All Chapters of ทูนหัวของพี่: Chapter 21 - Chapter 30

ชายหนุ่มเลื่อนตัวลงไปครอบครองหน้าอกของหญิงสาวที่ชูชันผ่านผ้าบางที่ปกคลุมอยู่ ลากเลียจนชื้นแฉะก่อนจะขบฟันลงไปเบาๆ เรียกอาการกระตุกและเสียงร้องหวานหูของคนตรงหน้าได้อย่างดี  “อ๊ะ..” เสียงหวานครางออกมาพร้อมแอ่นตัวเข้าหาชายหนุ่มราวเชิญชวน  ขุนกริชจำต้องผละออกจากร่างตรงหน้าเพียงชั่วครู่ เพื่อที่จะจัดการเสื้อผ้าตัวเองจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า“เดี๋ยว” ยาหยีเอ่ยเสียงเบาปนหอบเหนื่อยจากรสรักที่ถูกปรนเปรอไม่หยุด เธอยันตัวลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน มือเรียวลูบไล้ทรวงอกตัวเองไปมาอย่างเชิญชวน สายตายังจ้องไปยังร่างแกร่งของขุนกริชอย่างไม่ลดละ ก่อนที่ยาหยีจะดึงผ้าแถบออกจากร่างของตนเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเผยให้เห็นหน้าอกคู่สวยเต็มตา“ฮึ่ม” ชายหนุ่มครางต่ำในลำคอเมื่อเห็นท่าทางเชิญชวนอย่างโจ่งแจ้งนั้น เขาโผเข้าหาร่างตรงหน้าทันที มือหนาเคล้นคลึงก้อนเนื้อนุ่มอย่างมันส์มือ  ก่อนที่มืออีกข้างดึงผ้านุ่งตัวสวยของยาหยีจนมากองอยู่ที่เอวคอดเผยให้เห็นเรียวขาสวยและความงามของหญิงสาวที่แสนหวานนั้น เขาเลื่อนตัวเองลงไปลิ้มชิมรสนั้นอย่างหิวกระหายขาเรียวขาวอ้

            เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ ยาหยีเคยได้ยินประโยคนี้มาบ้างแต่เธอไม่ได้สนใจอะไร จนเธอได้มาเจอกับมันเสียเอง            “อะไรนะคะ” หญิงสาวถามย้ำออกไปเมื่อได้ยินข่าวบางอย่างจากชายหนุ่มอันเป็นที่รัก            “ตอนนี้ข้าศึกตีสุโขทัยแตกแล้วล่ะเจ้า มีพระบรมราชโองการให้จัดทัพไปตั้งรับข้าศึกยังพิษณุโลก ข้าต้องไปด้วยในครานี้ กำหนดการเริ่มเดินทางมะรืนนี้” เสียงเข้มเอ่ยจริงๆ แล้วเขาไม่ได้กังวลเรื่องการออกทัพจับศึกเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่เขาห่วงตอนนี้คือคนตรงหน้าเสียมากกว่า หากเขาไม่อยู่เสียคนก็เกรงว่าจถูกใครว่าให้เสียน้ำใจหรือรังแกเองเสียง่ายๆ            “ทำไมกะทันหันจังเลยล่ะคะ” ยาหยีเอ่ยถามความเป็นห่วงเริ่มเอ่อล้นเต็มหัวใจ เพราะเธอรู้ดีถึงจุดจบของสงครามในครั้งนี้        &nb

