บททั้งหมดของ ขอโทษครับ แฟนผมเป็นท่านประธาน(ปลาก้างไม่ชอบเด็ก) Mpreg : บทที่ 11 - บทที่ 20

“ฮึก ฮึก ฮึก”เสียงสะอื้นเบา ๆ ที่ดังขึ้นกลางดึกทำให้คนที่นอนหลับซุกอยู่ในอ้อมอกอุ่นสะดุ้งตื่นทันที สิระรีบผลักอกเจ้านายให้ถอยออกห่างก่อนจะกระโจนลงจากเตียงพุ่งตรงไปยังเตียงของน้องชายที่นั่งหน้าคว่ำปากเบะอยู่บนเตียง“ชู่ววไม่ร้อง พี่อยู่นี่...ตื่นทำไมครับ” คนพี่เอ่ยปลอบเสียงเบาพร้อมกับอ้อมกอดอบอุ่นที่โอบร่างกลมไว้แน่น“จุน ตื่นมาไม่เจอพี่แซนเลย” เสียงเล็กสั่นเครือสะอื้นในอ้อมกอดพี่ชายเพราะนอนแปลกที่ตื่นมาไม่เห็นพี่อีกเลยตกใจมาก“พี่ก็อยู่นี่ไงครับ” สิระลูบหลังปลอบเบา ๆ“ปลาก้างแย่ง ๆ พี่แซนไปเลย” นิ้วชี้พุ่งไปยังคนที่แย่งเอาพี่ชายของตนไปนอนกอดสิระรีบแย้งกว่าน้องเข้าใจผิด“ปลาก้างไม่ได้แย่งพี่ไปสักหน่อย พี่ก็อยู่นี่ไง ไม่เอา ไม่ร้องไห้นะครับ”ปราการมองเด็กหวงพี่ชายรอยยิ้มกริ่มแต้มที่มุมปาก ก่อนจะขยับตัวลุกเดินลงมาจากเตียงเป็นเวลาเดียวกับพยาบาลสาวสวยสองคนนำอาหารมื้อเช้ามาส่ง พร้อมทั้งเข้ามาตรวจวัดไข้ของคนไข้ตัวน้อย ทันทีที่เห็นพยาบาลชุดขาวเดินเข้ามาเจ้าตัวแสบเบิกตากว้างก่อนจะร้องไห้จ้ารอเลยคงเพราะกลัวว่าจะเป็นหมอมาฉีดยาอีก ท

“จ๊ะเอ๋!!”หน้าอ้วนกลมยิ้มร่าโผล่ออกมาจากขอบโต๊ะทำงานหยุดฝีเท้าเจ้าของบริษัทใหญ่และพนักงานที่เดินตามมาข้างหลังอีกหลายคนชะงักลง“สิระ...มาเอาน้องของเธอไป!” เสียงแหลมดุเอ่ยดังมาจากด้านหลังของเจ้าของบริษัท“ขอโทษครับพี่พินทร์ ซุนมาหาพี่เร็ว” สิระรีบวิ่งปราดเข้าไปหมายจะคว้าตัวน้องกลับมา ทว่าไม่ทัน เพราะเจ้าตัวเล็กเจ้าของขาสั้นรีบถลันออกไปยืนขวางอยู่ตรงหน้าผู้เป็นเจ้านายเสียก่อน“ปลาก้างมาทำงานแล้วเหยอ” เด็กน้อยเดินกอดหุ่นยนต์บังคับออกมายืนขวางอยู่ตรงกลางทางเดิน เอ่ยทักทายเจ้าของบริษัทอย่างคุ้นเคย ใบหน้ากลมเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส“หนู ออกมาวิ่งเล่นแบบนี้ไม่ได้นะ สิระ!!” กรพินทร์ดุซ้ำหากแต่ปากบางแสร้งยิ้มอ่อนโยน“ฮึก..!” เสียงของกรพินทำเอาเด็กน้อยสะดุ้งเฮือกปากเบะขยับเม้มเข้าหากัน หยดน้ำสีใสไหลร่วงเผาะลงบนแก้มอย่างห้ามไม่อยู่“สิระ!!” เสียงเรียกของกรพินทร์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่สิระจะก้าวเข้ามาปราการก็พูดขึ้นแทน“ไม่ต้องหรอก ว่ายังไงครับคนเก่งวันนี้ซุนมาช่วยพี่แซมทำงานแล้วเหรอแต่งชุดหล่อมากเลย” ไม่

