Todos os capítulos de ชาตินี้ข้าขออยู่ห่างจากคนไร้ใจเช่นท่าน: Capítulo 21 - Capítulo 30

ตอนที่ 21เดินทางซูเหมยหลันเดินทางออกจากเมืองหลวงได้สิบกว่าวันแล้ว ไม่รู้ว่าหนทางไม่ค่อยดีหรือร่างกายนางนั้นอ่อนแอเกินไป ช่วงนี้นางอาเจียนบ่อย ๆ รู้สึกไม่สบายตัว อ่อนแรงยิ่งนัก ซูโจวอยู่ไกลจากเมืองหลวงนักต้องใช้เวลาเดินทางเกือบเดือน แต่นางนั้นกลับไม่เร่งรีบนักเพราะรู้ว่ากู้เฉิงเยี่ยนไปครานี้ต้องไปเป็นสามถึงสีเดือนเลยเชียว และคงไม่มาตามนางแน่ ส่วนฮูหยินกู้แม้จะไม่ชอบนางแต่ก็คงไม่ถึงกับเกลียดจนส่งคนตามฆ่ารถม้าจึงค่อย ๆ เดินไปตามทางที่ยากลำบากเหนื่อยก็พักอยู่ที่เมืองทางผ่านวันสองวันก่อน อีกครึ่งวันก็ถึงเมืองซูอันแล้ว เมื่อเข้าเมืองแล้วนางจะไปตรวจร่างกายเสียหน่อย ว่านางเป็นอะไรหรือไม่ เหตุใดช่วงนี้รู้วิงเวียนอาเจียนบ่อย ๆ “คุณหนู ข้างหน้ามีลำธาร ท่านลงไปล้างหน้าเสียหน่อยดีหรือไม่เจ้าค่ะ”มู่อันเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของคุณหนูตนเอง หากได้ล้างหน้า น้ำใส ๆ เย็น ๆ อาจทำให้คุณหนูสดชื่นและสดใสขึ้น แถมช่วยคลายอาการเมารถม้าได้ด้วย มู่อันก็ไม่เคยเห็นคุณหนูของตนเมารถม้าเลยตั้งแต่ติดตามนางมาตั้งแต่เด็ก แต่ครั้งนี้อาจเพราะว่าระยะไกลนักจึงทำให้ร่างกายที่บอบบางของนางรับไม่ไหวซูเหมยหลันพยั

ตอนที่ 23โอกาส เว่ยฮวาเหยาที่กำลังเคียวยาสมุนไพรในหม้ออย่างตั้งใจ สีหน้ายิ้มแย้ม ในที่สุดนางก็หาทางเข้าใกล้เขาได้ ช่วงเวลานี้แหละที่กู้เฉิงเยี่ยนจะต้องซึ้งใจ และค่อย ๆ เปิดรับนางเข้าไปในใจหลังจากนางต้มยาสมุนไพรได้ที่แล้วจึงก้าวเข้าไปในกระโจมเพื่อแต่งหน้าและจัดอาภรณ์ของนางให้ดูดีขึ้นหน่อย นางมั่นใจว่าคราแรกที่พบกันเขาก็รู้แล้วว่านางเป็นสตรี แต่ไม่ได้เปิดเผยมันออกมาตรง ๆ เว่ยฮวาเหยาประคองถ้วยยาในมือแล้วเดินเข้าไปในกระโจมของกู้เฉิงเยี่ยน ภายในเงียบสงบมีจางเหอองครักษ์ประจำกายของเขายืนเฝ้าอยู่ด้านใน เมื่อจางเหอเห็นเสี่ยวเว่ยก้าวเข้ามาเขาก็หลบให้อย่างง่ายดาย เพราะในสายตาเขา เห็นว่าเสี่ยวเว่ยผู้นี้เป็นลูกมือของหมอหวงและดูจะชำนาญทางการแพทย์ไม่น้อย เพียงแต่ร่างบางราวกับสตรีเว่ยฮวาเหยาก้าวผ่านเข้าไปด้านในห้องนอนของกู้เฉิงเยี่ยน นางมองดูร่างสูงของเขาที่นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าแดงเล็กน้อยช่วงบนของกู้เฉิงเยี่ยนเปลือยเปล่าอกแกร่งที่มีบาดแผลอยู่หลายจุด มีผ้าสีขาวปิดไว้ กล้ามเนื้อแน่น ๆ นั้นทำเอานางเผลอกลืนน้ำลาย นางทอดสายตามองลงต่ำอย่างไม่ตั้งใจแต่ก็ไม่อาจควบคุมสายตาได้นางอ้าปากค้างกับร่างสมบ

