Todos os capítulos de ชาตินี้ข้าขออยู่ห่างจากคนไร้ใจเช่นท่าน: Capítulo 31 - Capítulo 40

อี้เหนียงเมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองก็เข้าใจว่าทั้งสองคนคงจะมีเรื่องที่ต้องคุยกันตามลำพัง นางจึงก้าวออกมาให้พวกเขาได้อยู่อย่างลำพังกู้เฉิงเยี่ยนนั่งลงข้าง ๆ นางแล้วเอ่ยขึ้น“เหมยหลันข้ามารับเจ้ากลับ”กลับหรือ? กลับที่ไหนฮูหยินกู้ไม่ชอบนางถึงกับให้นางแต่งออกไปโดยที่เขาไปอยู่ หากครานี้นางกลับไปอีกคงคิดจะขายนางแล้วกระมัง นางไม่อยากพัวพันกับพวกเขาอีก“เชิญท่านแม่ทัพกลับไปเถิด ที่นี่ซูโจวบ้านเกิดข้า ข้าจะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนอีก”น้ำเสียงของนางเย็นชาจนคนฟังรู้สึกใจหาย กู้เฉิงเยี่ยนขยับเข้าไปใกล้อยากจะสบตานางแล้วพูดขอโทษให้นางหายโกรธ เมื่อก่อนในยามที่นางโกรธเขา เขาก็เพียงเข้าใกล้แล้วสบตานาง ซูเหมยหลันก็จะร้องแล้วตีเขาแล้วก็กอดเขาอีกทั้งร้องทั้งกอด แต่ก็พลันหายโกรธเขาไปด้วย ครานี้เขาล่วงเกินนางจนทำให้นางตั้งครรภ์ นางคงจะโกรธเขามาก แถมเรื่องที่จะแต่งนางเป็นภรรยาเอกของเขา กู้เฉิงเยี่ยนก็ไม่ได้บอกนางจากปากเอง นางคงคิดว่าเขาทอดทิ้งนางไปแล้ว คงจะน้อยใจที่จริงเขาตั้งใจจะบอกนางวันที่เขาจะออกไปชายแดน เขาเพียงอยากจะทำให้นางน้อยใจอยู่สองสามวันแล้วจะบอกนางในวันที่สามสี่ เช่นนั้นนางก็คงดีใจและร้องไห้ให้เข

“ให้พวกเขากลับไปข้าไม่พบ”“เจ้าค่ะ”มู่อันตอบรับแล้วหมุนกายก้าวออกไปแล้วไล่คนที่มาส่งของให้พวกเขากลับไปเมื่อซูเหมยหลันไม่ยอมรับของพวกเขาที่เป็นเพียงบ่าวรับใช้จึงทำได้เพียงส่งของกลับเท่านั้นสิ่งของมีค่ามากมายถูกส่งมาให้ซูเหมยหลันอย่างต่อเนื่อง แต่นางไม่ยอมรับไว้สักอัน สิ่งของของตระกูลกู้นางจะไม่รับ เพราะไม่อยากเกี่ยวข้องกับพวกเขาอีกและเกรงว่าเขาทำเช่นนี้เพราะอยากจะแย่งลูกไปจากนางเท่านั้น ไม่นางไม่มีวันยอม ลูกเป็นของนาง นางเลี้ยงเองได้ไม่ต้องพึ่งพาพวกเขาหยุนอี้เหนียงก้าวเข้ามาในจวนตระกูลซูเพื่อมารับดอกไม้สดและพูดคุยกับซูเหมยหลัน หลังจากวันที่ซูเหมยหลันพบกับแม่ทัพกู้เฉิงเยี่ยนที่โรงน้ำชาสีหน้าของซูเหมยหลันก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นางรู้สึกเป็นห่วงเลยมาหาซูเหมยหลันเพื่อถามไถ่ซูเหมยหลันเองไม่อยากพูดถึงเรื่องอดีตอีกจึงได้แต่ชวนคุยเรื่องอื่น เมื่อนางไม่อยากพูดหยุนอี้เหนียงก็ไม่ได้เอ่ยเซ้าซี้กลัวจะทำให้นางต้องลำบากใจแต่ด้วยความที่หยุนอี้เหนียงนั้นมีวรยุธอยู่บ้างเลยสังเกตเหตุกู้เฉิงเยี่ยนที่เข้ามาแอบมองซูเหมยหลันอยู่ในทุกการกระทำ“ในจวนมีแมวตัวใหญ่”นางพูดขึ้นลอย ๆ อยากจะบอกให้ซูเหมยห

