Todos os capítulos de ทูนหัวของพี่: Capítulo 1 - Capítulo 10

รถยนต์ของยาหยีจอดสนิทที่หน้าโฮมสเตย์เจ้าประจำที่เธอชอบมา ที่นี่มีห้องพักไม่เยอะเงียบสงบและที่สำคัญมันตั้งอยู่ริมน้ำพอดี เธอชอบบรรยากาศแบบนี้มากทำให้เธอมักจะมาพักที่นี่เป็นประจำจนสนิทกับคุณป้าเจ้าของโฮมสเตย์แห่งนี้เป็นอย่างดี “อ้าว หนูหยีมาแล้วเหรอลูก” ป้าแดงเจ้าของโฮมสเตย์เดินออกมารับ “ป้าสวัสดีค่ะ” ยาหยียกมือไหว้ก่อนจะส่งกระเป๋าใบเล็กที่เธอมักมีติดรถเอาไว้ให้คนงานเอาเข้าไปเก็บที่ห้องพักห้องประจำของเธอ “จะออกไปเลยเหรอลูก....แล้วจะกลับมากินข้าวเย็นไหม” ป้าแดงเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวเดินไปจับจักรยาน “ไม่กินค่ะ เดี๋ยวหยีหากินก่อนเข้ามาเลย” ยาหยีบอกก่อนจะปั่นจักรยานออกไปทันที ตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้วถึงแม้จะยังมีแดดอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากมายนัก ยาหยีปั่นจักรยานไปตามทางเรื่อยๆ มองดูวิวข้างทางแวะถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆ ก่อนจะพักที่ร้านกาแฟริมทางสั่งน้ำมาดื่ม และหยิบมือถือมาเปิดดูไปเรื่อยๆ ก่อนจะพบว่ามีคนตั้งโพสต์ในกลุ่มเฟซบุ๊คถึงวัดแห่งหนึ่งในอยุธยา ‘วัดพระงาม’ ภาพของซุ้มประตูที่ก่อด้วยอิฐเก่าแก่ ถูกโอบกอดด้วยรากของต้นโพธิ์ใหญ่นั้นทำเอายาหยีมอ

“ แล้วเอ็งชื่อกระไรล่ะ” คุณหญิงแก้วเอ่ยถามนึกแปลกใจในการแต่งกายของหญิงสาวตรงหน้าไม่น้อย“ฉะ...ฉันชื่อ..ยา...เอ่อ...ยาหยีค่ะ” ยาหยีอ้ำอึ้งไม่ก่อนจะตัดสินใจบอกชื่อเล่นของตนออกไป เพราะถ้าเธอหลงมาในสมัยโบราณ ชื่อจริงของเธอก็คงประหลาดไม่น้อยและถ้าถูกถามเธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายเช่นไร “ชื่อประหลาดนัก แล้วเรือนเอ็งอยู่ไหนเล่า” คุณหญิงแก้วเอ่ยถาม “มะ...ไม่รู้...จำไม่ได้ค่ะ” ยาหยีเลือกที่จะโกหกออกไป “สงสัยจะล้มหัวฟาดพื้นด้วยกระมัง ความจำถึงเลอะๆ เลือนๆ พูดจาบ้าใบ้ไม่รู้เรื่อง” ขุนกริชเอ่ยออกมา “เอ็งล้มแรงขนาดนั้นเชียว หรือเอ็งจะป่วยด้วย” “น่าเวทนานัก ยังสาวยังแส้อยู่แท้ๆ มาสติฟั้นเฟือนเอาเสียได้ เอาเถอะไปหาหยูกยาใส่เสียก่อน พออาการดีขึ้นอาจจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้างก็ได้” คุณหญิงแก้วนึกเวทนาจึงสั่งให้บ่าวในเรือนพาตัวยาหยีไปรักษา ยาหยีได้แต่ทำตามที่คนรอบข้างบอก เธอถูกพามารักษาแบบที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่ามันจะทำให้อาการของเธอดีขึ้นหรือแย่ลงกันแน่ ขาที่เจ็บถูกพันด้วยใบไม้ที่นำมารนไฟจนร้อน หญิงสาวได้แต่ทนเธอเก็บเอาเสื้อผ้าและของทุกอย่างที่ติดตัวมา

