All Chapters of อุ้มรักจอมอิทธิพล: Chapter 51 - Chapter 60

เขาจัดการชักนิ้วเข้าออกภายในกายหญิงสาวที่รัดตอดนิ้วกำลังพอดี พลางจินตนาการว่าขนาดนิ้วยังแน่นขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นแก่นกลางกายของเขาจะแน่นขนาดไหน ไวกว่าความคิด สิ่งนั้นกลางกายก็เริ่มชูชันหนักขึ้นเรื่อยๆ จนชายหนุ่มเองก็ทนต่อไปไมไหวแล้ว“อ๊ะ พลอยไม่ไหวแล้ว”พลอยระวีร้องออกมาเสียงดังราวกับรู้ใจว่าชายหนุ่มตรงหน้าก็เริ่มทนไม่ไหวเหมือนกัน เฮฟเว่นหยุดทุกสิ่งอย่างก่อนที่คนตัวเล็กจะเสร็จสม เพราะกลัวว่าเธอจะปล่อยเขาเคว้งในอารมณ์พิศวาสอยู่คนเดียวเจ้าของร่างใหญ่โตจัดการถอดเสื้อผ้าของตนเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโน้มลงไปทาบทับกายสาวอีกรอบอย่างโหยหา เขาและเธอจูบกันอย่างเร่าร้อนราวกับต้องการทดแทนเวลาสองปีที่ผ่านมา และจูบนี้ช่างยาวนานลึกซึ้งเสียจนร่างบางเริ่มสั่นสะท้านหนัก ท้วงติงให้ชายหนุ่มปลดปล่อยเธอเสียที“พลอยไม่ไหวแล้วค่ะ” เมื่อได้จังหวะร้องขอ พลอยระวีก็รีบพูดออกมาทันที และคำพูดของเธอก็เรียกรอยยิ้มให้กับชายหนุ่มได้ไม่น้อย“ผมรู้ ร่างกายคุณฟ้องขนาดนี้ไม่รู้ก็บ้าแล้ว”เฮฟเว่นแซวพร้อมกับหยัดกายลุกขึ้นนั่งบริเวณหว่างขาของหญิงสาว

แปลกที่คราวนี้ เฮฟเว่นกลับรู้สึกเกรงใจพิมมาดาขึ้นมา ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาไม่อยากทำอะไรตามอำเภอใจ และอยากให้เกียรติแม่ยายของตนเองด้วย ฝ่ายหญิงสูงวัยเลยหันไปถามลูกสาว“เอ่อ แล้วพลอยว่ายังไงลูก”พิมมาดามองหน้าลูกสาวอย่างขอคำตอบ เพราะถึงแม้นางจะหัวโบราณและชอบการเข้าตามตรอกออกตามประตูอยู่ แต่พลอยระวีก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แถมลีโอก็เป็นลูกของเฮฟเว่นด้วย เพราะฉะนั้น หากพลอยระวียินดีให้ชายหนุ่มนอนด้วย คนเป็นแม่อย่างนางก็ไม่ขัดข้อง“คุณเฮฟเว่น เขาอยากดูแลลีโอค่ะ พลอยก็เลย…”ท่าทีของพลอยระวีดูกระดากอายจนพิมมาดาดูแล้วว่าลูกสาวต้องการอะไร“งั้นก็ตามใจลูกทั้งสองคนนะ ตามสบายนะคะคุณเฮฟเว่น” หญิงสูงวัยพูดยิ้มๆ ก่อนจะพาแก้มหวานเข้าห้องนอนไป“พาลีโอเข้าห้องกันเถอะ”พลอยระวีพูดขึ้นบ้าง พร้อมกับอุ้มลีโอเข้าห้องอย่างง่ายดาย ในขณะที่เฮฟเว่นได้แต่มอง และคิดว่าเขาจะอุ้มเด็กตัวน้อยๆ แบบนี้ได้อย่างไร แค่เห็นท่าอุ้มของเมียก็กลัวลูกชายจะตกจากแขนแล้ว! พลอยระวีจัดแจงหาเสื้อผ้าให้เฮฟเว

