บททั้งหมดของ นางร้ายตัวประกอบคนนี้ ขอหนีพระเอกมาเฟีย: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ 1: ลืมตาตื่นในดงมาเฟียความมืดมิดของค่ำคืนเหนือทะเลสาบโคโมถูกบดบังด้วยความโอ่อ่าของคฤหาสน์สไตล์นีโอคลาสสิกที่ตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาชัน ที่นี่ไม่ใช่เพียงสถาปัตยกรรมที่สวยงามไร้ที่ติ แต่เป็นดั่งป้อมปราการและศูนย์กลางอำนาจของ ‘ตระกูลร็อสซี่’ อาณาจักรมาเฟียอิตาลีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกมืดภายในห้องโถงใหญ่ชั้นล่างซึ่งตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำขลับและแชนเดอเลียร์คริสตัล กลิ่นควันซิการ์คิวบาชั้นเลิศลอยอวล ผสมผสานกับกลิ่นวิสกี้ราคาแพง ทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก คือรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากชายหนุ่มสี่คนผู้ครอบครองสายเลือดมัจจุราช“ไอ้พวกสวะที่บังอาจลอบกัดขบวนสินค้าของเรา... ฉันให้ลูกน้องสับพวกมันเป็นชิ้นๆ แล้วโยนเป็นอาหารฉลามหมดแล้ว” ‘จิโอวันนี’ น้องเล็กสุดของตระกูลแสยะยิ้มเหี้ยม นัยน์ตาดุดันของเขายังคงกระหายการปะทะและกลิ่นคาวเลือด“เบาได้เบา จิโอวันนี ตำรวจสากลเริ่มจับตาดูเราแล้ว” เสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกดังมาจาก ‘วิตโตริโอ’ พี่คนกลาง นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องที่หน้าจอแล็ปท็อป นิ้วรัวคีย์บอร์ดล้างประวัติการโอนเงินสกปรกนับร้อยล้านยูโรให้หายวับไปในอากา

ตอนที่ 3 ข้อเสนอของนกน้อยความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องนอนกว้าง มีเพียงเสียงหัวใจของมีอาที่เต้นระรัวลูกบิดประตูถูกเปิดออก ร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า วินาทีแรกที่นัยน์ตากลมโตปะทะเข้ากับใบหน้าของมัจจุราชหนุ่ม... ลมหายใจของมีอาถึงกับสะดุดหล่อ... หล่อจนตะลึง! โครงหน้าของเขาคมคายสมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักของเทพเจ้าโรมัน สันกรามชัดเจนรับกับจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักลึกดูร้ายกาจ ทว่าสิ่งที่สะกดสายตาที่สุดคือ นัยน์ตาสีเทาเข้ม ที่ดูลึกลับและเยียบเย็นสุดขั้วหัวใจ แม้เสื้อเชิ้ตสีดำที่สวมอยู่จะปลดกระดุมออกเพียงสามเม็ด แต่ก็ไม่อาจปิดบังมัดกล้ามเนื้อและออร่าความดุดันที่แผ่ซ่านออกมาได้เลยผู้ชายคนนี้หล่อเหลาเกินกว่าจะบรรยาย... แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาก็เตือนสติมีอาให้รู้ว่าเขาคือสิงโตที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้ตายคามือดันเต้กวาดสายตามองร่างอรชรที่สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำไหมซาตินหลวมๆ รอยแดงช้ำที่เขาเป็นคนตีตราไว้บนผิวขาวจัดยังเด่นชัด มาเฟียหนุ่มไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาทางสีหน้า มีเพียงน้ำเสียงเรียบเฉยและเย็นชาที่เอ่ยขึ้นสั้นๆ“หนวกหู”คำพูดสั้นๆ แต่แฝงความรำคาญอย่า

ตอนที่ 5 ระยะห่างที่น่าสงสัยอากาศร้อนระอุของประเทศไทยเบื้องล่างกระจกใสบานใหญ่ ช่างแตกต่างจากอุณหภูมิที่เย็นเฉียบภายในเพนต์เฮาส์หรูห้าดาวใจกลางเมืองที่ตระกูลร็อสซี่ซื้อเอาไว้ทั้งชั้นร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมลงจนเห็นแผงอก ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทอดสายตามองวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ทว่าในหัวของดันเต้ไม่ได้คิดถึงเรื่องการเจรจาธุรกิจค้าอาวุธลอตใหญ่ที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ นัยน์ตาสีเทากลับตวัดมองเงาสะท้อนบนกระจก... จับจ้องร่างอรชรที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาด้านหลังมีอา ในชุดเดรสสั้นสีแชมเปญดูสวยเด่นและเย้ายวนเกินหน้าเกินตาใครแปลก... ดันเต้รำพึงในใจอย่างเงียบเชียบ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นท่าทีของผู้หญิงของเขา ตั้งแต่เครื่องแลนดิ้งแตะพื้นประเทศไทย มีอาก็ทำตัวประหลาดไปจากเดิมผู้หญิงที่เคยทำตัวเป็นไม้เลื้อยคอยพันแข้งพันขาเขาตลอดเวลา กลับรักษาระยะห่างอย่างน่าหงุดหงิด เธอไม่เดินเข้ามาคลอเคลีย ไม่แตะต้องตัวเขาก่อนหากเขาไม่ออกคำสั่ง และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือสรรพนามที่เปลี่ยนไป...ปกติเวลาอยู่บนเตียงหรืออยากได้กระเป๋าแบรนด์เนมใบใหม่ เธอจะครางเรียกช

