جميع فصول : الفصل -الفصل 26

วันนี้สินเดิมเจ้าจวนถูกส่งมายังจวนสกุลไป๋มากมายแทบไม่มีทางเดิน เฟยหงคิดอย่างอดไม่ได้เมื่อนึกถึงวันที่แต่งงานความรักหวานชื่นดั่งนกยวนยางพอนานวันกลับหายไปเสมือนเมฆหมอกหึ! นางในชาติก่อนช่างน่าสมเพชไม่รู้เพราะเหตุใดจู่ๆ พลันหัวใจนางบีบรัดแน่นกึก!!“ผู้ใด” เฟยหงตะโกนขึ้นด้วยความตกใจหวาดกลัว“อื้ออ!”“ชู่วว์ เบาหน่อย” น้ำเสียงทุ้มกระซิบข้างหูกลิ่นกายบุรุษคุ้นเคยทั้งน้ำเสียงคุ้นเคยทำให้นางคลายความกังวลและตกใจ เฟยหงเหลียวตัวกลับไปด้านหลัง แกะมือหน้าที่ปิดปากนางออก “อี๋เฉิง”น้ำเสียงที่กล่าวออกไปเต็มด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิด ก่อนหน้านางคิดด้วยซ้ำว่าเขาจะปล่อยผ่าน นางจะต้องได้ลงมือทำอะไรสักอย่าง“ระริกระรี้ราวกับสุนัขเห็นเจ้าของ”เฟยหงฉีกยิ้มกว้างกล่าวตอบในใจ ‘ใช่’“ยามนี้ข้ามองไม่เห็นทางออกแล้ว” เป็นนางที่เอ่ยเข้าประเด็นสำคัญแสร้งตีหน้าเศร้า เฟยหงมีหรือจะยอมก้มหน้ารับชะตากรรมดั่งชาติก่อนอีกครั้งไฉนยามนางเศร้าถึงปวดหนึบในใจไฉนยามนางจะตกไปเป็นของผู้อื่นถึงโกรธเกรี้ยวกันอี๋เฉิงยืนมองสตรีตรงหน้านิ่งๆ ด้วยความรู้สึกภายในที่ยากจะคาดเดา “เช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นไปแบบนี้” น้ำเสียงเริ่มตัดพ้อพร้อ

เฟยหงใบหน้าเริ่มซีดเผือกเมื่อได้ฟังจบประโยค สิ่งที่คาดเดาไว้คงไม่เกิดขึ้นหรอกกระมังเกรงว่าสถานการณ์จะตาลปัตรมากกว่านี้เขาย้อนเวลากลับมา?!“จริงๆ แล้วไม่กี่วันก่อนข้าฝัน…” เขาหยุดลงก่อนจะถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “เหอะ! มันก็แค่ความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น”ทว่าเป็นความฝันตื่นหนึ่งที่ยาวนานเสมือนมันเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น ความรู้สึกที่ปวดหนึบหน้าอกยังคงอยู่ไม่จางหายแม้จะตื่นจากห้วงของความฝัน“ท่านฝันงั้นหรือ…” เฟยหงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกฝ่ายการตายแล้วเกิดใหม่ได้รับรู้เรื่องราวล่วงหน้านับเป็นเรื่องที่ดีสวรรค์เมตตา แต่นี่กระไรกันคนที่ไม่สมควรให้รับรู้เรื่องราวล่วงหน้าหรือเรื่องราวในฝันกับเป็นบุรุษเจ้าเล่ห์ผู้นี้“เหอะ!” เฟยหงเค้นน้ำเสียงเย้ยยันตนเอง “สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย”พรึ่บ!เพียงครู่หนึ่งคล้ายมีแรงดึงให้นางปะทะกับหน้าอกแกร่งของอี๋หยางอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว กระแทกจนหน้าอกนุ่มนิ่มบดเบียด“อี๋หยาง!” เหยหงตะโกนตกใจ“กระไรหรือ” ยิ่งเห็นนางดิ้นขัดขืนเสมือนกับกระตุ้นความรู้สึกอยากเอาชนะเสียให้ได้“ปล่อยข้า!!”ตุบ!! ตุบ..!!ร่างบางพยายามดิ้นให้แรง ทั้งทุบ ทั้งตีอี๋หยางรั้งตัวให้แนบร่

ตามความคิดของเฟยหง ในเมื่ออี๋หยางเผยความในใจออกมาปฏิบัติอ่อนโยนดีต่อนางเช่นนี้จึงเกิดความลังเลไม่น้อยนางยังคงรักอี๋เฉิงมาตลอดไม่อาจทำผิดต่อเขาแม้นางจะยินดีที่มีคนรักและหวังดีต่อนางเช่นนี้ทว่าเหตุการณ์ในชาตินั้นยังคงฝังใจ บุรุษทั้งสองต่างเอาแต่บอกว่า ‘อย่างได้กังวลใจ’ เหอะ! มารดากังวลจะตายอยู่แล้วในเมื่อเลือกไม่ได้นางเอาทั้งสองได้หรือไม่?“ไป๋! เฟย! หง!” น้ำเสียงของดรุณีน้อยผู้หนึ่งแวดออกมาด้วยโทสะที่ปะทุอยู่เต็มอก เรียกเจ้าของชื่อน้ำทีละคำ “นางสุนัขจิ้กจอกเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่!”เฟยหงเงยหน้าขึ้นภายในเรือนไม่ได้จุดโคมจึงไม่เห็นหน้าว่าเป็นผู้ใด แต่นางแน่นอนในน้ำเสียงและท่าทางเอาแต่ใจเช่นนี้‘ไป๋หนิงฮวา’ บุตรีผู้เกิดจากฮูหยินไป๋หึ! ในชาติก่อนนะหรือ…หากมีใช่นางที่เป็นอนุเข้ามาแล้วจะเป็นผู้ใดไปได้อีก ระริกระรี้อย่าได้สามีผู้อื่นจนบิดาต้องไปขอพระราชทานสมรสให้“ข้าคิดจะทำอะไรหรือเจ้าคะคุณหนูไป๋” จากนั้นนางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นในเมื่อนางอุส่าห์หลงลืมไปแล้วแต่เจ้าแสร้งมาหาเรื่องเองล่ะก็อย่าหวังว่าจะได้กับไปแล้วหน้ายิ้มบานระรื่นหนิงฮวายิ้มเย้ยยัน “เหอะ! ไม่รู้จริงหรือ…เหต