บททั้งหมดของ ขอโทษครับ แฟนผมเป็นท่านประธาน(ปลาก้างไม่ชอบเด็ก) Mpreg : บทที่ 21 - บทที่ 30

39

ตอนที่ 21 ทดลองเป็นแฟน

เนื่องจากเหตุแผ่นดินไหวเมื่อคืนนี้ทำให้สิระนอนตื่นสายกว่าทุกวันน่าแปลกที่เมื่อลืมตาขึ้นมานั้นทั่วทั้งห้องนอนเหลือเพียงตนเองส่วนน้องชายหายไปไหนไม่รู้ สิระรีบลุกจากเตียงเดินลงบันไดไปอย่างงง ๆ แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นภาพที่ทำให้คิ้วเลิกขึ้นโดยอัตโนมัติก็เจ้าซุนตัวแสบตอนนี้นั่งชิลอยู่บนโซฟาอาบน้ำใส่เสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยหัวฟูยุ่งเหยิงก็ถูกหวีจนเรียบแปล้แถมตอนนี้ยังง่วนอยู่กับข้าวเหนียวหมูปิ้งในมือซัดหมูปิ้งทีเดียวหมดไม้เคี้ยวตุ้ยจนแก้มตุ่ยเป็นลูกพีชแถมยังไม่ลืมดูการ์ตูนอย่างมีความสุขจนลืมพี่ชายไปเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อเขาเดินเข้าไปอยู่ในสายตา เจ้าตัวแสบรีบหันมายิ้มตาหยีให้ปากมันเยิ้มมีข้าวเหนียวติดข้างแก้มสิระเดินเข้าไปเกลี่ยแก้มยุ้ยของน้องชายเอานิ้วเกลี่ยเอาเม็ดข้าวเหนียวที่ติดอยู่ข้างปากออกก่อนจะยื่นใส่ปาก “อือ ซุนไม่เห็นปลุกพี่เลย” แอบบ่นเบา ๆเจ้าตัวจิ๋วทำตาแป๋ว “ปลาก้างบอกให้พี่แซนนอนเยอะ ๆ แล้วเราจะไปสวนสนุกกัน”“สวนสนุก?” แซนหันไปมองหน้าสองคนต่างวัยหนึ่งเด็กสามขวบแก้มตุ่ยอีกคนกำลังกดแล็ปท็อปอยู่ข้างกัน พลางคิดว่า…เขาไปตกลงตอนไ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 22 ค้างห้องเช่ากับเมียเด็ก

นักธุรกิจหนุ่มใหญ่วัยสามสิบห้าเดินเข้ามาภายในห้องเช่าแคบ ๆ ขนาดของห้องนี้เปรียบแล้วอาจมีขนาดความกว้างมากกว่าห้องน้ำของเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างเป็นของพื้นฐานธรรมดาไม่หรูหราซ้ำยังมองรู้ว่าผ่านการใช้งานมาเป็นระยะเวลายาวนานบางชิ้นมีรอยถลอก บางชิ้นสีหมองคล้ำลงตามเวลา“เอ้า ใครละนั่น” ยายจ๋าเงยหน้าขึ้นมาจากการนั่งพับริบบิ้นเป็นรูปดอกไม้ เมื่อเห็นหลานชายคนพากันกระเตงกันเข้ามาในห้องพร้อมกับชายแปลกหน้าคนหนึ่งปราการส่งยิ้ม “สวัสดีครับผมชื่อปราการเป็นแฟนของแซน”ชายหนุ่มผู้มีท่วงท่าเป็นผู้ใหญ่หอบหิ้วกระเป๋าสะพายของน้องเมียตัวแสบวางลงไปบนพื้นตามด้วยถุงอะไรเยอะแยะ ทั้งของกิน ของใช้ ของเล่น จากนั้นนั่งลงยกมือไหว้คุณยายวัยหกสิบกว่าท่าทางสุภาพอ่อนน้อยอย่างคนติดดินเสียจนไม่เหลือเค้าลางนักธุรกิจหนุ่มใหญ่ผู้บริหารบริษัทหลายพันล้านเลยสักนิดผิดกับเจ้าของห้อง“หือ?”ยายจ๋าชะงักมือที่กำลังพับริบบิ้นนั่งอ้าปากค้างมองชายหนุ่มแปลกหน้าตาเหลอหลาหันไปมองหน้าหลานคนโต เหมือนต้องการคำยืนยัน“ก็...เพิ่งตกลงคบน่ะยาย” สิระอุ้มเอาน้องชายที่จนก
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 23 เด็กสามขวบขี้สงสัย

