ได้ยิ้มให้เขา เธอส่งยิ้มให้สามหนุ่ม ภีมภพ มาคัส ฟรอสต์มากกว่า เพราะทั้งสามนั้นส่งยิ้มหวานๆ ให้เธอ“ขอบคุณพี่ไทม์นะคะ ที่เป็นห่วงฉัน” พอเจอสายตาคมคู่ดุของไทม์ที่เพ่งมาที่หน้าของเธอเท่านั้นแหละ จากที่ยิ้มสดใสแสนหวานกับแปลเปลี่ยนเป็นยิ้มแห้งๆ แทน“ฉันไม่ได้เป็นห่วง แค่ไม่อยากให้มีใครมาตกบันไดตายที่ มหาลัยของฉัน” น้ำเสียงนิ่งเอ่ยกับคนตัวเล็ก“อ้าว นี้ฉัน