All Chapters of อุ้มรักจอมอิทธิพล: Chapter 21 - Chapter 30

ค่ำคืนแสนยาวนานได้ผ่านพ้นไป…พลอยระวีตื่นมาพร้อมความรู้สึกหน่วงที่บริเวณท้องน้อยด้วยการถูกกระทำอย่างหนักจากชายที่นอนกอดก่ายเธอไม่ปล่อยทั้งคืน เฮฟเว่นใช้งานเธอคุ้มสมกับเงินที่จ่ายจริงๆ ก็อย่างว่า เขาเป็นนักธุรกิจนี่นะคงไม่ยอมเสียเปรียบ!หญิงสาวค่อยๆ ยกแขนแกร่งของเฮฟเว่นที่กอดรัดเอวบางจากข้างหลังอย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วหาเรื่องรังแกเธออีก ประสบการณ์เมื่อคืนสอนให้รู้ว่าผู้ชายคนนี้มีกำลังเหลือล้นจนไม่สามารถต้านทานได้“อื้อ…จะไปไหน” เฮฟเว่นเริ่มได้สติเมื่อหญิงสาวในอ้อมกอดพยายามขยับตัวลุกขึ้น“อ๊ะ! ปล่อยค่ะ” พลอยระวีร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ คนที่เพิ่งตื่นดึงรั้งร่างบางกลับไปกอดอีกครั้ง แถมครั้งนี้ เขากลับกอดรัดแน่นกว่าเดิมราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหน“จะรีบลุกไปไหน ยังเช้าอยู่เลย” เฮฟเว่นพูดทั้งที่ยังหลับตาเกยคางไว้ที่ไหล่หญิงสาวอย่างออดอ้อน“คุณจะนอนก็นอนไปสิคะ พลอยอยากลุกไปอาบน้ำ” พลอยระวีพยายามเบี่ยงหน้าหนีชายหนุ่มที่ตอนนี้เริ่มอยู่ไม่ส

“เอาไง จะอาบน้ำหรือว่าจะทำอย่างอื่น” พูดพร้อมกับเดินเข้ามาประชิดร่างบางอีกครั้งราวกับจะบอกให้รู้ว่า หากเธอยังดื้ออยู่ คราวนี้ เขาไม่เกรงใจแน่ๆ“อะ อาบน้ำ ฉันจะอาบน้ำ” พลอยระวีรีบพูดออกไปทันทีเพราะกลัวว่าจะโดนรังแกจริงๆ อีกครั้ง เวลานี้ ร่างกายเธอไม่ไหวจริงๆ“หึ ก็ดี ว่าแต่เมื่อคืน ผมบอกคุณว่าอะไร” ร่างสูงยังคงยืนอยู่อย่างนั้นไม่ถอยห่าง พร้อมกับมองหน้าหญิงสาวอย่างหาคำตอบ“บอกอะไร?” หญิงสาวทำหน้างง เพราะเมื่อคืนนี้ เธอแทบไม่มีสติ“ผมบอกว่าให้คุณแทนตัวเองว่าพลอยไง ทำไมยังแทนตัวเองว่าฉันอยู่อีก” เฮฟเว่นพูดพร้อมสาวเท้าใกล้เข้ามาหาพลอยระวีอีกครั้ง“ก็ฉันไม่ชิน จะเรียกอะไรก็เหมือนกันนั่นแหละ”“อย่าดื้อ” เขามองหน้าเธอด้วยสายตาเคร่งขรึม ราวกับจะบอกว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ได้ ‘ขอให้ทำ’ แต่ ‘สั่งให้ทำ’ ต่างหาก“ก็ได้ ฉัน…”ชายหนุ่มถลึงตาใส่ทันทีเมื่อเห็นว่าพลอยระวีหลุดพูดแทนตัวเองว่าฉันอีกครั้ง“ถอยไปได้แล

“ตอนนี้ สถานการณ์มันเป็นแบบนี้ไปแล้ว พลอยควรยอมรับความจริงนะ”คำพูดของอักษรายิ่งทำให้พลอยระวีรับรู้ได้ทันทีว่า ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครจริงใจกับเธอสักคน ทุกคนต่างหาผลประโยชน์ในการทำงานจากเธอ เพราะฉะนั้น ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องง้อคนพวกนี้อีกต่อไป“ได้ค่ะ ถ้าผู้ใหญ่คิดว่าพลอยไม่เหมาะสมกับที่นี่แล้ว พลอยก็จะไป แต่จำไว้นะคะ การเอาเปรียบลูกน้องแบบนี้ มันไม่มีวันทำให้ช่องก้าวหน้าไปได้หรอกค่ะ”หญิงสาวพูดพร้อมกับหันหลัง เดินไปเปิดประตูออกจากห้องอักษราโดยที่ไม่หันกลับมามองอีก พลอยระวีพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา เพราะตอนนี้ สิ่งที่ควรทำที่สุดคือเข้มแข็งและสู้ต่อไป ในเมื่อเธอเป็นคนมีความสามารถยังไงก็ไม่อดตาย! สิ่งที่มั่นใจและคิดมาตลอดชีวิตตอนนี้ทำให้พลอยระวีเริ่มสับสน เธอบอกกับตัวเองตลอดมาว่า คนเก่ง คนมีความพยายาม ยังไงอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนรักใคร่ หรือแม้แต่การหางานหากไม่เลือกงานหรือเป็นคนตั้งใจจริงยังไงก็ไม่มีวันตกงานแน่นอนแต่แล้ววันนี้ หญิงสาวได้เข้าใจแล้วว่าชีวิตจริงมันมีป

