Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

"บัดซบเหตุใดข้าต้องมาคอยหาอาภรณ์ให้พวกนางด้วยเล่า" ดรุณีน้อยวัยสาวสะพรั่งนาม ชุนอัน สบถออกมายามอยู่เพียงลำพังทั้งยังลงไม้ลงมือบดขยี้อาภรณ์ระบายอารมณ์ขุ่นเคืองใจชุนอันหนึ่งในลูกศิษย์หญิงของสำนักเมฆาเข้าร่วมเมื่อปีที่แล้ว นางมีฐานะต่ำต้อยทั้งยังเรียนรู้วรยุทธ์เชื่องช้าไม่พอซ้ำยังไม่ได้โดดเด่นในคนหมู่มากน้อยคนนักจะรู้จักหากไม่แล้วคงคิดว่านางเป็นเพียงสาวใช้เดิมทีวันนี้เป็นงานชุมนุมฤดูกาลเชื้อเชิญทั้งสี่สำนักในยุทธภพมาร่วมแข่งขันวรยุทธ์หาศิษย์สุดยอดของแต่ละสำนักเป็นอันดับหนึ่ง เดิมทีนางสมควรนั่งอยู่สักแห่งชมการแข่งขันวรยุทธ์อย่างเบิกบานใจหากทว่านางแข็งแกร่งกว่าศิษย์น้องสักนิดคงไม่ต้องมาคอยรับใช้หาอาภรณ์ให้ผู้อื่นเช่นนี้"เพ๊ย! เจ้าพวกเต่าโง่เง่าคอยดูเถอะมารดาจะทำให้พวกเจ้าเกรงกลัวต่อข้าให้จงได้"'อ๊ะ อ้าา เหว่ยเออร์'นั่นเสียงใคร!! ชุนอันชะงักตกอกตกใจรีบยกมือปิดปากด้วยความเกรงกลัวขบคิดหากผู้ใดได้ยินเสียงนางเข้าไม่พ้นถูกทำโทษหรือถูกขับไล่ออกจากสำนักแน่โทษทานแอบฟันผู้อื่น'อ้ะ ข้า ขะ...หายจะ-''ชู่ว์ อย่าเสียงดังไปลู่เสียน'เอ๊ะเหตุใดยังมีเสียงดังขึ้นอีกทั้งยังมิใส่เสียงพูดคุยกันเสียด้วย ห

"อ๊าาาส์!!" จางเหว่ยซูดปากครางจับรั้งศีรษะหญิงสาวศิษย์เอกกระอักแท่งหยกปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปชุนอันดวงตาเบิกโพลงแทบขาดใจ แท่งหยกอันใหญ่กระแทกเข้ามาจนสุดทั้งยังลึกจนถึงลำคอ "อึก! อึก!!""แบบนั้นกลืนมันลงไปให้หมด" จางเหว่ยโน้มตัวกระซิบน้ำเสียงแหบพร่าข้างใบหู"....." สีหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยรสชาติที่เค็มปะแล่มทั้งยังกลิ่นบุรุษเพศคละคลุ้งเต็มปาก แต่หากอาจารย์สั่งนางก็จะเต็มใจทำ!!"อย่างให้เหลือสักหยด..." ปลายลิ้นกวาดเลียทั่วขอบปากอย่างเย้ายวนเห็นอย่างนี้จางเหว่ยจึงใช้นิ้วมือแตะน้ำสีขาวที่ไหลอยู่คางแย้งกลับเข้าไปในปากพร้อมสอดนิ้ว"หึ" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเค้นเสียงในลำคอ "เจ้าช่างร่านยิ่งกว่านางในหอคณิกา"ในค่ำคืนที่ดึกดื่นมืดมนมีเพียงแค่แสงตะเกียงจุดสว่างไสวริบหรี่เรือนร่านอรชรจึงดูดียั่วเพศตรงข้ามได้ดีดรุณีน้อยวัยบานสะพรั่งมีผิวขาวดุจหิมะเนียนนุ่มทั้งดอกบัวคู่ใหญ่โตมียอดปทุมทันสีสวยตั้งตรงเด่นตระหง่านรอคอยให้เชิญชิม"หัวนมสวยยิ่งนัก ข้าอยากจะรู้ว่ารสชาติจะดีด้วยหรือไหม""อื้อ~" แรงจากฝ่ามือใหญ่ดันตัวให้นางลุกขึ้น หน้าอกเนื้อนุ่มกระเพื่อมสั่นไหวตามแรงมือโอกาสให้จางเหว่ยตวัดปลายลิ้นชิมดูดข้

