Todos os capítulos de ชาตินี้ข้าขออยู่ห่างจากคนไร้ใจเช่นท่าน: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่ 12ตามน้ำภายในห้องนอนที่เงียบสงัด มีเพียงแสงตะเกียงสองดวงส่องสลัวอยู่ข้างเตียง กลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้ง ประตูถูกปิดลงด้านหลังกู้เฉิงเยี่ยนก้าวตรงไปยังเตียงใหญ่อย่างรวดเร็ว อ้อมแขนของเขายังประคองร่างบางที่แทบไร้เรี่ยวแรงไว้แน่นซูเหมยหลันแทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกศีรษะ ลมหายใจของนางแผ่วเบา แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยไม้โบยที่แดงซ้ำและมีเลือดซึมเปื้อนอาภรณ์เขาค่อย ๆ วางนางลงบนเตียงอย่างระมัดระวังทันทีที่ร่างบางแตะฟูก ซูเหมยหลันก็สะดุ้งเล็กน้อย ความเจ็บปวดแล่นขึ้นจากแผ่นหลังจนใบหน้าซีดเผือด นางฝืนยันกายนั่ง แม้ลมหายใจจะสั่นไหว กู้เฉิงเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างเตียงขมวดคิ้วทันที“อย่าขยับ”น้ำเสียงของเขายังดุเข้มเหมือนเดิม แต่แฝงความร้อนรนที่ปิดไม่มิดซูเหมยหลันกลับไม่ตอบ นางเพียงก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนจะฝืนขยับตัวถอยห่างออกไปปลายเตียง ราวกับตั้งใจรักษาระยะห่างระหว่างพวกเขา การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้อาภรณ์ที่ด้านหลังขยับเลือดที่ซึมอยู่ยิ่งเปื้อนชัดขึ้น ดวงตาของกู้เฉิงเยี่ยนมืดลงทันที เขาก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว ก่อนจะนั่งลงข้างนางซูเหมยหลันชะงัก นางพยายาม

ตอนที่ 14รอข้านะจวนกั๋วกงภายในห้องหรูหรา เว่ยฮวาเหยานั่งอยู่บนม้นั่งยาว ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มอย่างประณีต มือเรียวยกถ้วยชาใบเล็กขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี เพียงไม่นานฝีเท้าเร่งรีบก็ก้าวเข้ามาในห้องก่อนจะหยุดอยู่เบื้องหน้านางพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน“คุณหนู! แย่แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพจะแต่ง ซูเหมยหลันเป็นภรรยาเอกแล้วเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นมือเล็กของเว่ยฮวาเหยาก็พลันชะงักค้าง สีหน้าแปรเปลี่ยนทันที นางลุกขึ้นนั่งหลังตรงก่อนจะหยิบถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อแล้วโยนลงไปเบื้องหน้าสาวใช้ผู้นั้น“ทำดีมากไปสืบข่าวของจวนตระกูลกู้มาให้ข้าอีก”“เจ้าค่ะ”สิ้นคำ นางก็หมุนกายแล้วก้าวออกไปอย่างรวดเร็วเว่ยฮวาเหยาทอดสายตาออกไปนอกห้องด้วยแววตาครุ่นคิด อย่างไรนางก็ไม่อาจเป็นเนื้อเรื่องเดิมได้สินะ ซูเหมยหลันยังคงได้แต่งเป็นภรรยาเอกของกู้เฉิงเยี่ยนเช่นนั้นนางคงต้องหาทางเข้าใกล้กู้เฉิงเยี่ยนแล้วพิชิตใจเขาให้ได้ก่อน ซูเหมยหลัน เพราะตามเนื้อเรื่องแล้วนั้นเขายังคงไม่รู้ใจตัวเองว่ารัก ซูเหมยหลัน หากช่วงเวลานั้นนางเข้าไปมีบทบาทในใจเขา เขาอาจมีใจให้นางบ้าง แล้วค่อยหาทางขึ้นเป็นภรรยาเอกของเขา “ระบบ ออกมา ข้า

ตอนที่ 16เลือกมายามเช้าตรู่ ฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ หมอกบางลอยอ้อยอิ่งเหนือหลังคาจวนตระกูลกู้ ลมเย็นพัดผ่านลานกว้าง ทำให้บรรยากาศดูเงียบงันปนเร่งรีบภายในจวน บ่างไพร่ต่างวิ่งวุ่นกันไปมาเสียงฝีเท้าและเสียงหีบสัมภาระกระทบกันดังแผ่ว ๆ ไม่นาน ร่างสูงของ กู้เฉิงเยี่ยน ก็ก้าวออกมาจากประตูจวน เขาสวมชุดเกาะเหล็กเต็มยศ แผ่นเกาะสีเข้มสะท้อนแสงอรุณที่เพิ่งส่องลงมา ท่วงท่าของเขาสง่างามและหนักแน่นราวภูผาที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนเหล่าองครักษ์ที่ยืนอยู่ต่างก้มศีรษะคำนับทันที ที่เขาก้าวผ่านกู้เฉิงเยี่ยนก้าวลงบันไดช้า ๆ ก่อนจะหยุดอยู่หน้าประตูใหญ่ ดวงตาคมกริบทอดมองเข้าไปภายในจวนสายลมยามเช้าพัดผ่านอาภรณ์และชายเกาะของเขาเบา ๆ ไม่นานนัก ร่างของฮูหยินกู้ก็ปรากฏขึ้น นางก้าวออกมาพร้อมกับ แม่บ้านเจียง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ลูกชายออกไปค่ายทหารมีแม่คนไหนเล่าจะยิ้มแย้มได้ นางก็เป็นเพียงสตรีที่เริ่มแก่ชราอยากอยู่ดูวันที่อยู่พร้อมหน้ากันเท่านั้น ดวงตาของฮูหยินกู้ร้อนผ่าวขึ้นเมื่อเห็นเขาสวมชุดเกาะทหาร“เฉิงเยี่ยน เจ้าต้องรักษาตัวให้ดีนะ”น้ำเสียงอ่อนโยนของฮูหยินกู้ดังขึ้นเมื่อก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าบุตรชาย

