All Chapters of ขอโทษครับ แฟนผมเป็นท่านประธาน(ปลาก้างไม่ชอบเด็ก) Mpreg : Chapter 1 - Chapter 10

เช้าแรกของการเริ่มทำงานในชั่วโมงเร่งรีบที่ทุกวินาทีมีค่า พนักงานออฟฟิศกินเงินเดือนสับขาก้าวฉับ ๆ เดินมาต่อแถวยาวเหยียดอยู่บริเวณหน้าลิฟต์โดยสารขนาดใหญ่ ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์มือถือเล่นไม่สนใจสายตาใคร ภายใต้อาคารสำนักงานสูงสี่สิบห้าชั้นใจกลางกรุงเทพมหานครสิระ นักศึกษาจบใหม่แบบหมาด ๆ ชนิดที่เรียกได้ว่าผลสอบเพิ่งประกาศออกมาเมื่อวาน และได้ใบประกาศรับรองแน่ชัดว่าขณะนี้เขามีดีกรีสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีแน่ ๆ ขยับมายืนแหงนคอตั้งมองป้ายสเตนเลสสีเงินสลับทอง ซึ่งมีเอาไว้บอกว่า ไอ้ตึกสูงนี่มันมีบริษัทไหนอยู่ชั้นใดบ้างเขาไล่อ่านจนตาลายไปหมด“บริษัทเอสเจเค ชั้น...โห ทำไมบริษัทนี้มันมีหลายชั้นจังหว่า” สิระขยับกัดฟันขาวลงมายังริมฝีปากล่าง ทำท่าครุ่นคิดสงสัย นิ้วชี้ยาวข้างหนึ่งยกขึ้นมาเกาหูแก้เก้อท่ามกลางคนหมู่มาก ทั้งที่ไม่มีใครมองผู้คนต่างเร่งรีบไปทำธุระของตัวเองแต่สิระก็อดประหม่าไม่ได้จริง ๆ เขาล้วงหยิบนามบัตรที่ขอบยุ่ยเหมือนผ่านการใช้งานมานับไม่ถ้วน ทั้งที่จริงเพิ่งได้มาเมื่อวาน ตะแคงคออ่านตัวอักษรขยุกขยิกบนกระดาษเล็ก ๆ นั่นซ้ำอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองจะไม่ไปผิดชั้น ก่อนจะเดิน

“ซุน พี่มาแล้ว” เสียงเจ้าของร่างสูงโปร่งดังขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาบริเวณหน้าโรงเรียนอนุบาลเจ้าตัวน้อยหันขวับเมื่อได้ยินเสียงพี่ชายพอเห็นหน้าคนที่รอ ปากเล็ก ๆ ก็คว่ำเบะทำท่าเหมือนจะร้องไห้ “ฮื้อ...ทำไมพี่แซนลืมจุนทิ้งไว้ในโลงเย็น”สิระหัวเราะออกมาพลางอ้าแขนออกกว้างรอรับน้องชายเข้ามากอดแน่นพร้อมพูดทวนความจำให้เด็กขี้ลืม “พี่ไม่ได้ลืมซุนสักหน่อยแต่พี่ต้องไปทำงาน เมื่อเช้าเราตกลงกันแล้วนี่ว่าพี่จะมารับซุนช้า ลืมแล้วเหรอ” เจ้าเด็กน้อยมุดเข้ามาในอ้อมกอดพี่ชายน้ำเสียงอู้อี้เจือบ่อน้ำตารื้น “จุนไม่อยากให้พี่แซนไปทำงานแย้ว”สิระลูบผมยุ่ง ๆ ของน้องชายพลางพูดปลอบ “ไม่ทำงานไม่ได้หรอกครับไม่อย่างนั้นพี่จะไม่มีเงินมาซื้อขนมให้ซุนกินนะ”“จุนจะไม่มีขนมกินเหยอ” ดวงตากลมใสฉ่ำน้ำเงยถาม“ใช่ พี่ต้องไปทำงานหาเงินมาซื้อขนมพาซุนไปกินไอติมไง” สิระตอบยิ้ม ๆ“จุนขอตังยายก็ได้ไง”“ไม่เอาแล้ว ต่อไปนี้เราจะไม่ขอเงินยายแล้วนะซุนเพราะว่าพี่มีงานทำแล้ว” สิระก้มลงดึงมือน้อยนุ่มนิ่มมากุมไว้แน่นสบตากลมใสของน้องชายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ต่อไปนี้ถ้าซุนอยากกินขนมซุนมาขอเงินพี่แทนนะ โอเคมั้ย” เขารู้ดีว่าที่ผ่านมาตัวเอง