 นับจากวันที่เฮฟเว่นเข้ามาดูแลครอบครัว หลายๆ อย่างก็เริ่มดีขึ้น ไม่เพียงแต่สุขภาพร่างกายของพิมมาดา แต่สภาพจิตใจของพลอยระวีเองก็ดีขึ้นเช่นกัน จากที่ผ่านมาเคยรู้สึกโดดเดี่ยว ไร้ที่พึ่ง ทว่า ตอนนี้หญิงสาวก็ไม่รู้สึกแบบนั้นอีก เขาเปรียบเสมือนคนที่ทำให้เธอจมดิ่งและดึงขึ้นมาได้อย่างสง่างามมากกว่าเดิมแต่ถึงแม้จะมีความสุขกับสิ่งที่ได้รับ แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็สอนพลอยระวีว่าให้ยืนได้ด้วยตัวเอง เพราะหากวันหนึ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป ถึงตอนนั้น เธอก็ต้องกลับมาสู้ด้วยตัวเองอีกครั้ง“ทำอะไรอยู่เหรอลูก” พิมมาดาเข้ามาพูดคุยกับลูกสาว ขณะที่หน้าที่คนเลี้ยงเด็กๆ ในบ้านตอนนี้เป็นเฮฟเว่น“นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะแม่”พลอยระวีหันไปยิ้มให้มารดา ทุกวันนี้ พิมมาดาไม่ต้องออกไปขายขนมที่ตลาดแล้วตามคำขอร้องของเฮฟเว่น ทำให้สุขภาพร่างกายของนางดีขึ้นตามลำดับ“คิดอะไร เล่าให้แม่ฟังได้ไหมลูก” คนเป็นแม่ยังไงก็คือแม่วันยังค่ำ เพียงแค่เห็นลูกสาวนั่งเหม่อลอยก็ย่อมรู้ว่าตอนนี้ลูกมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ“คิดเรื่

 ชายหนุ่มขับรถยนต์หรูพาพาพลอยระวีไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารริมทะเลซึ่งเขาเคยพาเธอมานั่งทานเมื่อสองปีที่แล้ว แต่ครั้งนี้พิเศษกว่าเช่นเคย เพราะทั้งร้านไม่มีลูกค้าอยู่เลย มีเพียงเขากับเธอเท่านั้น“อย่าบอกนะคะว่าคุณปิดร้าน” พลอยระวีเอ่ยถามขึ้นเมื่อมองรอบๆ ร้าน ก่อนจะนั่งลง“อื้ม ผมอยากให้มันส่วนตัวน่ะ” เฮฟเว่นยิ้มรับก่อนจะหันไปสั่งให้พนักงานนำอาหารเข้ามาให้“ทีหลังไม่ต้องก็ได้นะคะ ร้านนี้น่าจะมีคนอยากทานเยอะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ เพราะร้านนี้ค่อนข้างเป็นร้านดัง มีแต่คนอยากเข้า แถมชายหนุ่มต้องมาเสียค่าเหมาร้านแพงขึ้นอีก“ก็ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณสองต่อสองนี่” เฮฟเว่นพูดขึ้นยิ้มๆ พร้อมกับมองหน้าพลอยระวีอย่างสื่อความหมาย“คุยเรื่องอะไรคะ” หญิงสาวถามกับด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะเริ่มตักอาหารเข้าปากไปด้วย“จำร้านนี้ได้ไหม เมื่อสองปีที่แล้ว ผมเคยพาคุณมา” เขาถามขึ้นพร้อมกับเริมตักอาหารเข้าปากเช่นกัน“จำได้ค่ะ ก็ครั้งนั้น เรายังทะเลาะกันที่นี

3 เดือนผ่านไปณ คฤหาสน์ร่มรื่นรูปตัวยู ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อรองรับวิวสระว่ายน้ำกลางบ้าน ตกแต่งสวยงามตามสถาปัตยกรรมตะวันตก เฮฟเว่นจ่ายเงินกว่าแปดสิบล้านบาทเพื่อเนรมิตที่นี่ให้เป็นที่อยู่ของเขากับภรรยา แม่ยาย และลูกทั้งสอง แก้มหวานกับลีโอ โดยมีแม่บ้านและสาวใช้ถึงแปดคนเพื่อให้พลอยระวีมีเวลาดูแลลูกได้อย่างเต็มที่ภายในห้องครัวไอร้อนจางๆ ลอยคลุ้งเหนือถาดนึ่งอาหารสเตนเลสที่เพิ่งถูกยกลงมาวางบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนสีขาวนวล เนื้อฟักทองสีเหลืองอร่ามถูกปอกเปลือกออกจนเกลี้ยงเกลา หั่นเป็นชิ้นเล็กพอดีคำ ส่งกลิ่นหอมละมุนดึงดูดความสนใจของแก้มหวาน สาวน้อยแก้มป่องวัยสามขวบครึ่งที่กำลังเจริญอาหาร และอร่อยกับทุกสิ่งอย่างที่เธอสามารถกินได้ ไม่ว่าจะเป็นผัก ผลไม้ ขนม หรือแม้กระทั่งนมจากเต้าของพลอยระวีซึ่งคนเป็นแม่นั้นปั๊มใส่ขวดไว้ให้ลีโอหม่ำในแต่ละมื้อหากมื้อไหนที่ลีโอหม่ำไม่หมด เหลือติดก้นขวดสักออนซ์สองออนซ์ แก้มหวานก็มักจะคว้าขวดนมของน้องชายมาดูดต่อจนหมดเกลี้ยง ครั้นพลอยระวีจะร้องห้ามไม่ให้กินต่อ เพราะมีนมสำหรับลูกสาวที่ซื้อ