All Chapters of อุ้มรักจอมอิทธิพล: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่ทันที่จะได้ถามอะไรต่อ ชายหนุ่มก็จับร่างบางยืนขึ้น ด้วยส่วนสูงเพียง 165 เซนติเมตร แม้จะสวมรองเท้าส้นสูง แต่เมื่อยืนประจันหน้ากันตรงๆ เธอกลับสูงเลยไหล่เขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น“อื้อ…!!!”ไม่ทันจะได้ตั้งตัว เฮฟเว่นก็ก้มลงมาบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง และดุดัน ในขณะที่มือของเขาก็รั้งร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างง่ายดายพลอยระวีทั้งผลัก ทั้งทุบอกของเฮฟเว่นอย่างลืมตัว ตั้งแต่เกิดมา เธอไม่เคยมีแฟนและไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนล่วงล้ำมาก่อน แต่ยิ่งดิ้นขัดขืนเท่าไหร่ ชายหนุ่มก็ยิ่งกอดรัดแน่นมากเท่านั้น เขาจูบจนเธอแทบไม่มีโอกาสว่างเว้นได้หายใจเฮฟเว่นไม่เพียงแต่สัมผัสหญิงสาวที่ริมฝีปากเท่านั้น มือร้อนยังลูบไล้สัมผัสกายสาวอย่างลืมตัว คราแรก เขาตั้งใจแค่จะจูบเธอเท่านั้น แต่ความร้อนแรงของพลอยระวีทำให้อยากสัมผัสร่างบางมากขึ้นมือหนาเลื่อนไปลูบไล้สะโพกงอนก่อนจะบีบคลึงเบาๆ จนสาวเจ้าเผลอร้องอ้าปาก เปิดโอกาสให้เขาได้เข้าไปตักตวงความหวานภายในปากของเธอได้อย่างเต็มที่“อืม…”เฮฟเว่นเผลอครางออกมาด้วยความพอใจ แม้เขาจะ

“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัว” เธอพูดพร้อมกับลุกออกจากเก้าอี้เพื่อจะกลับที่พักทันที“ผมไปส่งเอง” เฮฟเว่นเดินตามหญิงสาวมาติดๆ“ไปส่งทำไม ฉันกลับเองได้” พลอยระวีมองหน้าชายหนุ่มอย่างหวาดระแวง ให้อยู่กับแท็กซี่ยังดีกว่ากว่าอยู่กับเขาสองต่อสอง“ผมจำเป็นต้องรู้ที่อยู่ของคุณเพื่อป้องกันไม่ให้คุณหนีไปไหน” เฮฟเว่นพูดพร้อมกับกระชากแขนหญิงสาวให้เดินตามเขาไป“นี่คุณดูละครมากไปหรือเปล่า ฉันจะหนีไปไหนได้” แม้จะต้องก้าวตามร่างสูงแต่พลอยระสีก็ยังไม่หยุดที่จะโต้เถียงเขา“คนที่ดูละครมากไปคงจะเป็นคุณกับเจ้านายคุณมากกว่านะ คิดว่าจะเข้ามาทำข่าวในกาสิโนเสร็จแล้วก็ได้เจ้าพ่อกาสิโนเป็นผัว จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งหรือยังไง หึ” จบประโยคแล้วก็นึกตลกกับสิ่งที่ตนเองพูดออกไป“ทุเรศ!” พลอยระวีไม่อยากจะรับฟังคำพูดหยาบคายของเจ้าพ่อกาสิโนมากกว่านี้ จึงปล่อยให้เขาลากเธอไปที่รถโดยไม่ยอมพูดอะไรอีก“บ้านคุณอยู่ที่ไหน”เฮฟเว่นถามขึ้นเมื่อพาหญิงสาวขึ้นมานั่งบนรถส่วนตัว ปกติแล้ว ชายหนุ่มจะมีการ์ดคอยขับรถให้ แต่ตอนนี้ เขาอยากไปส่งเธอเพียงลำพัง แม้จะคอยบอกตัวเองว่าต้องคอยจับตาดู เผื่อนักข่าวสาว จะเล่นแง่กับเขา แต่ลึกๆ แล้วเหมือนจะเป

