All Chapters of นางร้ายตัวประกอบคนนี้ ขอหนีพระเอกมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 บทลงโทษที่ไร้ความปรานีมีอาพยายามสะบัดมือและดื้อดึง แต่สู้แรงมหาศาลของผู้ชายตัวโตกว่าไม่ได้เลย เธอถูกลากถูลู่ถูกังมาจนถึงหน้าโรงแรม ก่อนที่ร่างบางจะถูกดันให้เข้าไปในรถลีมูซีนคันหรูที่จอดรออยู่อย่างไม่ออมแรงนัก ตามด้วยร่างสูงใหญ่ที่ก้าวตามเข้ามาติดๆ ปิดประตูเสียงดังลั่น“ออกรถ! แล้วยกกระจกกั้นขึ้นซะ!” ดันเต้ตวัดเสียงสั่งบอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่คนขับอย่างดุดันสิ้นคำสั่ง กระจกทึบแสงสีดำก็เลื่อนขึ้นมาปิดกั้นระหว่างห้องโดยสารและคนขับทันที เปลี่ยนเบาะหลังของลีมูซีนคันกว้างให้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่แสนอันตรายดันเต้ไม่ปล่อยให้เธอได้หนีไปชิดประตูฝั่งตรงข้าม แขนแกร่งตวัดรวบเอวคอด ก่อนจะดึงร่างบางให้ลอยหวือขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักกว้างของเขาอย่างเอาแต่ใจ บังคับให้เรียวขาเสลาในชุดกระโปรงผ่าสูงต้องแยกออกกว้างคร่อมหน้าขาของเขาเอาไว้“คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าสะบัดตัวหนีฉันต่อหน้าคนอื่น” น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหน้า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มจนมีอาขนลุกซู่มีอาเลือกที่จะเงียบ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมปริปากเถียงอะไรออกไปแม้แต่คำเดียว ทว่าดวงตากลมโตกลับจ้องมองเขาอย่างดื้อดึงและท

ตอนที่ 23 วงพนันของคนรับใช้สามวันแล้วที่ดันเต้บินไปดูงานที่เยอรมัน และมันก็เป็นสามวันที่คฤหาสน์ตระกูลร็อสซี่กลับมามีแต่ความสงบสุขสำหรับมีอาตลอดช่วงเวลาที่ไม่มีมาเฟียจอมบงการคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ มีอาใช้อำนาจของการเป็น ผู้หญิงของนายท่าน สั่งให้รินมาเป็นสาวใช้ส่วนตัวของเธอ ข้ออ้างคือเธอถูกใจการทำงานของริน แต่จุดประสงค์จริงๆ คือเธอต้องการดึงนางเอกในนิยายมาอยู่ใกล้ตัว เพื่อกันไม่ให้รินโดนสาวใช้คนอื่นรังแก และนั่นก็ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองสาวเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆช่วงบ่าย มีอามานั่งเล่นรับลมอยู่ที่โต๊ะน้ำชาในสวนดอกไม้ด้านหลังคฤหาสน์ มือเล็กจับดินสอสเก็ตช์ภาพวิวและดอกไม้ลงบนสมุดวาดเขียนอย่างเพลิดเพลิน“คุณมีอาวาดรูปเป็นด้วยเหรอคะ วาดสวยจังเลยค่ะ” รินที่กำลังรินชาลงในแก้วกระเบื้องเคลือบ ชะโงกหน้ามาดูผลงานแล้วเอ่ยชมด้วยดวงตาเป็นประกาย“อ๋อ... เป็นแค่งานอดิเรกน่ะ”มีอายิ้มตอบสบายๆ แต่ไม่ได้อธิบายความจริงออกไปว่า สกิลการวาดรูปและออกแบบพวกนี้มันติดตัวเธอมาจากชาติที่แล้วสมัยที่ยังเป็นสาวออฟฟิศต่างหากระหว่างที่กำลังนั่งจิบชาและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันชิลๆ เสียงซุบซิบของกลุ่มสาวใช้ที่กำ

ตอนที่ 25 เคลียร์บิลย้อนหลังบรรยากาศในโถงทางเดินชั้นล่างเงียบกริบ มาเรียที่ทรุดลงไปกองกับพื้นเอาแต่ก้มหน้าตัวสั่นเทาเป็นลูกนก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับนายท่านที่เพิ่งกลับมาถึงก่อนกำหนด“ฉันถาม... ว่ามีใครกล้าลองดีกับเธอ”ดันเต้ทวนคำถามอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังขึ้นเลยสักนิด แต่มันกลับกดดันจนคนที่ได้ยินแทบจะหยุดหายใจ ท่อนแขนแกร่งที่โอบเอวมีอาอยู่กระชับแน่นขึ้นราวกับกำลังประกาศสิทธิ์มีอาลอบถอนหายใจ แม้ในใจจะแอบเสียดายที่ช่วงเวลาพักร้อนของเธอจบลงเร็วกว่ากำหนด แต่ไหนๆ เขาก็มาโผล่ตรงหน้าแล้ว การใช้บารมีมาเฟียจัดการกับพวกคนรับใช้ปากหอยปากปูก็ไม่ใช่เรื่องแย่“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ แค่เรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย” มีอาตอบเสียงเรียบ ปรายตามองมาเรียที่นั่งสั่นอยู่บนพื้น “ฉันแค่กำลังอธิบายให้มาเรียฟัง ว่ารินคือคนของฉัน และเธอไม่มีสิทธิ์มาจิกหัวใช้งานริน หรือเอาฉันไปพูดเสียๆ หายๆ ลับหลัง”ดันเต้หรี่ตาลงทันที นัยน์ตาสีเทาตวัดไปมองอัลแบร์โตที่ยืนหน้าซีดอยู่ไม่ไกล“อัลแบร์โต”“คะ... ครับนายท่าน” หัวหน้าพ่อบ้านรีบก้าวออกมาค้อมศีรษะรับคำสั่ง“ไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไปซะ ให้เวลาเก็บของสิบห้านา