“ผมเปล่า...มันเป็นอุบัติเหตุ” สิระรีบผละปล่อยมือออกจากแท่งร้อนทันทีฝ่ามือที่อุ่นชื้นไปด้วยเหงื่อถูกรีบถูไถลงกับกางเกงนอนเป็นพัลวันก่อนจะคว้าน้องชายฉุดให้รีบลุกขึ้นพากันเดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยหัวใจเต้นระทึกคนที่ยังนอนแผ่บนที่นอน นอนดิ้นจนเป้ากางเกงแตกพลางแหกขาก้มลงมองสภาพกางเกงฟุตบอลที่เป้าแตกจนเห็นของลับชัดยิ้มกริ่มภาคภูมิใจในความใหญ่โตอลังการ“เฮ้อ...เป้าแตกแต่น้ำไม่แตกฉันจะเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยความล้มเหลวแบบนี้ไม่ได้นะ...” ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดดีดไปเบา ๆ ตรงหัวแดง ๆ ที่กำลังผงกหัวหงึก ๆ “อาบน้ำแล้วเราจะไปดูเฉือเหยอพี่แซน” เมื่อคืนนี้แม้จะง่วงงัวเงียแต่เด็กน้อยจำได้แม่นว่าปลาก้างสัญญาอะไรไว้แลกกับการสลับที่นอนกันถึงเขาเป็นเด็กแต่ก็ความจำดีนะ“เสือ? เสือที่ไหนครับ ใครบอกว่าเราจะไปดูเสือ” สิระยังไม่รู้เรื่องอะไรหยิบแปรงสีฟันส่งให้น้องชายแล้วลากเก้าอี้พลาสติกเตี้ย ๆ มาวางให้น้องยืนแปรงฟันหน้ากระจกมัว“พี่ก้างไง พี่ก้างบอกว่าวันนี้จะพาจุนไปดูเฉือ” เด็กน้อยยืนยันเสียงใสก่อนจะเอาแปรงสีฟันเข้าปากและสะบัดมือถู ๆ ตามแนวฟันอย่างที่พี่ชายสอนไว้เป
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 24 ว่าที่พี่เขยผู้รวยมาก

อากาศร้อนบวกกับแดดแรงจัดทำเอาแก้มยุ้ยนิ่ม ๆ ของน้องซุนแดงจัดเหมือนลูกชมพูสุกเหงื่อซึมชุ่มจนเสื้อผ้าเปียกแฉะราวกับเพิ่งวิ่งฝ่าฝนมาทว่าอารมณ์ดีของเจ้าตัวแสบไม่ลดลงเลยแม้แต่นิดเพราะวันนี้ได้ออกมาเที่ยวแถมยังได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ที่ปราการซื้อให้หัวเราะชอบอกชอบใจสองมือตีตบเข้าหากันเสียงดังทุกครั้งเวลาเห็นสัตว์ที่ตัวเองชื่นชอบ“เย่! พี่แซนดู ๆ นั่นยีราฟคอยาว ๆ”  เด็กแสบโบกมือตีตบกันไปมาอย่างตื่นเต้น“ครับ ซุนชอบยีราฟใช่หรือเปล่า” สิระเอียงยิ้มแอบลูบเหงื่อที่ขมับน้องชายเบา ๆ“ชอบมากเลย” เจ้าตัวเล็กตอบเสียงใสศีรษะกลม ๆ ส่ายดุ๊กดิ๊กด้วยความดีใจจนปราการอดหัวเราะไม่ได้เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาเขาเห็นน้องซุน ‘ชอบมาก’ กับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวถือว่าเป็นเด็กเลี้ยงง่ายอารมณ์คนหนึ่งอาจเพราะสิ่งนี้จึงทำให้คนที่เคยไม่ชอบเด็กอย่างเขาเปลี่ยนใจอากาศร้อนซ้ำยังแดดแรงเหงื่อแฉะเปียกโชกเหมือนเพิ่งไปวิ่งตากฝนมาปราการละจากภาพตรงหน้าก่อนจะเดินไปอีกทางไม่นานนักก็เดินกลับมาพร้อมของในมือ“พัดลมกับมะพร้าวน้ำหอมเย็น ๆ มาแล้ว”ว่าที่พี่เขยผู้
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 25 พนักงานใหม่กับเจ้าของบริษัท

