ชาตินี้ข้าขออยู่ห่างจากคนไร้ใจเช่นท่าน

ตอนที่ 2 ฝันหรือจริงภายในห้องของกู้เฉิงเยี่ยน แสงแดดอ่อนสาดส่องเข้ามาปลุกให้ชายหนุ่มตื่นขึ้น สายลมพัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเขาหันไปมองตามแสงแดดอ่อนที่สาดเข้ามา คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย เมื่อคืนเขาลืมปิดหน้าต่างหรือเมื่อคืนเป็นวันเลี้ยงตอนรับเขากลับจวนและยังได้เลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่อีกด้วย เขาจึงต้องดื่มให้ผู้คนที่มาร่วมงาน จึงดื่มหนักไปหน่อย สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามากลิ่นหอมอ่อนที่คุ้นเคยแตะปลายจมูกทำให้ภาพที่ไม่ชัดเจนผุดขึ้นในหัวของเขา เหมยหลัน! เมื่อคืนเหมือนว่าเขากับนางอยู่ด้วยกันในห้อง เขาก้มลงมองร่างเปลือยเปล่าของตนด้วยแววตาสงสัย ร่างสูงนั้นยันกายลุกขึ้นนั่งมองรอยขีดข่วนที่อกกว้างของตนเอง เขาลุกขึ้นจากเตียงนอนพลันเห็นรอยคราบเลือดเล็กน้อยบนที่นอนของเขา มือใหญ่ยื่นไปหยิบอาภรณ์ที่วางกองอยู่ด้านล่างมาสวมพลันเห็นต่างหูดอกเหมยสีชมพูวางอยู่ มือใหญ่หยิบมันขึ้นมา มองด้วยสายตาพิจารณามันช่างคุ้นตายิ่งนัก หรือเมื่อวานเขากับ เหมยหลันทำอะไรที่เกินเลยกันหรือ ภาพใบหน้างามนั้นยังคงผุดขึ้นมาในสมองของเขา เขาหันไปมองคราบเลือดบนเตียงด้วยดวงตาคมกริบ ก่อนจะจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อยแล้วหมุนกายก้าวออกไปอย่

ตอนที่ 4 จากกันจวนตระกูลกู้ยามราตรีเงียบสงัด ภายในห้องของซูเหมยหลัน สายลมที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างพัดต้องม่านบางให้ปลิวไหวเบา ๆ ร่างบางของนางนอนอยู่บนเตียงใหญ่ สีหน้านางบิดเบี้ยวด้วยความหวาดหวั่นแต่ดวงตายังคงปิดสนิท แม้สายลมหนาวเย็นจะโชยเข้ามาแตะต้องผิวหน้านางแผ่วเบา แต่ใบหน้างามบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นมาจนใบหน้าเปียกชื้นเรือนหลังเล็กด้านหลังจวนตระกูลกู้ที่ถูกทิ้งร้างไม่มีการดูแลใด ๆ จากคำสั่งเด็ดขาดของฮูหยินกู้ ซูเหมยหลันนอนอยู่บนเตียงไม้ที่มีเพียงผ้าผืนบางรองอยู่ และบนร่างนางนั้นมีเพียงผ้าห่มผืนบาง ๆ ห่อหุ้มร่างกายเท่านั้น ผ้าม่านและของมีค่าในห้องนั้นถูก แม่บ้านเจียงนำคนมาขนออกไปจนหมดแม้แต่เตาถ่านที่มอบความอบอุ่นในยามค่ำคืนก็ไม่มีซูเหมยหลันทอดมองไปทางประตูด้วยดวงตาโศกเศร้า สิ้นหวัง ในดวงตานางเห็นเพียง หิมะที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างช้า ๆ ลมหนาวที่พัดเข้ามานั้นทำให้ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บทันใดนั้น เสียงโต้เถียงก็ดังขึ้นหน้าประตู“ปล่อยนะ คุณหนูไม่สบายมาหลายวันแล้ว ได้โปรดให้ยาคืนข้าเถิด”เสียงของมู่อันดังสั่นด้วยความร้อนรนเสียงหนึ่งสวนกลับอย่างเย็นชา“ฝั

ตอนที่ 6เตรียมงานเลี้ยงจวนตระกูลกู้จวนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย“เร็วเข้า ๆ ยกกระถางดอกไม้นี้ไปวางตรงโน้น!”“ขอรับ”เสียงสั่งการของแม่บ้านเจียงดังก้อง นางอยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมนุ่มสีอ่อน แม้จะเป็นเพียงแม่บ้านแต่ก็ติดตามรับใช้มานาน นางจึงได้รับความไว้วางใจจากฮูหยินกู้ และเสื้อผ้าอาภรณ์รวมไปถึงสิ่งของต่าง ๆ นั้นนางก็ได้รับแต่สิ่งดี ๆ ทั้งนั้นนางกวาดสายตามองไปในสวนที่ถูกตกแต่งอย่างงดงาม ตามทางเดินก็สะอาดตา ทุกอย่างเตรียมพร้อมสำหรับงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ นางเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะหมุนกายก้าวเดินไปตามทางเดินในจวนตรงไปยังเรือนใหญ่นางก้าวเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าฮูหยินกู้ที่กำลังเย็บรองเท้าผ้าสีขาวอยู่ด้านใน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ฮูหยิน ด้านนอกเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”ฮูหยินกู้ที่กำลังตั้งใจเย็บรองเท้าผ้าสีขาวพลันหยุดชะงักมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองแม่บ้านเจียงแล้วพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มบาง แม่บ้านเจียงทอดสายตามองฮูหยินกู้ที่กำลังตั้งใจเย็บรองเท้าผ้าอยู่นางก็เข้าใจทันที อีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว เจ้านายของนางคงตั้งใจทำสิ่งนี้ให้คุณชายแม่บ้านเจียงก้าวเข้าไป