“คุณเพ็ญ คู่หมั้นท่านขุนกริช” จำปีบอก ยาหยีได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะนึกถึงใบหน้าขมเข้มของขุนกริช และก็พลางมองหญิงสาวตรงหน้า “ลูกออกมาคงน่ารักน่าเอ็นดูมากแน่ๆ” ยาหยีบ่นพึมพำ แต่ไม่พ้นหูจำปีที่นั่งอยู่ข้างๆ “เดี๋ยวเถอะเอ็ง สาระแนเรื่องเจ้านายแบบนี้ได้โดนเฆี่ยนหลังลายแน่ถ้าใครได้ยินเข้า” จำปีเอ่ยเตือนยาหยีได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะยกมือขึ้นมาตีปาดตัวเองเบาๆ ทำท่าทำทางให้จำปีรู้ว่าจะไม่พูดแล้ว “มานี่มาข้าช่วยตี” จำปียื่นมามาแตะปากยาหยีอย่างหยอกล้อเมื่อเห็นยาหยีทำท่ายียวนใส่ “เรื่องอะไรล่ะ ฮ่าๆ” ยาหยีโยกตัวหลบก่อนจะหัวเราะคิกคัก “บ่าวที่ไหนมานั่งหยอกกันตรงนี้ หัวเราะเสียงดังลั่นเรือนใครเขาจะว่านายไม่สั่งสอน” เสียงทักกึ่งตำหนิที่ดังเสียจนบัวหันมามอง ยาหยีเงยหน้ามองเจ้าของเสียงก็พบกับชายหนุ่มที่กำลังมองมาด้วยสายตาที่เธอไม่เข้าใจนัก ก่อนสะดุ้งเมื่อรับรู้ถึงแรงสะกิดของจำปี เมื่อหันไปก็พบว่าจำปีกำลังนั่งก้มหน้าลงกับพื้นราวทำอะไรผิด “ก้มลงๆ” จำปีบอกเสียงเบา ยาหยีทำตามทันที “มีอะไรก

“เอ่อ..คือ” แม่เพ็ญอ้ำอึ้งนึกไม่ถึงว่าแผนของตนเองจะล้มเหลว เธอเหลือบตามองนังบ่าวหน้าขาวหมดจดตรงหน้าแล้วนึกเจ็บใจ เธออุตส่าห์วางแผนล่อมันไปให้พี่พุ่มรวบหัวรวบหาง ถ้ามันตกเป็นของพี่พุ่มแล้ว เธอก็จะซื้อตัวมันมาเป็นบ่าวที่บ้านเสีย เธอไม่อยากให้มันอยู่ใกล้พี่กริชของเธอ ไม่ชอบที่เห็นมันจับเนื้อต้องตัวคู่หมั้นของเธอ และยิ่งไม่ชอบมากขึ้นเมื่อเธอเห็นว่าพี่กริชออกตัวปกป้องมันที่เป็นเพียงแค่บ่าว “ว่ายังไงแม่เพ็ญ” คุณหญิงเพ็งถามซ้ำ “คุณเพ็ญให้บ่าวไปแต้มสีที่หน้าให้เจ้าค่ะ” ยาหยีตัดสินใจโพล่งออกไป “สาระแนท่านแม่ไม่ได้ถามเจ้า” แม่เพ็ญเผลอสบถออกไป ก่อนที่จะก้มหน้าเมื่อคุณหญิงเพ็งปรายตาปราม “เอ้า...ว่ามาสิ ลูกข้าให้เอ็งไปทำอะไรนะ” คุณหญิงเพ็งเอ่ยถามหยี หญิงกลางคนมองบ่างตรงหน้าอย่างนึกแปลกใจในความหมดจดน่าเอ็นดูผิดหูผิดตาจากบ่าวทั่วไปมากนัก “คุณเพ็ญให้บ่าวไปแต้มสีที่หน้าให้เจ้าค่ะ...บ่าวบอกแล้วว่าต้องขอคุณบัวก่อน แต่คุณเพ็ญใจร้อนไม่อยากรอ เลยพาบ่าวไปแอบแต้มสีหน้าที่เรือนหลังนั้นเจ้าค่ะพอดีบ่าวเห็นงูเสียก่อนเลยตกใจเสียงดังไปหน่อยเจ้

            กริชหันไปมองบัวเป็นเชิงคำถามทันที            “เอ่ออ จริงเจ้าค่ะ เวลาเขียนขอบตากับถ่านมะพร้าวขนตามักร่วง หยีมันก็เอาออกให้ ปกติมันก็…มือเบานะเจ้าคะ ไม่เจ็บ” บัวพูดจบก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ เมื่อกริชมองมาด้วยสายตาตำหนิ            “ข้าคงตกใจไปเอง พอดีไม่ค่อยชินกับการแต้มสีที่ตาเสียด้วย” เพ็ญเอ่ยขัดขึ้นมา เมื่อตอนนี้เรื่องราวเริ่มไม่เข้าข้างตน ก่อนจะแสร้งเอ่ยปราม “ไม่ได้เจ็บกระไรมากดอกเจ้าค่ะพี่กริช น้องบัวอย่าไปลงโทษบ่าวมันเลย”            “เอาเถิด เข้าใจกันก็ดีแล้ว ขึ้นเรือนเถิด คุณแม่รออยู่” เป็นกริชที่เอ่ยตัดบทก่อนจะหันมามองหญิงสาวอีกคนที่กำลังยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาด้วยความสงสาร            ยาหยีไม่ได้กลัว เพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่มันเจ็บใจที่ถ