All Chapters of นางร้ายตัวประกอบคนนี้ ขอหนีพระเอกมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 41 สถานะที่แท้จริงรถลีมูซีนคันหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าภัตตาคารระดับมิชลินสตาร์ใจกลางเมือง ดันเต้เดินนำมีอาเข้าไปด้านใน ทว่าแทนที่จะได้เห็นบรรยากาศคึกคักตามปกติ ภายในร้านกลับเงียบสงบและไร้เงาของลูกค้าคนอื่น มีเพียงพนักงานที่ยืนเรียงแถวรอต้อนรับเท่านั้น“มีแค่เราสองคนเหรอคะ” มีอาเอ่ยถามขณะนั่งลงบนเก้าอี้ที่บริกรเลื่อนให้“อืม ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย” ดันเต้ตอบเสียงเรียบมีอาลอบยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ชาตินี้ใช้ชีวิตคุ้มจริงๆ ได้มานั่งดินเนอร์หรูหรา เหมาทั้งร้านแบบนี้ เป็นสิ่งที่ในชาติที่แล้วเธอไม่มีทางเอื้อมถึง... นี่สินะ รสชาติของการมีเงิน มันดีแบบนี้นี่เองรอเพียงไม่นาน อาหารเลิศรสก็ถูกยกมาเสิร์ฟ มีอานั่งกินอาหารเงียบๆ ดื่มด่ำกับรสชาติชั้นยอด ก่อนจะสายตาจะสะดุดเข้ากับจานของคนตรงข้าม“คุณไม่ชอบผักชนิดนี้นี่คะ” เธอชี้ปลายมีดไปที่จานของเขา “ทำไมไม่บอกให้เชฟไม่ต้องใส่มาตั้งแต่แรกล่ะคะ”ดันเต้ชะงักส้อมในมือ นัยน์ตาสีเทาฉายแววประหลาดใจ ปกติเขาไม่ใช่คนเรื่องมากเรื่องอาหาร ถ้ามีสิ่งที่ไม่ชอบก็แค่เขี่ยทิ้งไว้ข้างจาน จึงไม่เคยระบุอะไรเป็นพิเศษเวลาออกไปทานอาหารข้างนอก“ไม่คิดว่าเ

ตอนที่ 43 ผู้มาเยือนจากอเมริกา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาในห้องนอนกว้าง ดันเต้ขยับตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ท่อนแขนแกร่งยังคงกอดร่างนุ่มนิ่มที่หลับสนิทอยู่แนบอก รอยริ้วแดงจางๆ บนไหล่เนียนเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความเร่าร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมาชายหนุ่มกดจูบลงบนเรือนผมหอมกรุ่นอย่างแผ่วเบา ไม่อยากกวนคนตัวเล็กที่เพิ่งจะได้สลบไสลไปเมื่อตอนรุ่งสาง เขาค่อยๆ ขยับตัวลุกจากเตียง จัดการอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวเข้าบริษัท วันนี้เขาตัดสินใจจะปล่อยให้มีอาพักผ่อนอยู่ที่คฤหาสน์ ขืนให้เธอตามเขาไปนั่งแกร่วที่ทำงานทุกวันคงเบื่อแย่ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าลงมาถึงโถงชั้นล่าง บรรยากาศภายในคฤหาสน์ร็อสซี่กลับตึงเครียดผิดปกติ บอดี้การ์ดชุดดำยืนเรียงแถวหน้ากระดานด้วยท่าทีนอบน้อมและเกร็งจนเห็นได้ชัดที่โซฟาหนังกลางห้องรับแขก ปรากฏร่างของสตรีวัยกลางคนผู้มีความสง่างามและเย่อหยิ่งในทุกกระเบียดนิ้ว นัยน์ตาสีเทาเข้มที่ถอดแบบมาไม่ผิดเพี้ยนตวัดมองลูกชายคนโตที่เพิ่งเดินลงมา“มาดามเอเลน่า...” ดันเต้เอ่ยชื่อมารดาแท้ๆ ของตนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปีติยินดีใดๆ

ตอนที่ 45 การรวมตัวของสายเลือดร็อสซี่บรรยากาศภายในคฤหาสน์ร็อสซี่วันนี้ดูตึงเครียดและกดดันกว่าทุกวัน บอดี้การ์ดชุดดำยืนกระจายกำลังแน่นหนากว่าปกติ เมื่อ มาดามเอเลน่า ออกคำสั่งเรียกตัวลูกชายทุกคนให้มารวมตัวกันเป็นการด่วนที่โซฟาโถงกลาง วิตโตริโอ น้องชายคนกลางของตระกูล นั่งเอนหลังด้วยท่าทีเบื่อหน่าย เขากำลังสนุกกับการปั่นหัวเจ้าของร้านสาวปากดีที่ชื่อลิตาอยู่แท้ๆ กลับต้องถูกเรียกตัวกลับมานั่งฟังผู้เป็นแม่บ่นเรื่องพี่ชายคนโต โดยมี จิโอวันนี น้องชายคนเล็กสุดของบ้านนั่งอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีไม่แยแสต่อโลกเช่นเดียวกัน“แม่เรียกพวกเรามาพร้อมหน้ากันด่วนขนาดนี้ หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องไร้สาระหรอกนะครับ” วิตโตริโอเอ่ยขึ้นพลางยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ“เรื่องที่พี่ชายแกกำลังจะทิ้งข้อเสนอมาร์ตินกรุ๊ป แล้วคว้าเอาผู้หญิงขัดดอกมาทำเมีย มันไร้สาระสำหรับแกงั้นสิ!” เอเลน่าตวัดสายตาดุใส่ลูกชายคนกลาง ท่วงท่าและน้ำเสียงยังคงรักษาความสง่างามสมกับเป็นมาดามแห่งตระกูลไฮโซ “พวกแกทุกคนต้องช่วยฉันกดดันดันเต้ ให้เขาตาสว่างสักที!”วิตโตริโอกับจิโอวันนีลอบมองหน้ากันก่อนจะทำหน้าไม่แคร์สิ่งที่แม่พูด สำหรับพวกเขา แม่ ก็เป็นแค่ตำแหน่