ตอนที่ 18ลาก่อนใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องร่างบางของซูเหมยหลันก้าวออกจากประตูเรือนอย่างเงียบงัน “คุณหนูทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”เสียงแม่นมหยางดังขึ้นแผ่วเบาอยู่ด้านหลังซูเหมยหลันยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้เอ่ยตอบเพียงแต่พยักหน้ารับ ก่อนจะหมุนกายมาสบตานางพร้อมเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา“ไปกันเถอะ”แม่นมหยางพยักหน้าก่อนจะก้าวนำนางไปด้วยท่าทีหนักแน่น ซูเหมยหลันก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานทั้งสองก็ออกมาจากจวนตระกูลกู้ รถม้าที่จอดรออยู่นั้นอยู่ไม่ไกลนัก บนรถม้ามีมู่อันสาวใช้นั่งรออยู่เมื่อเห็นเงาร่างของ ซูเหมยหลันและแม่นมหยางปรากฏ นางก็เผยรอยยิ้มอย่างโล่งอก รีบก้าวลงมาจากรถม้าแล้วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม“คุณหนู พวกท่านมาแล้ว”ซูเหมยหลันพยักหน้ารับสีหน้าเรียบนิ่ง นางหันไปมองกำแพงสูงตระหง่านของจวนตระกูลกู้ครู่หนึ่ง ลมหนาวพัดเข้ามาเบา ๆ อาภรณ์ของนางพริ้วไหวตามแรงลมความหนาวนั้นแทรกซึมเข้ามาในร่างกายนางจนรู้สึกได้ ซูเหมยหลันหมุนกายก้าวขึ้นรถม้าอย่างไม่ลังเล โดยมีสาวใช้และแม่นมก้าวขึ้นตาม ก่อนรถม้าคันเล็กจะค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไปจนไม่ได้ยินเสียงอีกซูเหมยหลันนั่งอยู่บนรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวอ

ช่างเถอะหากแม่ทัพกู้จับได้ เขาคงไม่ลงโทษถึงตายเพราะอย่างไรเขาเองก็เคยเขาชีวิตของแม่ทัพกู้มาหลายต่อหลายครั้งกู้เฉิงเยี่ยนก้าวเข้ามาในห้องนอนของกระโจมอีกครั้ง สายตาคมของเขายังคงทอดมองไปยังกล่องไม้เล็กนั้น ในใจนั้นคิดถึงซูเหมยหลันขึ้นมาอีกครั้ง เขาที่ร่างกายอ่อนล้าเอนตัวนอนลงบนเตียงที่มีเพียงผ้าขนสัตว์ปูไว้ ดวงตาทอดมองไปยังด้านบนผืนกระโจม ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าของซูเหมยหลัน ริมฝีปากหยักได้รูปของเขาก็พลันยกยิ้มอย่างเขินอาย เขินอาย? เหตุใดเขาต้องเขินอายด้วย นางรักเขามากเพียงนั้นยังไม่รู้จักเขินอาย เอาแต่คอยตามเขาไปเรื่อยในทุกวันที่เขากลับจวน ไม่รู้ว่าเขาคิดถึงนางมากเกินไปหรือไม่ ในความฝันเขายังคงเห็นนางอีกครั้งนางอยากแต่งงานกับเขามากถึงขั้นวางยาปลุกกำหนัดพลีกายให้เขาอย่างไร้ยางอาย นางที่เขาเฝ้าถนอมคิดว่าเป็นเพียงสตรีที่มีจิตใจงดงามกล้าทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้ได้อย่างไรแม้เขาจะโกรธนางแต่ก็ต้องรับผิดชอบนาง แม่ของเขาเมื่อมาเห็นสภาพของพวกเขาโกรธจนเป็นลม ให้เขาแต่งซูเหมยหลันเป็นอยุภรรยาทันทีเขาต้องคุกเข่าขอร้องอยู่หลายวันกว่าแม่ของเขาจะใจอ่อนเอ่ยปากให้นางแต่งเป็นภรรยาเอกในคืนแต่งงาน เ