ตอนที่ 35เริ่มใหม่ซูเหมยหลันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือนางกำลังนอนอยู่บนเตียงที่คุ้นเคย ในใจยังคงจำภาพของกู้เฉิงเยี่ยนที่ล้มลงจมกองเลือด “พี่ชาย!”เสียงของซูเหมยหลันเต็มไปด้วยความร้อนรน ดวงตาแดงก่ำ นางรีบยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง “มู่อัน! มู่อัน!”“บ่าวอยู่นี่ เจ้าค่ะคุณหนู”ซูเหมยหลันเมื่อเห็นร่างของมู่อันปรากฏก็รีบลุกจะเตียงมือยังคงประคองท้องที่นูนออกมาตามสัญชาตญาณ นางอยากจะออกไปกู้เฉิงเยี่ยน ดูว่าเขายังปลอดภัยอยู่มู่อันที่เข้ามาเมื่อเห็นคุณหนูร้อนใจ นางก็รีบวิ่งเข้าไปช่วประคองร่างบางของซูเหมยหลันอย่างรวดเร็ว“เขาอยู่ที่ใด”เสียงของซูเหมยหลันสั่นเล็กน้อย ดวงตาแดงด้วยความร้อนรน ในใจพยายามปลอบตัวเองว่า กู้เฉิงเยี่ยนเป็นคนเก่งกาจในทุกด้าน เขาไปรบชายแดนหลายปีแล้ว ไม่เคยบาดเจ็บไม่เคยหรือ? ในฝันนั้นเขาบาดเจ็บในทุกครั้ง ทั้งบาดเจ็บภายใน ภายนอก ทั้งโดนพิษ แต่ไม่เคยเอ่ยปากบอกนางเลย ทนรับความเจ็บนั้นไว้คนเดียวกู้เฉิงเยี่ยนถูกช่วยมาไว้ในห้องข้าง ๆ กับซูเหมยหลันในตระกูลซู เขาบาดเจ็บสาหัส ทั้งในร่างกายยังคงมีรอยแผลเก่าจากการออกรบ และยังคงมีพิษตกค้างในร่างกาย ครั้งนี้เขาถูกมีดแทงจุดสำ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วท้องของซูเหมยหลันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ นางเคยชินกับการมีกู้เฉิงเยี่ยนอยู่ในสายตาแล้ว ตอนนี้นางกับเขากำลังเริ่มสร้างความรักครั้งใหม่ขึ้นมา ความรักที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ เชื่อใจ เพียงไม่นานฮูหยินกู้ที่ใช้เวลาเดินทางมาเกือบเดือนก็เดินทางมาถึงซูโจว ซูโจวเป็นเมืองเล็ก ๆ ผู้คนมีไม่มาก การกลับมาของซูเหมยหลันคนก็รู้กันไปทั่ว ฮูหยินกู้เข้ามาในโรงน้ำชาเพื่อจิบชาก่อนจะตรงไปจวนตระกูลซู นางยังไม่ทันนั่งได้ยินชาวบ้านแถวนั้นนินทา ซูเหมยหลันที่ตั้งครรภ์โดยที่ไม่มีพ่อ บางคนก็เอ่ยว่าน่าสงสารบางคนสมน้ำหน้า และด่าทอบางคนเหน็บแหนมไม่ไว้หน้าฮูหยินกู้ทนฟังไม่ได้รีบออกจากโรงน้ำชาแล้วตรงไปยังตระกูลซู แม้ตระกูลซูจะใหญ่อยู่บ้างแต่ก็ไม่อาจเทียบกับจวนตระกูลกู้ในเมืองหลวงได้เลย“ท่านแม่”กู้เฉิงเยี่ยนที่ยืนรออยู่รีบก้าวมาหาฮูหยินกู้ด้านหลังเขาคือซูเหมยหลันที่กำลังอุ้มท้องที่นูนออกมามากแล้ว เมื่อฮูหยินกู้มองนางแล้วก็รู้สึกผิดในใจที่เคยคิดจะให้นางแต่งออกไปก่อนบุตรชายกลับ โชคดีที่นางหนีออกไปไม่เช่นนั้นลูกของตระกูลกู้คงต้องเรียกผู้อื่นว่าพ่อสีหน้าของกู้เฉิงเยี่ยนเรียบเฉยราวกับไม่เคยรู้เรื่

ซูเหมยหลันอุ้มหนิงอันน้อยไว้ในอ้อมอก กู้เฉิงเยี่ยนโอบกอดร่างบางของซูเหมยหลันไว้ในอ้อมแขนของเขา แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข จากนี้พวกนางแม่ลูกคือโลกทั้งใบของกู้เฉิงเยี่ยน เขาจะทะนุถนอมพวกนางอย่างดีหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วฮูหยินกู้เรียกกู้เฉิงเยี่ยนมาคุยถึงเรื่องแต่งงานของทั้งสองคน อย่างไรก็ต้องจัดงานแต่ง น้องหนิงอันจะได้เข้ามาอยู่ในตระกูลกู้และรับมรดกของนางอย่างถูกต้องกู้เฉิงเยี่ยนเองเห็นด้วยกับการแต่งงานนี้ เขาอยากทำทุกอย่างให้ถูกต้อง ภรรยาของเขาลูกของเขานั้นล้ำค่ามากอยากจะประกาศให้คนนอกได้รู้ ซูเหมยหลันนั้นในหัวใจนางยังลังเลอยู่เล็กน้อยแต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา กู้เฉิงเยี่ยนได้แสดงให้นางเห็นแล้วว่าเขารักนางจริง ๆ และจากคนเย็นชาพูดจาร้าย ๆ ในวันนั้น เขาก็พยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองขนาดนี้นางเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธเขาอีก ซูเหมยหลันตอบตกลงด้วยใบหน้าเขินอาย ชีวิตนี้นางตัดสินใจแล้วว่าหัวใจยังต้องการเขาอยู่ กู้เฉิงเยี่ยนดีใจจนโอบกอดนางไว้แน่นพร่ำบอกรักนางอย่างจริงใจ เขารู้แล้วว่ารักนางแค่ไหน เขารักนางมาก มากจริง ๆ ชีวิตนี้เขาจะรักนางเพียงคนเดียว และจะไม่ทำให้นางต้องเสียใจอี