"พี่ใส่ร้ายน้องผมเหรอ?"“เขา...เอาขนมวางตรงนั้น มันตกมาตรงนี้ จุนเก็บ แล้วเขาตี ๆ จุนเยย ฮือ...จุนเจ็บ” เสียงสะอื้นสะอึกของเด็กน้อยดังลอดออกมาขาดเป็นห้วง ๆ มือเล็กชี้ไปยังโต๊ะตัวใหญ่พร้อมทำท่าทางประกอบเล่าเหตุการณ์อย่างไร้เดียงสา แต่ตอนที่พูดว่าตนเองถูกตีหลายคนก็รู้สึกหน่วงในอกมองเด็กตัวเล็กด้วยความสงสารโดยเฉพาะคนเป็นพี่ชายที่เลี้ยงน้องมาตั้งแต่ตัวแดง ๆ ดวงตาเขาเบิกกว้างขึ้น“คุณตีน้องผมเหรอ?”  สิระถามเสียงต่ำหัวอกคนเป็นพี่รู้สึกเจ็บจี๊ด เลือดฉีดพุ่งขึ้นมาทันที“จริงเหรอคุณพินทร์” ปราการหันไปถามหัวหน้าฝ่ายการตลาดดวงตาคมเริ่มเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวไม่ต่างจากน้ำเสียงที่ห้วนสั้นฟังแล้วสามารถรับรู้ได้ถึงอารมณ์กรุ่น ๆ“เปล่านะคะ! ฉันก็แค่บอกให้เขาเก็บของที่ตกขึ้นมาเท่านั้นเองคำพูดของเด็กสามขวบจะไปเชื่อได้ยังไงกัน...”“คำพูดเด็กสามขวบคนอื่นเป็นยังไงผมไม่รู้ แต่ผมเชื่อคำพูดน้องชายของผม” สิระเถียงกลับอย่างไม่ยอมอ่อนข้อสายตายังจ้องคนที่ตีน้องชายตนเองด้วยสายตาแข็งกร้าว“แต่ฉันเชื่อหลักฐาน เอาล่ะวันนี้ได้เวลาเลิกงานแล้วทุกแยกย้ายกลับบ้าน

“นอน...ด้วยกันเหรอ?”แก้มสองข้างของสิระร้อนวูบขึ้นมาทันที ร่างกายคล้ายกับโดนลมพัดผ่านถึงกับต้องรีบยกมือขึ้นมาทาบแก้มแอบสงสัยว่าหรือตัวเองติดไข้หวัดมาจากน้องชายหรือเปล่าถึงได้ครั่นเนื้อครั่นตัวใจสั่นหวิวไหวรู้สึกแปลก ๆ“ฉันหมายถึงนอนค้างคืนที่คอนโดของฉันน่ะ” โชเฟอร์รูปหล่อเอี้ยวข้างหันมาส่งยิ้มเอ็นดู อันที่จริงปราการจงใจพูดกำกวมก็เพื่อหยอกแค่อยากลองใจว่าคำหวานล่อแหลมจะมีผลต่อเด็กหนุ่มหรือเปล่า เหมือนจะได้ผลแฮะ“แต่ผมไม่มีอะไรเตรียมมาเลยนะครับเสื้อผ้าเจ้าซุนอีก” สิระรีบพูดรัว“ไม่เป็นไร เดี๋ยวคืนนี้เธอถอดชุดพวกนี้ใส่เครื่องอบระหว่างนั้นใส่เสื้อผ้าของฉันไปก่อนได้ส่วนน้องซุนมีเสื้อผ้าใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อเย็นนี่ไงอย่างนั้นก็คงไม่เป็นไรส่วนข้าวของเครื่องใช้อย่างอื่นใต้คอนโดฉันมีร้านสะดวกซื้อ เดี๋ยวแวะซื้อขึ้นไปก็ได้” ปราการจัดการวางแผนเสร็จสรรพสิระยังไม่มีโอกาสอ้าปากบอกปฏิเสธพวงมาลัยรถหรูในมือเจ้านายก็หมุนเลี้ยวเข้าเขตคอนโดหรูหรากลางเมืองเสียแล้วรถยนต์แล่นวนขึ้นไปยังชั้นบนสุดของอาคารจอด ก่อนจะหยุดนิ่งสนิท “ถึงแล้ว”“หา...”สิระอ้าปากค้างตาโตชะเง้อคอมองออกไปนอกกระจกรถเห็นแสงไฟของป้ายห้า

“ฉันอายุขนาดนี้แล้ว มีแฟนคนแรกตอนนี้...ถือว่าช้ามาก”“อย่างนั้นถ้าผมมีแฟนคนแรกตอนนี้มันก็เร็วมากน่ะสิครับ” คำพูดพาซื่อของคนตรงหน้าทำเอาปราการหลุดยิ้มกว้างกดมุมปากขึ้นจนแทบหุบไม่ลง“ไม่เร็วหรอก” น้ำเสียงทุ้มอ่อนลงจนแทบกลายเป็นลมหายใจ “มันเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดต่างหาก”“ทำไมล่ะครับ”“เพราะมันคือช่วงเวลาที่สามสิบห้าปีของฉันกับยี่สิบสองปีของเธอมันมาบรรจบกันพอดีไง”เจ้าของเตียงนุ่มออกแรงเหนี่ยวเอวบางรั้งร่างนุ่มนิ่มพลิกขึ้นมานอนทับอยู่ตัวร่างของตัวเองขายาวเกี่ยวตวัดใช้มันพันโอบรัดท่อนล่างของสิระไว้ ป้องกันไม่ให้หนุ่มน้อยขี้อายดิ้นหายห่างจากอกแขนแข็งแรงอีกข้างโอบรัดรอบสะโพกเล็กกดรั้งลงมาให้หน้าขาของทั้งคู่แนบสนิทใกล้กันจนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายผสานกับของตัวเองยิ่งเมื่อตัวร่างแนบทาบกันสนิทแบบนี้ สิระยิ่งแข็งทื่อหายใจผิดจังหวะไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว กลัวว่าถ้าพลาดขยับมือไปผิดตำแหน่งจะไปแตะโดน 'ของแข็ง' ที่ไม่ควรไปแตะเข้าแต่ต่อให้จะอยู่นิ่งแค่ไหนเขายังสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อช่