All Chapters of ทูนหัวของพี่: Chapter 11 - Chapter 20

            ในเงามืดหน้าเรือนใหญ่ตอนนี้มีร่างบอบบางของหญิงสาวที่เอาผ้าสีเข้มคลุมหัวยืนกระสับกระส่ายเพื่อรอดักพบใครบางคนอย่างใจจดใจจ่อ             ขุนกริชที่เลิกจากการเข้าเฝ้าขุนหลวงในวัง ก้าวขึ้นท่าน้ำหน้าบ้านอย่างเคยชิน ช่วงนี้เหล่าบรรดาขุนนางและขุนหลวงประชุมหารือเรื่องกองทัพพม่ากันจนดึกดื่นอยู่เนืองๆ เขาเองแม้จะไม่ได้มียศสูงมากนักแต่วิชาดาบของเขานั้นเป็นที่เลื่องลือและไหนจะฝีมือการตีดาบที่สืบทอดมากันในตระกูลนั้นยิ่งทำให้ตอนนี้เขาเองก็มีหน้าที่รับผิดชอบที่มากขึ้นโขทีเดียว  แต่แล้วสายตาของเขาก็พบกับร่างของใครบางคนที่ยืนลับๆ ล่อๆ อยู่ที่ข้างบันไดขึ้นเรือน            “ใครน่ะ ออกมา” เสียงเข้มดังกังวาล ทำเอาร่างในเงามือสะดุ้งสุดตัวก่อนจะค่อยๆ เดินออกมาเผชิญหน้าเขา            “ฉันเอง ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม”   

สายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ นั้นเย็นชื่นใจไม่น้อย แต่ก็ไม่ทำให้ความกังวลที่มีอยู่ภายในใจจางหายไปได้ ยาหยีที่นุ่งกระโจมอกหย่อนตัวลงในคลองช้าๆ มีจำปีกับบรรดาบ่าวสาวๆ กำลังตีโป่งเล่นน้ำอย่างสนุกสนานอยู่ใกล้ๆ ในหัวของหญิงสาวยังคงวนเวียนถึงคำพูดของชายหนุ่มไม่น่าไว้ใจที่ยื่นข้อเสนอน่าสนใจให้เธอเมื่อวันก่อน “มะรืนนี้ข้ามีลาดตระเวร” คำพูดที่เปล่งออกมจากปากของขุนศรีณรงนั้นทำเอายาหยีชะงัก “ข้าได้ยินมาว่าเอ็งรอให้ขุนกริชไปส่งที่วัดชะรามอยู่รึ” ยาหยีชะงักก่อนจะหันไปมองหน้าคนพูดอย่างตกใจปนไม่เข้าใจ “พอดีไอ้มั่นบ่าวของข้าไปได้ยินเอ็งคุยกับอีจำปี แล้วมาบอกข้าเพราะเห็นว่าข้าจะมีลาดตระเวนมะรืนนี้พอดีน่ะ” ขุนศรีวรเดชเอ่ย ก่อนจะอมยิ้ม “ท่านขุนศรีจะไปส่งบ่าวรึเจ้าคะ” ยาหยีถามออกไป “มันก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงข้าสักเท่าใดดอก แต่ก็แล้วแต่เจ้าแล้วกันว่าอยากจะกลับบ้านไหม มะรืนนี้ที่ประตูช่องกุดตรงป้อมเพรชแถวไนไก่ช่วงพระอาทิตย์ตรงหัวข้าจะออกลาดตระเวน” พูดจบแค่นั้นขุนศรีวรเดชก็หันหลังเดินไปทันที ยาหยีถอนหายใจทันทีเมื่อนึกย้อนถึงการสนทนากัน

            “เอ้า….ข้างหน้าจะถึงหมู่บ้านแล้ว ใครจะมาที่นี่ก็เตรียมตัว” ขุนศรีตะโกนบอกเมื่อหน่วยลาดตระเวนผ่านถึงหมู่บ้านปลายทาง            “พวกข้าจะลงที่นี่ แม่หนูจะไปที่ไหนล่ะ” หญิงสาวชาวบ้านที่ยาหยีอาศัยนั่งเกวียนมาด้วยเอ่ยถาม            “ฉันจะไปวัดชะรามจ่ะ”            “อ๋อ วัดชะรามอีกไม่ไกลดอก ว่าแต่แม่จะไปทำมันตอนนี้ไม่มีคนอยู่แถวนั้นแล้ว พวกโจรป่าชุกชุมเขาว่าพวกลาดตระเนของพม่าเองก็มาถึงแล้วนะแม่”             “จ่ะ ฉันจำเป็นต้องกลับไปที่นั่นจริงๆ จ่ะ”  ยาหยีตอบก่อนจะเอ่ยขอบคุณที่มีนำใจช่วยเหลือเธอ  ตอนนี้ไม่มีเกวียนแล้วยาหยีจึงจำเป็นต้องเดินเท้า มีชาวบ้านอีกสองสามคนที่ยังคงเดินทางไปกับเธอ ได้ความคร่