"นี่!"ปราการกวาดสายตามองตามความเปียกของเนื้อผ้าที่เวลานี้มันลู่แนบไปกับแผงอกราบของสิระ ตาขวางมองกลับไปยังกลุ่มสาวสวยที่จ้องไปยังคนตัวเปียกเหมือนกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง มือเร็วถอดเสื้อสูทตัวใหญ่ของตัวเอง จากนั้นตวัดมันไปสวมทับลงบนไหล่แคบของผู้ช่วยเลขานุการอย่างไม่สนใจสายตาของพนักงานต่างแผนกกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำหอมราคาแพงและออร่าเจ้านายใหญ่โอบล้อมจนสิระยิ่งทำตัวไม่ถูก“กินยังไงให้น้ำหกเลอะเทอะอย่างนี้ ระวังหน่อยสิเสื้อเปียกแบบนี้เดี๋ยวก็หนาวตายหรอก”“เอ่อ ขอโทษครับ” เจ้าของเสื้อเชิ้ตเก่าเนื้อบางรีบยกมือขึ้นมาไหว้ใบหูแดงก่ำพร้อมกล่าวขอบคุณทันทีโชคดีที่ประตูลิฟต์ซึ่งเมื่อครู่นั้นถูกพนักงานกลุ่มหนึ่งเปิดค้างเอาไว้กำลังจะปิดลง ปราการจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในลิฟต์ขยิบตาเรียกเป็นเชิงสั่งให้สิระรีบตามเข้าไปด้วยสิระเลยเดินจ้ำตามหลังเข้าไปในลิฟต์ไม่มองหน้า เมื่อภายในลิฟต์เหลือกันอยู่เพียงแค่สองคน พนักงานใหม่แหงนคอมองกลับขึ้นไปสบตา มือจับชายเสื้อสูทกลิ่นหอมที่มอบความอบอุ่นให้นั้น ลังเลว่าควรจะถอดคืนเจ้าของดีหรือเปล่า“ทำไม มีอะไรเหรอ” ปราการเห็นอาการยึกยักนั้นแล้วเดาได้ในทันที“คุณเอาเสื้อข

“ปลาก้างอันนี้สวยอะเปล่า” เสียงเล็กใสเอ่ยถามตาเป็นประกายพลางชี้ไปยังกล่องของเล่นหุ่นยนต์ที่ตั้งอยู่บนเชลฟ์สูงด้วยท่าทางประหม่า“หุ่นยนต์เหรอ สวยสิ เท่มากเลย”ปราการหยิบหุ่นยนต์บังคับกล่องนั้นออกมาก่อนจะหันมายื่นให้กับเจ้าตัวเล็กที่กำลังมองตาละห้อยแต่สองมือน้อยกลับไม่ยอมยื่นออกไปรับ สองมือเล็กบิดเข้าหากันซ้ำยังเหลือบสายตามองไปยังพี่ชาย“จุน ดูเฉย ๆ จุนไม่ฉื้อหยอก” เสียงเล็กพึมพำคล้ายจะสะกดกลั้นความอยากเอาไว้มือน้อยประกบจับกันแน่นคล้ายกำลังพยายามหักห้ามใจไม่ให้ยื่นไปรับกล่องของเล่นมาจากพี่คนรวยเพราะจำได้ว่าพี่ชายกำชับนักหนาว่าห้ามรับของจากคนอื่น โดยเฉพาะของเล่นราคาแพงหากอยากได้จริง ๆ ต้องรอให้พี่แซนซื้อให้เท่านั้น“ทำไม ซุนไม่อยากได้เหรออันนี้ปลาก้างจะซื้อให้” ปราการย่อตัวลงนั่งเสียงทุ้มอ่อนโยนพร้อมมือใหญ่ที่เอื้อมไปแตะแขนเล็กป้อมก่อนจะวางกล่องของเล่นเข้าไปในอ้อมกอดนุ่มนิ่มอย่างเอ็นดู“ปลาก้างซื้อให้จุนเหยอ?”  ดวงตากลมโตใสแจ๋วเงยขึ้นมองอย่างซื่อ ๆ ราวกับไม่กล้าเชื่อว่าของเล่นราคาแพงจะเป็นของตัวเองจริง ๆ“ใช่ครับ ปลาก้างซื้อให

“หมายความว่ายังไงกันครับ” สิระหันข้างไปสบตากับเจ้าของวลีแปร่งหูต่อให้ใสซื่ออย่างไรแต่สิระไม่ใช่คนโง่เสียทีเดียว ทั้งพฤติกรรมความอ่อนโยนใจดีที่ปราการเอื้อเฟื้อต่อตนเองเสมอมานับตั้งแต่พบกัน หากมองเป็นการตอบแทนที่สิระและน้องชายเคยช่วยเหลือเรื่องกระเป๋าสตางค์นั้นก็นับว่าปราการตอบแทนน้ำใจมามากจนเกินไปแล้วนอกจากหางานให้ทำ เสื้อผ้า อาหาร การดูแลเอาใจใส่อย่างนี้จะให้สิระแกล้งตีหน้าซื่อทำเหมือนตัวเองไม่รู้ไม่ชี้ต่อไปอีกเห็นทีคงจะดูความรู้สึกช้าไปหน่อย“เธอไม่รู้ความหมายจริง ๆ เหรอฉันคิดว่าตัวเองแสดงออกชัดเจนพอสมควรแล้วนะ” เจ้าของคิ้วเข้มหันมาด้านข้างกระดกคิ้วข้างหนึ่งยกสูงขึ้นเป็นการถามกลับ“ถึงผมจะไม่ฉลาดมากนักเพราะตอนเด็ก ๆ ยายให้กินแต่ปลาร้าไม่ใช่ปลาทะเลแต่ผมก็ไม่โง่จนถึงกับมองไม่อกหรอกนะครับว่าสิ่งที่คุณแสดงออกมานั้นมันสามารถแปลความหมายไปทางไหนได้บ้าง เพียงแต่...”“เพียงแต่อะไร” น้ำเสียงทุ้มขรึมถามกลับ“เพียงแต่ผมคิดว่าเรื่องนี้มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ อีกอย่างเราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ผมยังไม่อยากคิดอะไรให้มันไกลเกินไป ผมชินกับกา