“มาเร็วสิ 'ที่รัก' เดี๋ยวสายนะ”ไม่ใช่แค่สิระเท่านั้นที่ตกใจจนตาเหลือกพนักงานเกือบห้าสิบคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับหูผึ่งไปตาม ๆ กันเมื่อได้ยินท่านประธานเรียกผู้ช่วยเลขาหนุ่มด้วยสรรพนามหวานล้ำเกินกว่าจะตีความเป็นอย่างอื่นได้ “คุณปราการ” คนหน้าหวานเรียกเสียงเบาหน้าร้อนผ่าวเพราะรับรู้ทุกสายตาที่จับจ้องอยู่ด้านหลัง“มาเร็วครับ เดี๋ยวสาย” ปราการเอื้อมมือออกมาให้ ขณะที่สิระยังไม่ทันจะตัดสินใจก็รู้สึกถึงแรงดันบางอย่างที่แผ่นหลังส่งให้เขาถลาเข้าไปซุกในอ้อมอกหนาอย่างพอดิบพอดีทันทีเมื่อประตูลิฟต์ปิดทุกเสียงภายในพื้นที่แคบเงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงระบบไฮดรอลิค เครื่องจักรที่กำลังดึงลิฟต์ให้เคลื่อนขึ้นไปยังชั้นสูง“น้องแซนเที่ยงนี้พี่จองร้านอาหารแล้วนะครับ”ความเงียบอันน่าอึดอัดถูกท่านประธานทำลายไปด้วยประโยคบอกเล่าพร้อมกับพนักงานในนั้นที่พากันกลั้นใจแอบฟังแบบหูผึ่งโทรศัพท์สมาร์ตโฟนถูกยกขึ้นมาอย่างตั้งใจ และสายตาของทุกคนก็หันไปมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายที่หน้าจอคือภาพของคุณปราการยืนแนบแก้มกับผู้ช่วยเลขาหนุ่มใบหน้าใกล้ชิด
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 26 ความสุขของแซนกับซุนมันคือความสุขของพี่

ปราการเวลานี้เปรียบเหมือนเสือที่มีคนจับไปเลี้ยงไว้ในสวนสัตว์หิวเมื่อไหร่ก็มีคนเอาอาหารมาป้อนให้ถึงปากถือได้ว่าชีวิตนี้สุขสบาย กินอิ่ม นอนหลับ ไม่อด ไม่อยาก หากทว่าเวลานี้กรงกั้นสัญชาตญาณดิบเนื้อแท้แรงปรารถนาจริง ๆ ของเขาถูกเด็กหนุ่มเอวบางร่างเล็กอย่างสิระปลุกมันให้ตื่นขึ้น ปราการไม่ต่างจากเสือเชื่องในสวนสัตว์ถูกปล่อยกลับคืนป่า สัญชาตญาณนักล่าที่ซ่อนลึกอยู่ข้างในถูกปลุกให้ตื่น ต่อให้ปราการได้ครอบครองสิระมากเท่าไหร่แต่เหมือนปราการยังไม่อิ่มไม่หนำใจสักที“พี่แซนมานอนใกล้ ๆ จุนหน่อย” น้องชายตัวจ้อยล้มตัวลงนอนบนหมอนท่อนแขนสั้นป้อมกอดตุ๊กตาเน่าตัวโปรดที่เอามาจากบ้านด้วย มือเล็กตบปุ ๆ ลงยังที่ว่างข้างตัวเรียกให้พี่ชายมานอนใกล้“ทำไมล่ะครับ” พี่ชายแสนดีเลื่อนตัวเองไปล้มตัวลงนอนตะแคงหันข้างจุ๊บแก้มป่องอย่างรักใคร่“เดี๋ยวกลางคืน มันเป็นเอิ้กแคว้กอีก” สิระได้ยินเสียงปราการหลุดขำหัวเราะหึ ๆ ดังมาจากด้านหลังเมื่อย้อนนึกไปถึงปรากฏการณ์คืนเตียงสะเทือนแล้วยังเขินไม่หายใบหน้าขาวพลันร้อนฉ่า “มันไม่มีแล้ว ไม่คง ไม่แค
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 27 ชมวิวที่ริมระเบียง