ตอนที่ 27 ข้อแลกเปลี่ยน และเพื่อนที่หายไปช่วงสายของวันต่อมาภายในห้องนอนใหญ่ บรรยากาศดูผ่อนคลายกว่าทุกวัน มีอากำลังยืนทำหน้าที่ ช่วยดันเต้แต่งตัวเพื่อออกไปทำงาน วันนี้มาเฟียหนุ่มดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเห็นแบบนี้... เธอคงต้องลองเสี่ยงพูดเรื่องขอโทรศัพท์มือถือคืนดูสักตั้ง!มือเล็กค่อยๆ ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มให้เขาอย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วจงใจลากไล้ผ่านแผงอกแกร่งเบาๆ ก่อนจะช้อนสายตากลมโตขึ้นมองเขาด้วยแววตายั่วยวน“ดันเต้คะ...” เสียงหวานใสเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างออดอ้อนดันเต้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน “เรียกเสียงหวานขนาดนี้... ต้องการอะไร หืม?”“ฉันอยากได้โทรศัพท์มือถือคืนค่ะ” มีอาเข้าเรื่องทันทีเธอนึกย้อนไปถึงวีรกรรมหนีคราวก่อน พอเธอถูกเขาตามจับตัวกลับมาได้ หลังจากที่โดน บทลงโทษอันแสนเร่าร้อนจนแทบลุกไม่ขึ้น เขาก็จัดการริบของทุกอย่างไปจากเธอจนหมด ไม่ว่าจะเป็นพาสปอร์ต หรือแม้แต่โทรศัพท์มือถือ ตัดขาดเธอจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง“จะเอาไปโทรเรียกให้เพื่อนมาช่วยพาหนีอีกหรือไง” นัยน์ตาสีเทาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะในลำคอ “แต่เสียใจด้วยนะ... เพื่อนคนนั้นของเธอคงมาช

ตอนที่ 29 ช็อปปิ้งบำบัดห้างสรรพสินค้าหรูระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง วันนี้ถูกกำหนดให้เป็นสมรภูมิการละลายทรัพย์ของมีอา!หญิงสาวเดินสับส้นสูงโฉบเฉี่ยวเข้าไปในร้านแบรนด์เนมชื่อดังแทบทุกร้านที่ขวางหน้า โดยมีรินเดินตามประกบติด และมีบอดี้การ์ดชุดดำหน้าเหี้ยมอีกสองคนเดินถือถุงกระดาษแบรนด์เนมพะรุงพะรังตามหลังมาเป็นพร็อพประกอบฉาก“ใบนี้เอาสีดำกับสีเบจค่ะ... อ้อ คอลเลกชันใหม่ตรงตู้นั้น ฉันเหมาหมดเลยนะคะ”มีอาชี้นิ้วสั่งพนักงานด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะหยิบ แบล็คการ์ด ไม่จำกัดวงเงินที่เพิ่งรีดไถมาจากมาเฟียหนุ่มเมื่อเช้า ส่งให้พนักงานรูดปรื๊ดๆ อย่างไม่สะทกสะท้านกฎเหล็กของการเป็นผู้หญิงขัดดอกที่รอวันตกกระป๋องคือ... โกยได้ต้องรีบโกย!ในเมื่อวันหนึ่งเขาเบื่อและต้องเฉดหัวเธอทิ้งอยู่แล้ว เธอจะมัวมานั่งทำตัวเป็นคนดีศรีคฤหาสน์ ไม่ยอมใช้เงินเขาไปเพื่ออะไรกันล่ะ สู้เอาเงินเขามาซื้อกระเป๋า ซื้อเพชร ซื้อนาฬิกาหรูๆ เก็บตุนเอาไว้เป็นทุนสร้างตัวในอนาคตตอนที่ได้เป็นอิสระไม่ดีกว่าเหรอ!หลังจากเดินถลุงเงินจนหนำใจและสะใจขั้นสุด มีอาก็พารินแวะมาพักเหนื่อยที่ร้านอาหารไฟน์ไดน์นิ่งสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าของห้าง เธอจัดการสั่งอาหา