ขณะที่ความคิดสับสนตีกันยุ่งในหัวความรู้สึกเจ็บหน่วงและคำถามมากมายวนเวียนไม่หยุดหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏภาพของคนที่สิระกำลังคิดถึงเด้งขึ้นมาพร้อมสัญญาณการโทรเข้า“.......”ปลายนิ้วแตะปุ่มยอมรับสัญญาณแต่ไม่รู้ทำไมสิระถึงกลับไม่สามารถขยับปากทักทายออกไปเหมือนทุกครั้ง“แซน” เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยเรียกเบา ๆ จากปลายสายฟังดูอ่อนโยนเสียจนหัวตาของเขาผ่าวร้อนถ้าจะโทรมาบอกเลิกกันตอนนี้เขาว่าเขาไม่ไหวนะ“ครับ” เสียงสิระเบากว่าปกติ“ขอโทษนะครับที่พี่โทรมาหาดึกไปหน่อยงานยุ่งมากต้องคุยกับหลายคนเลยเพิ่งว่างแล้วนี่…จะนอนหรือยังครับ เจ้าแสบหลับแล้วเหรอทำไมพี่ไม่เห็นได้ยินเสียงเลย” ฟังจากน้ำเสียงราบเรียบเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรผิดปกติไปจากเดิมสักนิดยิ่งทำให้ใจสิระสั่นกว่าเดิม“ครับ น้องซุนหลับแล้ว”“คิดถึงนะครับเดี๋ยวจะรีบกลับหานะ”“คิดถึง...ผมเหรอ” ไม่รู้ทำไมคำถามครั้งนี้สิระถึงไม่ได้รู้สึกลิงโลดใจเหมือนทุกทีเวลาที่ได้ยินปราการพูดหวาน ๆ หว่านประโยคบทสนทนาอย่างคู่รักให้ เหมือนความดีใจทั้งหมดถูกอะไรบางอย่างบดทับไว้จนจมลึก“เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