            ในเช้าที่ท้องฟ้ายังคงมืดมิดหากเสีบงของไก่ที่ขันบ่งบอกว่าอีกไม่นานดวงอาทิตย์คงมาเยือนขอบฟ้า รางสูงใหญ่ของขุนกริชจับจูงมือยาหยีเมียรักเดินเอื่อยๆไปยังเรือนใหญ่อย่างไม่เร่งรีบนัก เข้าวันนี้เขาต้องไปออกทัพแล้ว แม้ในใจจะฮึกเหิมและสมใจที่ได้ออกไปฟาดฟันข้าศึกอย่างใจหวังมานาน แต่แกใจหนึ่งก็ยังนึกห่วงยาหยีอยู่มากนัก เขาได้ข่าวมาว่าขุนศรีนั้นได้รับมอบหมายให้ดูแลป้อมเชิงเทินไม่ได้ออกไปรบด้วย คนพาลสันดานหยาบอย่างมันคงนึกแค้นกรุ่นในใจไม่เลิกราแน่นอน            “คุณขึ้นไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันพวกจำปียกดอกไม้ขึ้นตามไป” ยาหยีหยุดเดินเมื่อเห็นบรรดาบ่าวไพร่กำลังเตรียมของให้คุณหญิงเพ็ญใส่บาตร จึงนึกอยากเข้าไปช่วยอย่างเคย            ขุนกริชพยักหน้ารับก่อนจะก้าวขึ้นเรือนนำไปก่อน หญิงสาวเดินแยกไปที่ใต้ถุนเรือนก่อนจะลงมือช่วยบ่าวไพร่ที่กำลังจัดของเพื่อใส่บาตรอย่างขะมักเขม้น    &nb

            “ไม่ใช่ดอก หากลูกชายข้าไม่นึกมีใจให้เจ้า เจ้าจักทำกระไรได้”            “ใครๆ ก็ว่าฉันให้ท่าขุนกริช” ยาหยีพูดออกมาอย่างเสียใจ เธอยังจำได้ว่าพวกบ่าวไพร่นั้นนินทาเธอว่าอย่างไร            “แล้วเจ้าทำหรือไม่เล่า”            “ไม่ได้ทำค่ะ”            “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องสนใจดอก เดี๋ยวข้าจะกำชับพวกบ่าวอีกแรง คุณหญิงแก้วเอ่ยบอกด้วยความปราณี            “คุณบัวกลับมาจากวังแล้วเจ้าค่ะ” เสียงบ่าวที่มารายงงานนั้นเรียกความสนใจของคุณหญิงแก้วและยาหยีได้เป็นอย่างดี เธอไม่ได้เจอคุณบัวมาสักพักแล้วได้ข่าวมาว่าช่วงนี้ต้องถวายงานในวัง   &nbs

            “มีกระไรรึเปล่าหยี” ทันทีที่ขึ้นเรือ มากันสองคนบัวก็เอ่ยถามทันที เธอพอรู้มาเล่าๆ ว่าขุนศรีนั้นพึงใจในตัวหยีและเหตุการณ์ที่ทำให้หยีหมดสติพี่ชายเธอต้องไปช่วยมนั้นขุนศรีก็น่าจะมีส่วน และยิ่งการที่พี่ชายเธอรับหยีเป็นเมียนั้นสร้างความไม่พอใจให้ขุนศรีไม่ไม่น้อย            ยาหยีลังเลอยู่เพียงครู่ก่อนจะเอ่ยบอกเล่าให้บัวฟังอย่างละเอียด รวมถึงเรื่องที่ขุนศรีรังแกที่วัดชะรามด้วย บัวที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ จนจบนั้นนิ่งอยู่เป็นพักก่อนจะถอนหายใจออกมา            “ดีที่ฉันยังไม่ปักใจกับคนชั่วอย่างขุนศรีไม่อย่างนั้นฉันคงช้ำใจไม่น้อยเชียว” บัวเอ่ยออกมา เพราะเธอเองก้รู้ตัวว่าถูกหมายตาไว้ให้ขุนศรีตั้งแต่พี่ชายเธอหมั้นกับแม่เพ็ญ ขุนศรีเองก็มีอาการเกี้ยวพาราสีเธออยู่ไม่น้อย แม้เธอจะหวั่นไหวอยู่บ้างก็เถอะ  มีเพียงพี่ชายเท่านั้นที่คอยเตือนให้เธอระวังใจและระวังตัวเอาไว้ และถึงตอนนี้เธอก็นึกขอ