กลีบปากนุ่มหยุ่นจูบลงไปยังส่วนปลายอวัยวะรักของปราการเพียงแผ่วเบาแต่เขากลับรู้สึกซ่านเสียวอย่างไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน แท่งเนื้ออุ่นร้อนซุกเข้าไปภายในโพรงปากชื้นโดยมีลิ้นนุ่มตวัดรูดเลียรอบสลับไปแก้มป่องออกแรงดูดเริ่มจากเบาแล้วค่อย ๆ เพิ่มดูดเร่าแรงขึ้นเรื่อย ๆ“อ๊า แซน” เปลือกตาขยับหลับพริ้มซึมซับความสุขความเสียวอย่างเต็มที่ตอนนี้กายแกร่งขนลุกไปทั้งตัวมือรวบกำเส้นผมส่วนท้ายทอยโยกศีรษะเล็กดึงเข้าดันออกเป็นจังหวะตามตัวเองต้องการ“อื้อ” เจ้าของโพรงปากแคบส่งเสียงครางประท้วงออกมาตามจังหวะ เมื่อปลายอวัยวะใหญ่กระแทกเข้าไปจนเกือบสดคอหอยดวงตากลมโตขยายใหญ่น้ำตาใสไหลปริ่มออกปลายหางตา กล้ามเนื้อกรอบปากเหมือนมันจะฉีกขาดเพราะสิ่งที่ปราการยัดเข้าไปมันใหญ่มากจริง ๆ แม้ไม่ใช่สิ่งคุ้นแต่สิระยังคงทำหน้าที่ปรนเปรอบำเรอความเสียวให้แฟนหนุ่มได้ดีแม้จะเป็นครั้งแรกก็ตามปลายนิ้วนุ่มเริ่มขยับมาจับอกเสื้อของตัวเอง จากนั้นบีบละเลงขยี้ไตเนื้อแข็งตามแรงอารมณ์ที่ค่อย ๆ มีมากขึ้นมากแต่จนไม่รับรู้อะไรแล้วตอนนี้ กางเกงขายาวที่ถูกเจ้าของดึงถอดมาค้างคาไว้ตรงหัวเข่าถูกแฟ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 28 แยกห้องนอน

“ชู่ววว…”“จุ๊…จุ๊…จุ๊…”นิ้วชี้สั้น ๆ จิ้มลงบนริมฝีปากตัวเองเลียนแบบผู้ใหญ่ทั้งที่คราบน้ำลายยังเปื้อนข้างแก้มเด็ก ๆ อยู่เต็มไปหมด เจ้าตัวน้อยยืนมองพี่ชายที่ยังหลับสนิทบนเตียง มีเพียงพี่ก้างที่ลืมตาขึ้นมาแล้วอุ้มน้องซุนออกจากห้องไปนั่งดูการ์ตูนที่ห้องนั่งเล่นแถมยังลงมือทอดไส้กรอกให้อีกด้วย“ประเถด ประไทย รวยแล้วเนื้อ จะเบื่อจะไม…”พ่อครัวหนุ่มรูปหล่อขำพรืดทันทีเมื่อได้ยินทำนองเพลงชาติแบบแปลกประหลาดของเด็กเตรียมอนุบาลเด็กน้อยในชุดนอนลายเป็ดกระโดดลุกขึ้นมายืนพุงโตตัวตรงเคารพเพลงชาติที่ดังจากโทรทัศน์เครื่องใหญ่พลางงึมงำคำร้องตามเท่าที่จำได้“พี่ก้าง จุนไม่ต้องไปโลงเย็นแล้วเหรอ” เจ้าตัวเล็กถามตาใสแถมออกเสียงคำว่า โรงเรียน ผิดเป็น โลงเย็น อย่างเคยเด็กฉลาดจำได้ว่าถ้าได้ยินเพลงชาติต้องยืนตรงแต่ทุกวันถ้ายืนตรงเคารพธงชาติเสร็จ เด็ก ๆ ต้องต่อแถวเดินเข้าห้องไปเรียนระบายสีแต่วันนี้เพลงชาติร้องจบแล้วตัวเองยังไม่ได้อาบน้ำแปรงฟันเลย“วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้ครับเพราะว่าพี่แซนไม่สบาย เราจะอยู่ดูแลพี่แซนกัน”“พี่แซนไม่สบายเหรอ” ค
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 29 ยั่วเก่งนักระวังโดนจับ

