جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ห้าปีต่อมา...หลังปลีกตัวออกจากสำนักเมฆามาได้ ชุนอันตัดสินใจแน่วแน่เลือกลงจากภูเขาที่แห่งนั้น หลีกหนีภาพจำอดีตอันน่าปวดใจและลืมเลือนจางเหว่ยบุรุษเย็นชาไร้หัวใจหากแต่ทว่าชีวิตกลับไม่สงบเรียบง่ายอย่างที่คาดไว้ พอผ่านพ้นได้ไม่กี่เดือนนางก็ได้รับรู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วได้อาศัยอยู่ในท้องเสียแล้ว จากที่อาศัยอยู่หมู่บ้านเชิงเขาหวังหาสัตว์ป่าพืชป่ากินไปวันๆ ก็เพียงพอแล้วแต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด ชุนอันได้ตั้งตนกลายเป็นมือปราบปีศาจในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้"จับได้แล้ว!!" น้ำเสียงใสดังก้องด้วยความดีใจ วันนี้นางเดินทางเข้าตลาดมายังโรงเตี๊ยมแห่งนี้ที่ว่าจ้างให้มาปราบปีศาจ โชคดีที่ตบะยังน้อยนิดจึงสามารถกำจัดได้อย่างง่ายได้มิเช่นนั้นแล้วเกรงว่าจะขายหน้าแม้นางจะไม่มีวรยุทธ์ไม่สูงส่งแต่หากเลือกรับเฉพาะปีศาจที่พึ่งบำเพ็ญตบะได้ไม่นานนางย่อมมีงานทำเรื่อยๆ"แม่นางช่างเก่งกาจสมคำร่ำลือ""ยกยอเกินไปแล้วหลงจู๊" นางยิ้มหัวเราะเป็นมารยาทก่อนจะแบมือยื่นไปข้างหน้า "ข้าคิด 5 ตำลึงเงิน""ฮ่าๆ ข้าไม่ลืมๆ พูดคำใดคำนั้น"ชั่วพริบตาเหมือนนางจะลืมบางอย่างไป"เจ้าเด็กแสบหายไปไหนอีกแล้ว" ชุนอันหมุนตัวหนึ่งรอบกวาดสา

"เมียรักข้ากลับมาแล้ว" จางเหว่ยเอ่ยขึ้น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันหายไปหมดสิ้น"ท่านพ่อออ~~" ลี่อินยามได้ยินเสียงบิดา สองเท้าน้อยๆ ค่อยๆ วิ่งมาด้วยความดีอกดีใจ หาใช่ดีใจเพราะความคิดถึงหากแต่ดีใจเพราะหลังจากท่านพ่อกลับมาจากสั่งสอนเหล่าศิษย์พี่มักจะมีขนมติดไม้ติดมือมาฝากนางเสมอ"เจ้าก้อนอ้วน" ชายหนุ่มโน้มตัวโอบอุ้มเจ้าก้อนขึ้นมาแนบอกอย่างเอ็นดู บุตรสาวเขาน่ารักเสียจริงยิ่งนับวันยิ่งนิสัยเหมือนเมียรัก จะไม่ให้เขาเอ็นดูน่าเป็นพิเศษได้อย่างไร"ท่านเอาขนมมาล่อนางอีกแล้ว โตขึ้นหากนางอวบอ้วนแล้วผู้ใดจะมาชมชอบมาเกี้ยวเล่า" ดวงหน้าคนงามระบายยิ้ม เห็นบุตรสาวเร่งรีบวิ่งออกมาอดเป็นห่วงไม่ได้นางจึงตามมา แต่ที่ไหนได้เจ้าจอมเขมือบโดนล่อด้วยขนมซะงั้น"อวบอ้วนนี่ซิดีถึงจะน่ารักน่าเอ็นดู บุตรสาวคนเดียวข้าเลี้ยงได้ไม่จำเป็นต้องให้พวกเพลี้ยมาข้องเกี่ยว""ใช่เจ้าค่ะทั้งพ่อ!" เด็กสาวตอบเอาอกเอาใจบิดา นางไม่จำเป็นต้องการผู้ใดนอกจากท่านพ่อ! ต่อให้คนทั้งโลกจะหันหลังให้ขอแค่มีเพียงทั้งพ่อก็พอแล้ว ลี่อินรักท่านพ่อที่สุด!!"อีกแล้ว อีกแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็จะไม่รักแม่แล้วหรือ" ชุนอันเอ่ยตัด