            “คุณพี่ล่ะก็” คุณหญิงแก้วค้อนควับก่อนจะถอนหายใจ “ ดิฉันไม่คิดเลยว่าขุนเดชจะเป็นคนเยี่ยงนี้”              “ใครๆเขาก็รู้กันทั้งพระนครแล้วขอรับคุณแม่” กริชเอ่ยกับมารดาชายหนุ่มขบกรามแน่นก่อนจะพูดต่ออย่างอัดอั้น             “เพียงแต่คุณแม่ปักใจกับบ้านนั้นไปเสียมากก็เท่านั้น ที่ลูกไม่เห็นด้วยที่จะให้แม่บัวหมั้นหมายกับคนบ้านนั้นก็เพราะนิสัยสันดานเดิมของขุนเดชนี่ล่ะขอรับ เมื่อครั้งศึกพระเจ้าอลองพญาขุนหลวงมีรับสั่งให้ออกไปตั้งทัพรับข้าศึกที่กุยบุรีก็อาสาหน้าใหญ่ไปกันทั้งพ่อทั้งลูก แต่ขุนเทพนี่แหละที่อยู่ในกลุ่มก้อนของพวกหนีทัพไม่ยอมส่งคนไปช่วยตอนข้าศึกโจมตีทำให้ทหารอาสาจากวิเศษชัยชาญเพียงไม่กี่ร้อยต้องต้านกองทัพพม่านับหมื่นเพียงลำพังแล้วสุดท้ายก็ไม่มีใครเหลือกลับมา แต่พ่อลูกสองคนนี้กลับมาเอาหน้าที่กรุงศรีอย่างไม่อายฟ้าดิน ใครๆ เขาพูดกันให้ครึ้มทั

“เดี๋ยวก็ได้เป็นเอ็งอย่าเรื่องมาก เดี๋ยวได้เป็นแน่ ท่านขุนคงไม่ปล่อยไว้หรอก” จำปีตัดบทเมื่อเห็นว่ายาหยีกำลังจะปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นเมียขุนกริช ตอนนี้น่ะคงยังไม่ใช่หรอกเพราะเธอเห็นกับตาว่าขุนกริชนั้นออกไปปูฟูกนอนที่นอกชาน แต่เชื่อหัวอีจำปีเถ๊อะอีกไม่นานหรอก หยีมันได้เป็นเมียท่านขุนแน่ๆ ทำไมเธอจะมองไม่ออกว่าท่านขุนกริชนั้นดูพึงใจหยีมาแต่ไหนแต่ไร ถึงแม้หยีจะบอกว่าการที่ขุนกริชรับเธอเป็นเมียเพราะอยากช่วยให้พ้นจากการคุกคามของขุนศรี แต่ก็มีวิธีอื่นเยอะแยะไป ทั้งคุณหญิงแก้ว ทั้งท่านเจ้าคุณเองก็มียศศักดิ์ไม่น้อยหน้าใคร คงไม่ปล่อยให้ใครมารังแกบ่าวในเรือนได้ง่ายๆ แต่นี่ถึงขนาดว่าออกหน้ารับเป็นเมีย แบบนี้ถ้าไม่มีใจจะเรียกว่าอะไรกันเล่า จำปีคิดก่อนจะยิ้มอย่างดีใจกับเพื่อนจะได้ดิบได้ดีสมกับที่หยีนั้นเป็นคนดีมีน้ำใจกับเธอเสมอมา คนดีต้องได้ดีสินะ จำปีคิด            “ยิ้มอะไรเหรอจำปี” ยาหยีถามเมื่อเห็นจำปีที่เอาแต่มองหน้าเธอและยิ้มราวมีอะไรในใจ          &nbs