ตอนที่ 7: การหนีที่สมบูรณ์แบบ...เมื่อรินถูกลากออกไปแล้ว ดันเต้ก็หันขวับมากระชากต้นแขนเรียว รั้งร่างบางให้ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีเทาหรี่ลง มองใบหน้าสวยเฉี่ยวด้วยสายตาคุกคามและจับผิด“วันนี้เธอดูเงียบผิดปกตินะ... มีอา” เสียงทุ้มกดต่ำอย่างอันตรายมีอาสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองไม่ให้หลบสายตา “มีอาแค่ไม่อยากทำตัวน่ารำคาญตอนที่คุณกำลังทำงานนี่คะ... ในเมื่อคุณมีธุระต้องจัดการต่อ งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยดีไหมคะ มีอาจะไปเดินช้อปปิ้งต่อตามที่คุณอนุญาตเมื่อเช้า”ดันเต้จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต ท่าทีที่ดูว่าง่ายและไร้อาการหึงหวงของเธอทำให้เขาแปลกใจอยู่ลึกๆ แต่ในใจของมาเฟียหนุ่มกลับคิดว่า...‘ก็ดี... อย่างน้อยเธอก็รู้จักสถานะตัวเองและไม่ทำตัวน่ารำคาญเหมือนเมื่อก่อน’ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา เขาเพียงแค่ปล่อยมือจากต้นแขนเรียว เบือนหน้าหนีกลับไปสนใจเอกสารบนโต๊ะ เป็นเชิงอนุญาตและตัดรำคาญไปในตัวมีอาลอบยิ้มกริ่มในใจ เธอหมุนตัวเดินนวยนาดออกจากห้องเจรจาไปอย่างใจเย็น...เป็นไปตามคาด! หญิงสาวคิดในใจขณะก้าวขาเดินตามโถงทางเดิน ดันเต้ไม่ได้สนใจอะไรเธออยู่แล้ว สำหรับเขา เธอเป็

ตอนที่ 9 เจอตัวแล้วนะ...นกน้อยเขาตั้งคำถามกับตัวเองในใจ ทว่าคำตอบก็ผุดขึ้นมาแทบจะในทันที... ไม่ใช่เพราะความรัก ไม่ใช่เพราะความผูกพัน แต่มันคือ ‘อีโก้’ ล้วนๆ ในโลกของเขา ไม่มีผู้หญิงคนไหนมีสิทธิ์เดินจากเขาไปก่อน... จนกว่าเขาจะเป็นฝ่ายเขี่ยทิ้งเองใครที่บังอาจฉีกสัญญากับดอนร็อสซี่ มันผู้นั้นต้องชดใช้!“แล้วถ้า... ถ้าเจอตัวแล้ว พวกผมต้องทำยังไงครับ?” มาร์โก้ถามย้ำเพื่อความแน่ใจดันเต้กระตุกยิ้มมุมปาก... เป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ไร้ซึ่งความปรานี“จับเป็น... ฉันจะลงทัณฑ์คนอวดดีด้วยมือของฉันเอง”ประตูลิฟต์ส่วนตัวของเพนต์เฮาส์เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้ารูปที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าใบหน้าหล่อเหลาที่คล้ายคลึงกับดันเต้ทว่าดูละมุนกว่า สวมแว่นตากรอบเงินที่ขับให้เขาดูเหมือนนักวิชาการผู้สุขุม ทว่ารอยยิ้มมุมปากกลับให้ความรู้สึกอ่านยากและเยือกเย็น‘วิตโตริโอ ร็อสซี่’ น้องคนกลางของตระกูล ผู้กุมบังเหียนเครือข่ายข้อมูลและเทคโนโลยีมืด ก้าวเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับกระเป๋าเอกสารโลหะสีเงิน“เรียกผมบินด่วนข้ามทวีปมา นึกว่ามีสงครามแก๊งคอขาดบาดตาย... ที่แท้ก็แค่ตามจับ ‘นกน