All Chapters of ทูนหัวของพี่: Chapter 31 - Chapter 40

            ยาหยีถูกให้รักษาตัวที่เรือนอยู่หลายวันจนอาการบาดเจ็บนั้นเริ่มดีขึ้น หญิงสาวพาตัวเองเดินมายังเรือนใหญ่เช่นเคย บัวที่กำลังช่วยมารดาเย็บผ้านวมอยู่เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ก่อนจะปรี่เข้ามาหาทันที            “หยีวันนี้ช่วยฉันแต่งตัวหน่อยนะ”            “ได้ซิคะ คุณบัวจะไปไหนรึคะ”            “คุณๆ ในวังจะไปทำบุญที่วัด คุณแม่จะฝากของไปทำบุญด้วย ฉันต้องเอาของไปถวายพระแทนคุณแม่น่ะ” บัวบอก             ยาหยีตามมาที่เรือนของบัวก่อนจะลงมือช่วยหญิงสาวแต่งตัวอย่างเต็มใจ บัวมองใบหน้าที่หมดจดอยู่ผิวเนียนที่แทบไม่เคยต้องแดดลมนั้นสวยงามสมกับสาวชาววัง            “น้ำอบกลิ่นกุหลาบ

            “ทำไมฉันจะสะเออะมายุ่งไม่ได้ในเมื่อท่านกำลังทำเรื่องอัปปรีย์” ยาหยีตอบ            “ทำไมมึงกล้าฟันกูรึ” ขุนศรีเยาะเย้ย            “อยากรู้ว่ากล้าไหมก็เข้ามา” ยาหยีท้าแม้แขนตอนนี้แทบจะหมดแรงเพราะความหนักของดาบที่ตนถืออยู่            “มึง..” ขุนศรีทำท่าจะเข้าไปทำร้านยาหยีทันที            “ใครมาทำกระไรน่ะ”            “ช่วยด้วยค่า ช่วยด้วยย” จำปีตะโกนเรียกทันทีเมือมีชาวบ้านสองสามคนเดินเข้ามาเพราะได้ยินเสียงดังโวยวาย            “ฝากไว้ก่อนเถอะมึง” ขุนศรีอาฆาตก่อนจะเดินจ

“จำเอาว่าเจ้าคือหญิงเพียงคนเดียวที่ข้าจะรักข้าไม่เคยนึกเสียใจที่รักเจ้าแม้แต่น้อยข้าฝากคุณแม่กับแม่บัวกับเจ้าด้วยคุณพ่อนั้นมีภาระหน้าที่ไม่น้อยแม้จะไม่ได้เป็นทหารแล้ว  เรือนแห่งนี้จึงอยากให้เจ้าช่วยดูแลอีกแรงนะหยี” ขุนกริชเอ่ยฝากฟังอีกครั้ง เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้านั้นแม้จะสวยงามและน่าเอ็นดูขนาดไหน แต่จิตใจข้างในนั้นกล้าหาญและมั่นคงไม่น้อย            ยาหยีพยักหน้ารับเธอซุกตัวในอ้อมกอดเขาอีกครั้ง ออกแรงกอดจนแน่นเท่าที่เธอจะทำได้ก่อนที่จะละออกมา ใบหน้าคมก้มลงมาจูบเธออีกครั้งก่อนจะผละตัวออกห่าง            “ข้าต้องไปแล้ว” ขุนกริชกล่าว            ไม่มีคำตอบรับจากยาหยีมีเพียงเสียงสะอื้นที่เจ้าตัวพยายามกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มส่งคนรัก ทั้งที่น้ำตายังนองหน้า         &n

พักสักนิดเถอะค่ะ คุณบัวไม่ไหวแล้ว” ยาหยีเอ่ยบอกกับขุนกริช            ขุนกริชมีท่าทีลังเลก่อนจะพยักนรับ “พักสักนิดเถอะแม่บัว เข้มไปเอาน้ำที่ลำธารมาเพิ่มหน่อยเถอะเรายังต้องเดินทางอีกไกล” ขุนกริชบอกก่อนจะหันไปสั่งเข้ม            “เดี๋ยวข้าจะไปเอาม้ามาตรงนี้ เจ้าสองคนขยับไปหลบตรงนั้นก่อนเถิด” ขุนกริชบอกก่อนจะช่วยพยุงบัวให้ไปนั่งพักยังที่ปลอดภัยก่อนที่ตัวเองจะไปเอาเกวียนเพื่อเตรียมพร้อมเดินทาง            “ดมพิมเสนสักนิดค่ะ” ยาหยีขยี้พิมเสนที่พกติดตัวมาให้บัวดม หญิงสาวท่าทางแย่มากจนยาหยีอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงกลุ่มคนดังขึ้นไม่ไกลนัก ยาหยีลังเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เดินไปดูยังต้นเสียงภาพตรงหน้าปรากฏข้าศึกที่กำลังต้อนชาวบ้านไปยังค่ายของพวกมัน มีทั้งชายหญิง คนแก่หรือแม้แต่เด็กเล็ก หญิงสาวค่อยๆ ถอยกลับมามาหาแต่แล้วก้ต้องใจตกไปที่ตาตุ่มเมื่อพบว่า

สุดท้ายแล้วชีวิตก็ต้องเดินต่อไป หลังจากที่เธอจ่อมจ่มอยู่กับสิ่งที่เธอไม่สามารถเรียกคืนมาได้อยู่เป็นเดือน เธอก็ตัดสินใจกลับไปทำงานอีกครั้ง            “แกแน่ใจนะว่าทำงานไหวแล้วน่ะ” เพื่อนสาวของเธอเอ่ยมาตามสาย            “ไม่ไหวก็ต้องไหวจ้า นอนกินสมบัติเก่ามาเป็นเดือนแล้ว จะให้เกาะป้ากินต่อก็ละอายใจแล้วไหมแก” ยาหยีตอบติดตลก            “เออๆ ได้ เดี๋ยวฉันช่วยดูงานให้อีกแรง”            “ขอบใจจ้า รักน้า จุ๊บๆ” ยาหยีคุยกับเพื่อสาวอีกเป็นครู่ก่อนจะวางสาย และทันทีที่อยู่คนเดียวภาพของชายหนุ่มที่แสนรักก็ปรากฏในห้วงสำนึกทันที หญิงสาวยกแขนขึ้นกอดตัวเองเบาๆ น้ำตายังคงไหลได้ง่ายดายทุกครั้งที่คิดถึงเขาสินะ            วันนี้เป