“ได้กินข้าวบ้างหรือยังลูก แม่ซื้อกับข้าวที่ลูกชอบมาให้ด้วย” พิมมาดาพูดพร้อมกับโชว์ถุงกับข้าวให้ลูกสาวดู“เรียบร้อยค่ะแม่ แม่กับแก้มหวานทานได้เลยค่ะ ไม่ต้องเผื่อให้พลอย” พลอยระวียิ้มอ่อนๆ อย่างเก็บความรู้สึก ความจริงแล้ววันนี้ทั้งวันได้แต่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้น เนื่องด้วยฐานะทางการเงินช่วงนี้ไม่ค่อยดี เธอจึงต้องเก็บออม ค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็มักจะหมดไปกับค่าเลี้ยงดูลูกและค่ารักษาแม่เท่านั้น“แล้วเดี๋ยวพลอยทำงานต่อไหม แม่จะได้ช่วยเลี้ยงลีโอ” พิมมาดาเอ่ยถาม นางรู้ว่าลูกสาวต้องทำงานอย่างหนักและนอนดึกทุกคืนจนตัวผอมซูบไปหมด“เหลืออยู่นิดหน่อยค่ะแม่ คืนนี้น่าจะไม่ดึกมาก แม่กับแก้มหวานพักผ่อนเถอะค่ะ”แม้ตัวเองจะเหนื่อยล้าแค่ไหน แต่พลอยระวีก็ไม่เคยคิดที่จะทิ้งภาระให้พิมมาดาต้องเหนื่อยเพิ่ม ทุกวันนี้แค่มารดาต้องตื่นแต่เช้ามืดมาทำขนมแถมต้องออกไปขายที่ตลาดแทบทั้งวันก็ทำให้ท่านเพลียเสียจนแทบจะล้มป่วยหลายครั้งจนเธอต้องขอให้เลิกทำงาน แต่ผู้เป็นแม่ก็ไม่เคยหยุดทำงานสักครั้ง เพราะภาระในบ้านหนักเกินกว่าจะทิ้งให้ลูกสาวรับผิด

และไวกว่าความคิด…เด็กหญิงก้มลงไปงับแก้มน้องอย่างอดไม่ได้ เมื่อจินตนาการถึงซาลาเปาขาวๆ ลูกอวบๆ ในร้านสะดวกซื้อที่แม่พลอยพาไปซื้อขนมบ่อยๆ แต่ก็ใช้เพียงริมฝีปากแดงระเรื่อไล่งับแก้มน้องชายเบาๆ ไม่ได้ใช้ฟันกดลงบนแก้มอ้วนๆเท่านั้น ทารกเพศชายส่งเสียงแผดร้องจ้า “แงๆ ๆ”ลีโอร้องออกมาที่ถูกพี่สาวเอาปากมางับแก้มเล่น จากนั้น แก้มหวานก็ถอนริมฝีปากกระจับไปหอมที่หน้าผากใส่ๆ ของน้องชายราวจะปลอบแต่พ่อหนุ่มน้อย พอถูกคนกวน นาทีนั้นเลยแผดเสียงร้องจ้าดังออกมาไม่หยุด จนเสียงนั้นกระทบหูใครบางคนที่เพิ่งเปิดประตูออกจากลิฟต์มา เขามองภาพเด็กทั้งสองด้วยความตกใจ พานคิดว่า เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักกำลังจะแทะหัวทารกเพศชายจ้ำม่ำอยู่รอมร่อ“พระเจ้า! ลูกใครวะนั่น หิวจนจะกินหัวกันแล้ว”“ลีโอ อย่าร้องชิ เดี๋ยวใครมาเห็นนึกว่าพี่แกล้งน้อง” เด็กหญิงปลอบน้องบอกว่าแค่เล่นด้วย แต่เสียงเล็กๆ นั้นไม่ได้ไปถึงหูชายร่างสูงที่ยืนมองอยู่“หึ หิวขนาดนั้นเลยลูกใครกัน”ไม่พูดเปล่า เฮฟเว่นเดินเข้าไปหาเด็กทั้งสองคน พร้อมกับความสงสัยว