All Chapters of นางร้ายตัวประกอบคนนี้ ขอหนีพระเอกมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11 สถานะใหม่...นักโทษของร็อสซี่นี่ไม่ใช่คำพูดของผู้หญิงอ่อนแอที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาเมื่อหลายเดือนก่อน เธอเปลี่ยนไปจนเขาแทบจะตามไม่ทัน“ฉันต้องการเป็นอิสระ ได้ยินไหม!” มีอาตะโกนใส่หน้าเขา หอบหายใจแรงด้วยความอัดอั้น “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว!”ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบนเตียง โน้มตัวลงมากักขังร่างบางเอาไว้ใต้แผงอกกว้าง ฝ่ามือหนาบีบปลายคางมนเบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับความคุกคามที่ไม่อาจหลีกหนี“เธอจะได้เป็นอิสระ...” น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากบาง นัยน์ตาสีเทาของเขาเต็มไปด้วยความยึดติดที่อันตราย “...ก็ต่อเมื่อฉันเป็นคนปล่อยเธอไปเท่านั้น”ดันเต้ก้าวขึ้นมาบนเตียง คลานเข่าคร่อมทับร่างบางเอาไว้ดุจนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม มือหนาปลดเนกไทของตัวเองออกอย่างเชื่องช้าทว่าคุกคาม “แต่ในเมื่อเธออยากฉีกสัญญา ‘เด็กเลี้ยง’ ทิ้งนัก... งั้นฉันก็จะมอบสถานะใหม่ให้เธอ”“อ๊ะ! คุณจะทำอะไร... ปล่อยนะ!”มีอาเบิกตากว้างเมื่อข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบและมัดเข้าด้วยกันด้วยเนกไท ดันเต้ตรึงมือของเธอไว้เหนือศีรษะ ก่อนจะกดทับลงมาด้วยน้ำหนักตัวที่เหนือกว่า ร่างกายแกร่งกำยำบดเบียดเข้าหาจ

ตอนที่ 13 บทลงทัณฑ์ยามรุ่งสางวงแขนแกร่งกลับตวัดรัดร่างของเธอแน่นขึ้นกว่าเดิมจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกกว้างแบบไม่มีช่องว่าง!“จะหนีไปไหนแต่เช้า... มีอา”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับนัยน์ตาสีเทาคมกริบที่ลืมขึ้นมาสบตากับเธอในระยะประชิด... ดวงตาคู่นั้นใสแจ๋วและเต็มไปด้วยความรู้ทัน ไม่มีแววงัวเงียของคนที่เพิ่งตื่นนอนเลยแม้แต่นิดเดียว!“ฉัน... ฉันเหนียวตัว อยากไปอาบน้ำแล้ว” มีอาหาข้ออ้างเพื่อเอาตัวรอด เธอขยับตัวประท้วงให้เขาปล่อยดันเต้เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยอมคลายอ้อมแขนออกอย่างง่ายดายเมื่อได้รับอิสระ หญิงสาวก็รีบดึงผ้าปูที่นอนมาพันรอบตัวแล้วขยับไปที่ขอบเตียง ทว่าทันทีที่ปลายเท้าแตะพื้นและทิ้งน้ำหนักตัวลงไป ขาของเธอกลับพับและไร้เรี่ยวแรงอย่างสิ้นเชิงตุบ!“โอ๊ย...” มีอาทรุดลงไปกองกับพื้นพรมข้างเตียงอย่างหมดสภาพ ความปวดระบมแล่นริ้วขึ้นมาจนหน้าเบี้ยว แผนที่จะเดินเชิดๆ หนีเข้าห้องน้ำพังไม่เป็นท่าดันเต้มองภาพนั้นแล้วส่ายหน้าเบาๆ ร่างสูงใหญ่ในสภาพเปลือยเปล่าก้าวลงจากเตียงตามมา ก่อนจะก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว“ดะ... ดันเต้ ปล่อยนะ ฉันเดินเองได้”“สภาพนี้ยังจะเก่งอีก