"ว้าย! ตายแล้ว!"เสียงร้องตกใจของหญิงชราดังขึ้น ปลุกเรือนร่างชายหญิงทั้งคู่ให้ค่อยๆ รู้สึกตัวจากการหลับใหล"อืม~" ดวงตาเมล็ดชิ่งปรื้อขึ้นอย่างยากลำบากด้วยความเหนื่อยล้า ผู้ใดบังอาจมารบกวนเวลานอนนาง เฟยหงไม่สนใจซุกตัวเข้ากับแผงอกหลับตาลงอีกครั้ง พึ่งได้นอนเองนะ"คุณชายอี๋!" หญิงชราร้องตกใจอีกครั้ง นางเองก็เกือบหัวใจวายตาย เกิดมาหลายสิบปีพึ่งจะเคยพบเคยเจอ สตรีบนเตียงคือเฟยหงพี่สะใภ้ส่วนบุรุษ...บุรุษผู้นั้นคือน้องชายสามีของนางไม่กลัวฟ้าผ่าเอาหรือ!!'เพ่ย! เสียงผู้ใดกัน'เฟยหงเบิกตาโพลงด้วยความโมโหขั้นสุด เสียงนกเสียงข้างที่ไหนโวยวายแต่เช้าตรู่ ขณะที่กำลังจะยั้งตัวขึ้นกับเป็นบุรุษข้างกายที่ดันตัวนางให้ล้มลง พยักหน้าเชิงให้เชื่อใจแน่นอนนางเชื่อผู้ชายของนางอยู่แล้วสองสามปีที่ผ่านมานี้ตั้งแต่นางแต่งเข้ามาเป็นภรรยาของอี๋หยาง เขาผู้นั้นไม่สามารถตอบรับในสิ่งที่นางต้องการได้ ในเมื่อพึงพอใจอนุผู้นั้นไยต้องตบแต่งนางไฉนไม่แต่งกับสตรีนางนั้นไปเสียเลยล่ะนางก็มีความต้องการเช่นเดียวกันส่วนบุรุษที่อยู่บนเตียงนั้นหรือเขาก็คืออี๋เฉินน้องชายสามีนั้นเอง ความสัมพันธ์ลับๆ นี้เกิดขึ้นเมื่อปีใหม่คราก่อนหน

จ๊วบ!!เฟยหงเงยหน้ารับจูบดูดดื่มสองแขนประคองเกี่ยวคออีกคนไว้อย่างโหยหา ร่างกายนางมันร้อนรุ่มเรียกหาแต่เขาคนเดียวเท่านั้น‘ชาติเขาจะเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว’“อื้อ.. จ๊วบ! อื้ม”เสียงครวญครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ ลมหายใจของคนทั้งคู่เริ่มถี่เร็วด้วยความต้องการอี๋เฉิงไม่ใช่บุรุษที่มีความอดทนมากนัก กลิ่นกายสาวที่หอมยั่วยวนจนเขาอยากจะจับนางกลืนกินไปทั้งตัว ริมฝีปากประกบจูบอย่างเร่าร้อนลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวรัดและใช่ นางให้ความร่วมมือทั้งยังรู้ประหนึ่งมิใช่สาวแรกแย้ม“อื้อ..อี๋เฉิง”เฟยหงผละปากออกด้วยความเสียใจเล็กน้อยแต่มิเป็นไรอย่างไรวันนี้นางก็ได้กินเต็มอิ่มจุกๆ แน่นอนน้ำเสียงหวานที่แผ่วเบาทำให้แท่งมังกรยิ่งปวดหนึบ อี๋เฉิงเองก็รู้สึกเสียดายไม่น้อยทว่าจะกระทำการร่วมรักกับสตรีตรงหน้าก่อนสมรสได้อย่างไร เขาไม่อยากบังคับและขืนใจนาง“พอเถิดคุณหนูไป๋” อี๋เฉิงกระแอ่มไอทีหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเอ่ยว่า “ดึกดื่นเช่นนี้แล้วไม่รบกวนไปมากกว่านี้ ข้าขอตัวกลับ..”พรึ่บ!‘ไม่ให้กลับ!’เฟยหงวางมือบนไหล่หนากดลงน้ำหนักลงให้บุรุษตรงหน้านั่งลงนามเดิม มันจะจบแบบนี้ สองขาสองรัดหน้าตักแกร่งก่อนจะค่อยๆ น

‘เจ้าคือภรรยาของข้า’‘ไป๋เฟยฟง’‘ท่านคือสามีของข้า’‘อี๋หยาง’“เหอะ! กับผีนะสิ” น้ำเสียงหวานสถบออกมาด้วยเดือดดาลภายในใจ เฟยหงขว้างปาข้าวของจนกระจัดกระจายทั่วห้อง มีแวปหนึ่งที่ถ้อยคำกล่าวว่าวันวานย้อนเข้ามาในโสตประสาท“ข้าไม่แต่ง! บุรุษเจ้าเล่ห์อย่างท่านมันสมควรอยู่กับสตรีหน้าด้านผู้นั้น”ชาตินี้อย่างแม้แต่จะคิดว่ามารดาจะหวนคืนสู่ฐานะฮูหยิน ของสกุลอี๋อีกเลย นางจะหนีไปกับอี๋เฉิงเพียงสองคนนางเจ็บแล้วจำตั้งแต่วันนั้นที่เขาพาสตรีจิ้งจอกผู้นั้นเข้าเรือนความรักระหว่างนางและเขาขาดสะบั้นแล้ว “ได้โปรดอย่ามายุ่งกับข้าได้หรือไม่”บุรุษผู้หนึ่งยืนเอามือไพล่หลังหันหน้าเหม่อมองออกไปข้างนอก นัยน์ตาแฝงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อยากจะคาดเดาได้ “หากคุณหนูไป๋ตบแต่งเข้าไป ข้ารับรองได้ว่าจะได้เป็นถึงฮูหยินใหญ่ผู้กุมอำนาจในมือ”“ไปแต่งกับผีนะสิ!” เฟยหงโต้ตอบอี๋หยางหัวเราะออกมาทีหนึ่ง “ฮ่า ฮ่า คุณหนูก็เหลือเกิน”“ขากถุ้ย! อย่าแม้แต่จะคิดว่าท่านจะได้ตบแต่งกับข้าอย่างแท้จริงเพราะชั่วชีวิตนี้ข้าเป็นของเฟยหงแต่เพียงผู้เดียว”พอคำพูดเช่นนี้หลุดออกจากปากสตรีผู้อยู่ในห้องด้วยใบหน้าอี๋หยางพลันเปลี่ยนสีเหลียวตัวกลับ