ตอนที่25แผนร้ายเว่ยฮวาเหยาถูกส่งกลับมายังค่ายทหารต้าหลี่เพื่อเป็นไส้สึก นางถึงแม้จะหายไปหลายวันแต่ผู้คนในค่ายทหารกลับไม่ได้สงสัย มีเพียงท่านน้าของนางที่เป็นกังวลเมื่อเห็นนางกลับมาเขาก็รีบเข้าไปหาด้วยความร้อนใจ“ฮวาเหยาเจ้าหายไปไหนมา ข้าเป็นห่วงแทบแย่!”เว่ยฮวาเหยาเอ่ยตอบด้วยท่าทีสงบนิ่ง“ข้าไปเก็บสมุนไพรในป่า ไม่ชำนาญทางเลยหลงป่า”นางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนคนฟังเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ ทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจเมื่อเห็นว่าท่านน้เชื่อในคำพูดของนาง เว่ยฮวาเหยาถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ นางไม่อาจบอกใครได้ว่าถูกศัตรูจับตัวไป ตอนนี้นางต้องเร่งทำภารกิจให้สำเร็จนางไปอยากอยู่ในที่เช่นนี้ ทั้งเหม็นอัพและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด นางเพียงอยากใช้ชีวิตเป็นคุณหนูที่เสวยสุขอยู่ในวังหลวงเว่ยฮวาเหยายกมือขึ้นเช็ดหน้า เช็ดลำคออย่างคับแค้นเมื่อนึกถึงร่างกายหยาบ ๆ ของฮั่วเจียหลงที่กดลงมาในกายช่างน่า ขยะแขยงยิ่งนัก น้ำตาเอ่อคลออย่างไม่รู้ตัว คนป่าเถื่อนที่ย่ำยีนางอย่างรุนแรงช่างน่าสะอิดสะเอียนนัก “ยาพิษกู่เจียน ยาพิษชนิดนี้ไม่สามารถถอนได้ต้องใช้ยาแก้พิษในทุก ๆ 5-6วัน มิเช่นนั้น

ตอนที่ 27ลงโทษที่ชายแดน ความฝันที่เหมือนจริงนั้นทำให้กู้เฉิงเยี่ยนไม่อาจอยู่อย่างสงบใจได้ ภาพที่ซูเหมยหลันตายพร้อมกับบุตรในครรภ์นั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาเขาจึงได้แต่เขียนจดหมายให้มารดาหวังว่านางจะดีกับซูเหมยหลันไม่กลั่นแกล้งนางส่วนเขาก็พยายามหาทางจบศึกในครั้งนี้ให้เร็วที่สุด เขาอยากกลับไปหาซูเหมยหลัน เขาคิดถึงนางมากกระวนกระวายใจอยากพบหน้านางแล้วโอบกอดนางให้หายคิดถึงเขาวางแผนไว้ทุกอย่างแล้วออกรบในครานี้เขาได้คำนวณไว้อย่างแม่นยำหากไม่มีข้อผิดพลาดฮั่วเจียหลงต้องติดกับแน่นอน ชีวิตของฮั่วเจียหลงคงแลกกับความสงบสุขในชายแดนได้เว่ยฮวาเหยาใช้เลือดของตัวเองเป็นตัวนำยาทำให้พิษในร่างกายของกู้เฉิงเยี่ยนค่อย ๆ สลายไปผลตามที่นางคาดไว้ กู้เฉิงเยี่ยนเริ่มอ่อนลง เขายอมให้นางทำแผลให้เขาได้ และยังอนุญาตให้นางเข้ากระโจมใหญ่ของเขาได้โดยไม่ต้องขออนุญาตเว่ยฮวาเหยาก้าวเข้าไปในกระโจมใหญ่ในมือประคองถ้วยยาสมุนไพรที่ยังคงอุ่น ๆ กลิ่นยาขมลอยคลุ้งกู้เฉิงเยี่ยนที่กำลังนั่งพันแผลอยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองบุคคลที่กำลังเข้ามาหาเขาด้วยแววตาเรียบเฉย“ยาขอรับ”เว่ยฮวาเหยาหยุดยืนเบื้องหน้าของกู้เฉิงเยี่ยนแล้วยื

ตอนที่29นางหายไปหลังจากกู้เฉิงเยี่ยนส่งตัวเว่ยฮวาเหยากลับมาพร้อมกับเขียนรายงานถึงโทษของนางให้ฮ่องเต้ได้รู้ตระกูลเว่ยแม้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแต่ก็ถูกลงโทษลดเบี้ยหวัด ส่วนเว่ยฮวาเหยาที่มีโทษหนักสมคบคิดกับศัตรูทำให้ชายแดนวุ่นวาย ทหารล้มตายมากมาย นางถูกขังในคุกใต้ดินตลอดชีวิตเพียงไม่นานกู้เฉิงเยี่ยนก็ฆ่าฮั่วเจียหลงแม่ทัพฝ่ายศัตรูได้ ข่าวการตายของฮั่วเจียหลงทำให้ผู้ปกครองเผ่าเฟินเฉาล้มป่วย และต่อมาจึงให้ฮั่วซานเฉิงขึ้นเป็นผู้ปกครองเผ่าแทนฮั่วซานเฉิงนั้นไม่ชอบการรบอยู่แล้วจึงส่งหนังสือขอสงบศึกระหว่างชายแดนโดยทางฝ่ายเขาจะส่งเครื่องบรรณาการให้ต้าหลี่ในทุก ๆ ปีเพื่อแลกกับการค้าขายฮ่องเต้ต้าหลี่ทรงเห็นด้วยและยินดีเปิดช่องทางให้เผ่าเฟินเฉาสามารถนำสินค้าเข้ามาค้าขายได้เมื่อศึกชายแดนสงบสุข กู้เฉิงเยี่ยนก็รีบกลับจวนตระกูลกู้ทันที ในใจเขาคิดถึงนางมาก เขามักจะเห็นซูเหมยหลันในฝันบ่อย ๆ เขากระวนกระวายใจอยากจะพบหน้านางเร็ว ๆ ในอดีตเมื่อเขาออกรบที่ชายแดนเสร็จ ซูเหมยหลันก็จะออกมารอเขาที่หน้าจวนทุกครั้ง ใบหน้านางเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเขา พลันคิดถึงภาพของซูเหมยหลันที่มายืนรอเขา หัวใจของกู้เฉิงเยี่ยนก็เ