ตอนที่ 47 มากกว่าคำว่าลูกหนี้ทางด้านห้องโถงใหญ่ การปะทะคารมระหว่างผู้นำตระกูลกับมารดาบังเกิดเกล้าจบลงด้วยความตึงเครียด ดันเต้เลือกที่จะตัดบทและเดินหนีออกมาอย่างดื้อๆ ปล่อยให้เอเลน่ายืนหัวเสียโดยมีน้องชายทั้งสามคนนั่งมองเหตุการณ์ด้วยความบันเทิงใจร่างสูงโปร่งในชุดสูทปลดกระดุมเดินตรงไปยังปีกขวาของคฤหาสน์ ความเหนื่อยล้าจากการปะทะกับคนในครอบครัวทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด และสิ่งเดียวที่พอจะช่วยเยียวยาอารมณ์ขุ่นมัวของเขาได้ในตอนนี้... ก็คือผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เขาสั่งให้มาหลบภัยอยู่ในห้องสมุดทว่าเมื่อร่างหนาเดินมาหยุดอยู่หน้าบานประตูไม้ที่แง้มเปิดไว้เล็กน้อย ฝีเท้าของมาเฟียหนุ่มก็มีอันต้องสะดุด เมื่อเสียงสนทนาภาษาต่างถิ่นที่เขาฟังไม่รู้เรื่องดังแว่วออกมาจากด้านในดันเต้ขมวดคิ้ว เขาฟังภาษาไทยไม่ออกแม้แต่คำเดียว แต่สิ่งที่ทำให้เขายืนนิ่งงันคือ น้ำเสียง ของมีอาแม้น้ำเสียงนั้นจะกลั้วไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่มันกลับฟังดูเศร้าหมองและขมขื่นอย่างประหลาด และท่ามกลางประโยคภาษาไทยที่รัวเร็วเหล่านั้น มีคำศัพท์คำเดียวที่เขาสะดุดหู...“...บอส...”ตามด้วยความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัดจากคนในห้องแอ๊ด...ดันเต้ตัด

ตอนที่ 49 อย่างราบคาบ“อ๊ะ... บอสคะ...” มีอาครางเสียงพร่าเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวผละจากริมฝีปากของเธอ ลากไล้พรมจูบลงมาตามซอกคอและเนินอกอิ่ม“บอกแล้วไง... ว่าไม่ต้องเรียกบอส” ดันเต้กระซิบเสียงแหบพร่า นัยน์ตาคมดุวาววับไปด้วยไฟราคะชายหนุ่มแทรกตัวเข้าหว่างขาเรียว ดันเต้รู้ดีว่าหญิงสาวโหยหาสัมผัสจากเขามากแค่ไหน ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลง ปรนเปรอความหวานล้ำกลางกายสาวด้วยปลายลิ้นร้อนผ่าวและริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่ทั้งดุดันและเชี่ยวชาญทำเอามีอาสะดุ้งเฮือก สองมือเล็กขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มของชายหนุ่มไว้แน่น ร่างกายบิดเร่าไปกับความเสียวซ่านที่มาเฟียร้ายจงใจมอบให้ปลายลิ้นสากตวัดรัวเร็วและหนักหน่วง สลับกับการดูดดึงหยอกล้อจุดอ่อนไหวอย่างช่ำชอง ดันเต้รู้ดีว่าจุดไหนที่จะทำให้คนใต้ร่างแทบขาดใจ เสียงครางหวานหูของมีอาที่ดังประสานกับเสียงหอบหายใจ กลายเป็นตัวจุดไฟชั้นดีที่ทำให้ความอดทนของมาเฟียหนุ่มขาดสะบั้น“อ๊ะ... อ๊า... ดันเต้... ฉัน... ฉันไม่ไหวแล้ว”มีอากรีดร้องเสียงหลง ร่างกายอรชรเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อความสุขสมสาดซัดเข้าใส่จนทะลักทลาย หญิงสาวหอบหายใจสะท้าน สมองขาวโพลนไปชั่วขณะดันเต้ผละใบหน้าออกช