"อื้อออ....." ชุนอันส่งเสียงร้องบิดตัวเกียจคร้านไปมาบนเตียง ความเจ็บปวดความปวดเหมือนที่เคยมีพลันหายไปในพริบตา ได้อย่างไร!!? นางชะงักตัวเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างรวดเร็ว"หากตื่นแล้วก็ลุกซะ!! อย่าทำตัวอ่อนแอให้ผู้อื่นเดือดร้อน" เสียงสูงแหลมปรี๊ดดังขึ้นแววมาแต่ไกลจนแสบแก้วหูไม่ต้องสงสัยให้มากความนั่นคือกู่ลี่"กู่ลี่!!!""จิ๊!! ข้าไม่ใช่หาแล้วจะเป็นผู้ใดอีก" กู่ลี่กระแทกเสียงใส่อย่าน่ารำคาญหมุนตัวเดินลิ่วๆ เตรียมจากไปแล้วเมื่อพลบค่ำในป่าเล่าข้าฝันไปอย่างงั้นรึ?"ดะ...เดี๋ยวก่อนกู่ลี่ตอนนี้ยามใดแล้ว""ยามซวี""แล้วข้ามาอยู่นี้ได้อย่างไรไม่ใช่ว่า....""ท่านรองเจ้าสำนักพบเจ้ากลิ้งตกเขาระหว่างทางจึงนำกลับมา""!!!!!" ไม่ใช่ข้าโดนงูกัดแล้วจากนั้นก็ร่วมรักกับเขาหรอกรึชุนอันใช้มือโขกศีรษะตัวมาหนึ่งสองทีท่าทางครุ่นคิด ท่านอาจารย์โกหก! ใบหน้าคนงามพลันเห่อร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ ท่วงท่าถ้อยคำหว่านล้อมนางยังคงจำได้"เลอะเลือน!! อย่าทำตัวให้ลำบากผู้อื่นให้มาก" นางพูดจบก็เดิบฉับๆ ออกจากห้องไปไม่เหลียวมอง เหอะ หากอาจารย์ไม่เว้าวอนเกลี่ยนกล่อมให้ดูแลนางที่ตกเขามีหรือที่คนอย่างกู่ลี่จะยอมลดตัวไปดูแลผู้ใด ทว่าช

"จางเหว่ย...ชุนอันต้องการท่านเหลือเกิน" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ลงมือถอดอาภรณ์ที่เกะกะออกให้พ้นตาจากนั้นจึงลงมือถอดของตนเองขว้างทิ้งไม่ไยดี ร่างกายอรชรเปลือยเปล่ากลิ่นกายหอมยั่วยวนลอยโชยแตะจมูกจางเหว่ยผลักนางให้นอนลงราบลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อม รั้งแยกสองทั้งสองออกห่างกันแล้วยกขึ้นพลาดเอวเหลือสะโพกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามไว้"อื้อ อ๊ะ!" ชุนอันผวาเฮือกจนตัวสั่นเมื่อถูกใบหน้าหล่อเหลาก้มลงซุกบุปผางามทั้งยังดูดเลียขบเม้มเมล็ดติ่งเสียวอย่างหยอกล้อเอาแต่ใจ"อ๊ะ อ๊ะ"หยาดน้ำหวานไหลซึมออกมาให้เชยชิมจนเหลือล้นเปียกชื้น หากเขายังคงกวาดเลียแย้งลิ้นเข้ารูเชยชิมอยู่แบบนี้นางคงเสร็จสมเป็นแน่..."ชุนอันต้องการอะไรอย่างงั้นหรือ"อึก! ชุนอันกระพริบตาปริบๆ"พูดออกมา...""ชุนอันต้องการแท่งหยกของจางเหว่ย!! ได้โปรดใส่มันเข้ามาเสียที"ปึก!"อื้ม! อ๊าาาส์""ซี๊ดดด!!" เสียงคำรามดังก้องทั่วห้อง ยามกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุดลำจนชนกับผนังด้านในทั้งหน้าท้องน้อยยังเกร็งบีบตอดรัดแน่นปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!ตั่บๆๆๆๆๆ"อ่าาส์.... ตอนนี้มันกำลังดูดกลืนกินอย่างอร่อย น่าเสียดายที่อันเออร์ไม่เห็น" จางเหว่ยหลุบตาต่ำลงมอง

ชุนอันตื่นตระหนกสะดุ้งตัวขึ้นเมื่อถูกรบกวนการนอนที่มากจนเกิด "อื้อ! อือ?" เหมือนปากของนางกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างอุดไว้จึงไม่สามารถส่งเสียงทำได้เพียงอู้อี้ในลำคอ จางเหว่ย? อึก! อึก!! "ตื่นแล้วหรือ มาทำหน้าที่ของเจ้าเสียสตรีร่าน" จางเหว่ยบีบกรามคางให้อ้าออกกว้างขึ้นจากเดิม เร่งความเร็วขึ้นกระแทกเข้าไปในโพรงปากอุ่นๆ ทั้งบนและล่างเขาล้วนชอบทั้งนั้นจึงเงยหน้าถอนหายใจคำรามอย่างพึงพอใจ "ชุนอัน...อ้าาา" อัก!! อัก!! อึก! "อื้อ อื้อ อึก!" "อ๊าาส์... จ๊วบ~ จ๊วบ~" แท่งหยกใหญ่ถูกถอดออกจากปาก จากนั้นไม่รีรอให้ว่างจางเหว่ยโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบดูดดื่มหิวกระหายจนบังเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ ชุนอันถูกรุกรานอีกครั้ง ยิ่งนางพยายามเม้มปากหลบหนีเขายิ่งถาโถมบดจูบแรงขึ้นแรงๆ "อ๊ะ! อื้ออออ!!!" นางยังไม่ทันได้หอบหายใจก็ถูกรังแกอีกแล้ว ฝ่าบีบใหญ่บีบเคล้นทรวงอกจนเนื้อล้นออกมายามเงื้อมมือคล้ายจะแตกคามือเขาอยู่รอมร่อ นางเจ็บทั้งปากทั้งหน้าอก! เห็นนางว่าเป็นสิ่งของที่ลงไม้ลงมืออย่างใดก็ได้งั้นรึ ชุนอันหมดความอดทน จ๊วบ.. จ๊วบบบ... "อื้อ!! ข้าเจ็บหยุดเสียที" ทันทีที่ปากเป็นอิสระนางจึงตะคอกใส่อาจารย์ด้