ตอนที่ 15 พื้นที่ส่วนตัวของดอนร็อสซี่หัวหน้าพ่อบ้านย่อมรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้คือ ‘เด็กเลี้ยง’ ที่เจ้านายหิ้วไปใช้งานที่ไทยด้วย แต่สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดตาจนต้องลอบมองซ้ำ คือท่าทีของบอสที่ดูจะจับจ้องและหวงแหนผู้หญิงคนนี้มากผิดปกติ... เพราะปกติแล้ว บอสไม่เคยจับมือหรือเดินเคียงข้างผู้หญิงคนไหนต่อหน้าลูกน้องเลยสักครั้งบอดี้การ์ดพารินลงมาจากรถคันหลัง หญิงสาวตัวสั่นเทาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้ามากมายและการคุ้มกันที่แน่นหนาดันเต้ปรายตามองรินเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันไปสั่งงานอัลแบร์โตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“พาผู้หญิงคนนั้นไปส่งให้หัวหน้าแม่บ้าน จัดการหาชุดให้เปลี่ยนแล้วเริ่มสอนงานบ้านตั้งแต่วันนี้เลย อ้อ... ให้ดูแลรับใช้มีอาเป็นพิเศษด้วย”คำสั่งนั้นทำเอามีอาถึงกับอ้าปากค้าง!เขาเอาจริงดิ! จับนางเอกของเรื่องมาเป็นคนใช้เนี่ยนะ!ความคิดในหัวของมีอาตีกันยุ่งเหยิงอีกครั้ง พล็อตนิยายมันพังพินาศจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมแล้ว นางเอกที่ควรจะได้เดินเฉิดฉายเข้ามาในฐานะผู้หญิงของบอส กลับถูกส่งไปอยู่เรือนคนใช้ซะงั้น!“รับทราบครับบอส” อัลแบร์โตรับคำสั่งโดยไม่มีข้อกังขา แม้จะแปลกใจที่บอสจ้างคนเอเชียมาเป็นสาวใช้

ตอนที่ 17 ความผิดบาปของคนแย่งบท“ดี... แบบนั้นแหละคนเก่ง...” ดันเต้ครางต่ำอย่างพึงพอใจ ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ไปตามซอกคอและหัวไหล่เนียน ขณะที่ช่วงล่างยังคงกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างหนักหน่วงและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆทุกการขยับเขยื้อนของเขาตอกย้ำให้มีอารู้ซึ้งว่า เธอไม่มีวันหนีพ้นไปจากมาเฟียคนนี้ได้เลย ร่างกายของเธอหลอมละลายไปกับไฟปรารถนาที่เขาสาดซัดเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ หญิงสาวหวีดร้องเสียงสั่น ร่างกายกระตุกเกร็ง กอดรัดร่างหนาเอาไว้แน่นดันเต้เร่งจังหวะดุดันในเฮือกสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยความร้อนระอุเข้าสู่ตัวเธอทุกหยาดหยด เขาทาบทับลงมา กอดรัดร่างบางที่กำลังหอบแฮกเอาไว้แนบอก เสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานกันอย่างบ้าคลั่งผ่านไปครู่ใหญ่ มาเฟียหนุ่มถึงยอมถอนตัวตนออกมาช้าๆ เขายืนเต็มความสูง จัดการสวมเสื้อผ้าของตัวเองกลับเข้าไปด้วยท่วงท่าสง่างามและเยือกเย็น ราวกับพายุอารมณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ทิ้งให้มีอานั่งหมดสภาพอยู่บนเคาน์เตอร์กระจก ร่างกายเปลือยเปล่าแดงซ่านไปด้วยรอยรักที่เขาทิ้งไว้รอยยิ้มแห่งชัยชนะผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาปรายตามองผลงานของตัวเองอย่างพึงพอใจ ก

ตอนที่ 19 ตัวประกอบหน้าพรมแดง“นายท่านเป็นคนสั่งครับ” อัลแบร์โตอธิบายเรียบๆ “คืนนี้คุณมีอาต้องไปร่วมงานเลี้ยงกาล่าการกุศลของกลุ่มพันธมิตรทางธุรกิจ... ในฐานะคู่ควงของนายท่านครับ”พอได้ยินคำว่า งานเลี้ยง มีอาก็ถึงกับหลุดถอนหายใจออกมายาวเหยียด มือเล็กยกขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆเอาอีกแล้ว! งานกาล่าบ้าบอนี่มันก็เป็นฉากสำคัญที่ ริน จะต้องไปเปิดตัวในฐานะผู้หญิงของพระเอกไม่ใช่หรือไง! สรุปว่าอะไรก็ตามที่รินเคยทำในนิยาย ฉันต้องมานั่งรับกรรมทำแทนหมดเลยใช่ไหมเนี่ย! นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ!มีอากรอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหันไปทำตาน่าสงสารกะพริบปริบๆ ใส่อัลแบร์โต“คุณอัลแบร์โตคะ... ถ้าฉันจะขอแกล้งป่วย ท้องเสีย กะทันหัน หรือหน้ามืดเป็นลมตอนนี้เลย... จะได้ไหมคะ?” เธอถามเสียงอ่อยหัวหน้าพ่อบ้านที่ผ่านโลกมาเยอะถึงกับชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน“อย่าเลยครับคุณมีอา” อัลแบร์โตรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง แฝงความหวังดี “เป็นที่รู้กันดีในคฤหาสน์ว่า... ถ้านายท่านจับได้ว่ามีใครกล้าโกหกหรือตุกติกกับคำสั่งของท่าน บทลงโทษมันไม่คุ้มกันหรอกครับ”ภาพแววตาสีเทาดุดันและเยือกเย็นราวกับปีศาจร