“ไหนลองบอกเหตุผลที่ผมควรให้อภัยเพียงเพราะแค่คุณมาขอโทษทีซิ” เจ้าของร่างสูงใหญ่พูดพร้อมกับมองพลอยระวีอย่างเหลือเชื่อที่เธอกล้าเข้ามาหาเขาพร้อมกับมีเพียงแค่คำขอโทษมาให้“เหตุผลก็คือฉันไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ ถ้าคุณยืนยันว่าจะฟ้อง ฉันเองก็คงถูกไล่ออกแค่นั้นเอง”พลอยระวีพูดอย่างหมดหนทาง หากท้ายที่สุดแล้ว เฮฟเว่นไม่ยอม อักษราก็คงขอให้เธอพ้นสภาพจากการเป็นนักข่าวเพื่อปกป้องชื่อเสียงของสถานีเอาไว้“แล้วการที่คุณโดนไล่ออก มันสำคัญกับผมตรงไหน สำคัญกว่าเรื่องความเสียหายของกาสิโนผมอีกเหรอ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แม้จะเห็นใจพลอยระวี แต่เขาเองก็ต้องปกป้องธุรกิจที่สร้างมากับมือเช่นกัน“ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันจะตกงานตอนนี้ไม่ได้”พลอยระวีพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม หากตอนนี้อยู่ในสภาวะปกติ เธอคงกล้าที่จะลาออกพร้อมกับหางานใหม่ แต่แม่กำลังป่วยหนักและต้องใช้เงินเป็นจำนวนมากจึงไม่สามารถเป็นคนว่างงานได้ ที่สำคัญ หนทางเดียวที่จะได้เงินห้าแสนมารักษาแม่ได้ก็คือยอมใช้เครดิตของบริษัทไปกู้เงินมานั่นเอง“งานมีตั้งเยอะแยะ จะมาเป็นนักข่าวช่องที่ไร้จรรยาบรรณแบบนั้นทำไม” เขาถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ“ฉัน

พลอยระวีตอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทำท่าเดินเลี่ยงออกไป ทว่า มือแกร่งไวยิ่งกว่านั้น เขาคว้าข้อมือหญิงสาวอย่างแรงจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“โอ๊ย!”ร่างบางหยุดชะงักตามแรงดึงของคนตัวใหญ่ พร้อมกับทำตาขมึงใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว ทั้งที่สถานะของเธอไม่มีอะไรที่จะไปต่อกรกับเขาได้แม้แต่น้อย“จะไปไหน ฉันยังไม่ได้สั่งให้เธอไป” ชายหนุ่มพูดเสียงดุดัน ใจจริงก็อยากจะใจดีกับเธอ แต่หญิงสาวกลับพยศเสียจนบางทีเขาเองก็อดโมโหไม่ได้เช่นกัน“ฉันจะไปนั่งทางด้านโน้น ทำไมคะ ฉันขายตัวให้คุณ แต่ไม่ได้ขายชีวิตให้คุณสักหน่อย จะทำอะไรต้องขอคุณด้วยหรือไง” พลอยระวีพูดออกไปอย่างที่ใจคิด ความเสียใจปนน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เธอพูดจาแบบนั้นใส่เขา“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แต่ผมอยากจะย้ำเตือนให้คุณรู้ว่า ตราบใดที่ยังอยู่ในระยะเวลาหนึ่งเดือน คุณต้องทำตามที่ผมบอก ไม่ใช่มาสะบัดตูด เดินหนีผมแบบนี้” เขาย้ำเสียงดังฟังชัด เพื่อบอกให้รู้ว่า ตอนนี้ เธออยู่ในสถานะอะไร“ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันรู้ตัว ปล่อยฉันได้แล้ว” พลอยระวีสะบัดแขนออกจากก

เฮฟเว่นเรียกชื่อเล่นหญิงสาวราวกับคนกันเอง ก่อนโน้มใบหน้าเข้าไปซุกที่เนินเนื้ออวบอูมของเธอ แล้วดูดดื่มและกลืนกินน้ำหวานราวกับคนกระหายน้ำ กลิ่นกายของหญิงสาวทำให้ยิ่งอยากจะกลืนกินเธอให้มากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่นึกรังเกียจ และต้องยอมรับว่าพลอยระวีเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขาอดใจไม่ไหวจนต้องกลืนกินดอกไม้งามนี้“อืม…คุณเฮฟเว่นอย่าค่ะ มันไม่เหมาะ”แม้จะรู้สึกเสียวซ่าน พลอยระวีก็ยังหลงเหลือความกระดากอาย แต่ยิ่งชายหนุ่มใช้ลิ้นไล้เลียจุดอ่อนไหวนั้นมากเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้ร่างกายของเธอสวนทางกับคำพูดมากขึ้นเท่านั้นร่างบางแอ่นสะโพกรับลิ้นร้อนจากชายหนุ่มที่ตอนนี้ยังคงดื่มกินน้ำหวานอย่างไม่รู้จักอิ่ม มืออีกข้างก็ทำหน้าที่บดขยี้เกสรของเธออย่างมีชั้นเชิง ไม่หนัก ไม่เบาจนเกินไป“อื้มมม…ฉันอึดอัดค่ะ”พลอยระวีไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับร่างกายตนเองเรียกว่าอะไร รู้แต่เพียงว่าเฮฟเว่นกำลังทำให้เธอรู้สึกแทบขาดใจ และเรียกร้องอยากให้เขาช่วยปลดปล่อยความรู้สึกอึดอัดนี้“ปล่อยความรู้สึกออกมา พลอย”ชายหนุ่มเร่งจ