“น้องแซน” ไม่ทันให้ตั้งตัวร่างสิระก็ถูกดึงเข้าไปแนบชิดกับอกแกร่งทั้งที่ทำใจเอาไว้บ้างแล้วว่าคืนนี้คงหนีไม่พ้นเงื้อมมือแฟนหื่นไปได้แต่สิระไม่คิดว่าปราการจะหิวโหยมากขนาดนี้เพราะทันทีที่บานประตูห้องนอนน้องชายถูกดึงให้ปิดลงบทรักอันเร่าร้อนระหว่างคนทั้งสองก็เปิดฉากขึ้นทันที“พี่การ… ใจเย็น ๆ สิครับ เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อน” เสียงห้ามเมื่อคนพี่จู่โจมรุกเร้าฝ่ามือใหญ่บีบนวดเคล้นคลึงไปทั่วร่างทำเอาสิระตัวสั่นปราการกลับก้มลงกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าจมูกไซส้ซอกคอขาวลากเลี้ยลิ้นชื้นไปที่กกหู  “ไม่เดี๋ยวแล้ว พี่อดใจมาตลอดทั้งวันเลยนะ ตอนนี้จะลงแดงตายแล้วครับ” ทั้งคำพูดทั้งแววตาและท่าทีรุกเร้าของปราการสอดประสานกันจนสิระไม่กล้าขัด ความกระหายเอาใจที่อีกฝ่ายแสดงออกมานั้นรุนแรงเสียจนเขาแทบไม่เชื่อว่าคนเงียบขรึมสุขุมอย่างปราการจะเก็บกดมาขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อคืนเขาเพิ่งจัดหนักใส่กันไปไม่รู้เหมือนกันว่าก่อนหน้านี้ผู้ชายคนนี้อยู่มาได้ยังไง…โดยไม่มีเขาภายในห้องนอนกว้างไม่มีเสียงรบกวนไม่มีเด็กน้อยให้ต้องกังวล สิระถูกดึงเข้าใกล้จนแผ่นหลังแนบกับผ้าปูเตียงความร้อนจากผิ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 30 เขาเป็นรักแรกและรักเดียวของพี่ ...แล้วผมล่ะ

เช้านั้นมีเด็กนักเรียนเตรียมอนุบาลงอแงหนึ่งอัตราเพราะว่าถูกบังคับให้ไปโรงเรียน หน้าหงิกงอ ปากคว่ำงอนให้คนที่ก่อนนอนสัญญาว่าจะไปชวนพี่ชายเล่นมวยปล้ำแต่ไม่รู้เพราะอะไรทำไมวันนี้พี่ชายถึงไม่ยักเจ็บขาเหมือนทุกทีปราการใช้ตำแหน่งประธานบริษัทไปในทางลำเอียงนั่นคือสั่งย้ายโต๊ะทำงานผู้ช่วยเลขานุการให้คนช่วยกันขนไปตั้งเอาไว้ในห้องทำงานของตัวเองเห็นชัดเจนว่าประธานคนนี้ใช้หน้าที่ในทางมิชอบตั้งใจจะกักแฟนเด็กไว้ในสายตาตลอดวัน“คุณปราการครับ” เสียงเรียกอย่างเป็นทางการดัง ปราการเงยหน้าจากเอกสารสองคิ้วเข้มวิ่งเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินสรรพนามการเรียกขานที่เปลี่ยนไป“หือ?”“คุณปราการครับ” ผู้ช่วยเลขานุการเดินมายืนอยู่หน้าโต๊ะท่าทางเหมือนมีเรื่องไม่สบอารมณ์“ว่าไงครับ แล้วทำไมถึงกลับมาเรียกว่าคุณปราการอีก”“ผมจะเรียกอย่างนี้ ถ้าพี่การยังไม่ยอมหางานให้ผมทำ” พนักงานน้องใหม่ที่ไม่มีหน้าที่อะไรเป็นชิ้นเป็นอันนอกจากเข้ามานั่งเท้าคางหายใจทิ้งไปวัน ๆ จนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไร้ค่าเริ่มประท้วงให้ความเป็นธรรมกับตัวเอง คำพูดนั้นทำเอาประธานบริษัทต้องวางปากกาลงเ
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status