ตอนที่ 8งานเลี้ยงจวนตระกูลกู้ต้นวสันต์มาเยือน เมฆบางลอยเหนือยอดไม้ในจวนตระกูลกู้ กลิ่นดอกเหมยและดอกท้อผลิบานอบอวลไปทั่วสวน ส่วนในศาลาริมสระถูกประดับด้วยผ้าแพรสีอ่อน โต๊ะเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เครื่องลายครามชั้นดีวางเรียงงามตา ทุกสิ่งดูรื่นรมย์ดุจงานชมบุปผาธรรมดาทว่าใต้ความงามนั้น คือเจตนาที่มิได้เอ่ยออกมาตรง ๆ ฮูหยินกู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักใต้ศาลา สีหน้าเรียบนิ่ง เปี่ยมด้วยอำนาจของสตรีผู้ดูแลจวนแม่ทัพมานาน นางสวมอาภรณ์สีครามเข้ม ปักลายเมฆเงินละเอียด ดูสง่าแต่ไม่โอ้อวดวันนี้คือ งานชมบุปผา แต่ทุกคนล้วนรู้ดีว่า เป็นงานคัดเลือกสะใภ้ให้บุตรชาย ผู้ซึ่งเพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ ทยอยมาถึงจวนด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์สดใสและงดงาม เสียงสนทนาดังแผ่วในสวนที่ถูกจัดเตรียมไว้“องค์หญิงเก้าเสด็จ!”เสียงขันทีดังขึ้นทำให้ เสียงสนทนาที่ดังแผ่วนั้นเงียบลงในทันที สายตาของทุกคนหันไปทางเข้าจวนด้วยความพร้อมเพรียงองค์หญิงเก้าในอาภรณ์สีฟ้างามสง่าก้าวเข้ามาด้วยใบหน้างามสง่า เคียงข้างนางนั้นมี สตรีผู้หนึ่งในอาภรณ์สีชมพูอ่อนก้าวเคียงข้างด้วยท่าทางสง่างามฮูหยินกู้รีบลุกขึ้นก่อนจะก้

ตอนที่ 10สตรีของข้าจวนตระกูลกู้ยามเย็นหลังงานชมดอกไม้จบลง สวนเหมยที่เมื่อครู่ยังคึกคักด้วยเสียงหัวเราะของเหล่าสตรี บัดนี้กลับเงียบงัน เหลือเพียงกลีบดอกเหมยปลิวหล่นตามลมหนาวภายในเรือนโถงของจวนตระกูลกู้ โคมไฟถูกจุดขึ้นทีละดวง แสงสลัวทอดยาวบนพื้นไม้ ฮูหยินกู้นั่งอยู่เบื้องบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก สีหน้าขึงตึง ดวงตาคมเย็นราวน้ำแข็งเบื้องล่าง ซูเหมยหลันคุกเข่าอยู่กลางห้อง อาภรณ์สีเขียวอ่อนที่เคยเรียบร้อยในตอนกลางวัน บัดนี้ยับย่นเล็กน้อยจากการถูกพาตัวไปตรวจเมื่อครู่ ใบหน้างามซีดเผือด แต่นางยังคงก้มหน้าเงียบ มิเอ่ยคำใดมู่อันสาวใช้ยืนอยู่อีกฝั่งด้วยใบหน้าสีเต็มไปด้วยความกังวลใจสายตานางเอาแต่จ้องมองคุณหนูของตนแววตาเต็มไปด้วยความกังวลใจแม่บ้านเจียงยืนอยู่ข้างกายฮูหยินกู้ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้าแล้วคอมกายรายงานด้วยน้ำเสียงต่ำ“ฮูหยิน… บ่าวตรวจดูแล้วเจ้าค่ะ”ห้องโถงเงียบลงทันที“พูดมา”น้ำเสียงของฮูหยินกู้เย็นเฉียบแม่บ้านเจียงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาแต่ชัดถ้อยชัดคำ“คุณหนู… มิได้บริสุทธิ์แล้วเจ้าค่ะ”คำพูดนั้นเหมือนหินหนักตกลงกลางห้องเสียงลมหายใจของบ่าวไพร่ที่ยืนเฝ้าอยู่รอบด้า