All Chapters of ทะลุมิติไปทิ้งสามีไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 ช่วยชีวิตเมืองอวิ๋นไห่นานหลังจากหลิงอันจัดการหาที่พักในโรงเตี๊ยมเรียบร้อยแล้ว จึงพาซู่ซู่เดินย้อนกลับไปยังเรือนของนาง เพื่อซื้ออิสระให้สาวน้อยผู้น่าสงสารตรอกทางใต้ของเมืองนั้นแคบและคดยิ่งนัก แสงแดดทาบเส้นทางดินแดงเป็นประกายหม่นหลุมบ่อมากมายทำให้ฝีเท้าของทั้งคู่ต้องก้าวอย่างระมัดระวัง กลิ่นควันไฟจากครัวของชาวบ้านลอยระเหยมาตามสายลมอุ่นปนกับกลิ่นไม้ชื้น บ้านเรือนเรียงรายรอบล้วนสร้างจากไม้เก่า ซู่ซู่เดินเกาะแขนหลิงอันแน่น ไหล่เล็กสั่นเบา ๆ ราวลูกนกที่ไร้รัง แววตาและสีหน้านางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น หลิงอันจับมือนางอย่างอ่อนโยน เอ่ยขึ้นปลอบด้วยความเวทนา“ไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”ซู่ซู่พยักหน้าน้ำตาเอ่อคลอ หัวใจที่ถูกย่ำยีมานานกลับอุ่นวาบขึ้นอย่างประหลาดไม่นาน ทั้งคู่ก็มาหยุดยืนอยู่หน้าเรือนไม้เก่า ๆ หลังหนึ่ง ประตูไม้เก่า ๆ แง้มค้างอยู่ เสียงทะเลาะดังลอดประตูไม้ผุพังออกมา“เจ้าจะเอาเงินไปไหนอีกเล่า!?”“ก็ข้าแค่จะไปต่ออีกสักรอบน่า เดี๋ยวก็ได้เงินคืน!”เสียงนั้นแหบพร่าทั้งคู่ ทั้งสองเป็นบิดาและมารดาของซู่ซู่ ร่างกายของทั้งสองผอมซูบ ใบหน้าหม่นหมอง ดวงตาปราศจากประกาย เสื้อ

ตอนที่ 14 อิ้งเยว่เมือง อวิ๋นไห่นานสายลมยามเย็นพัดต้องประตูใหญ่ของจวนเจ้าเมืองจนเกิดเสียงครืนเบา ๆ แต่เสียงนั้นกลับกลบไม่มิดความวุ่นวายที่กระจายอยู่ทั่วเรือน กลางลานกว้าง ไป๋สืออู่ เจ้าเมืองผู้มากด้วยอำนาจในวัยกลางคน ยืนหน้าตึงเครียด ดวงตาแดงก่ำด้วยความกังวลจนเห็นชัด“ให้คนออกไปตามทั่วเมือง!”เสียงของเขาดังกังวานราวฟ้าคำราม“ต่อให้ต้องยกทั้งเมืองอวิ๋นไห่นานขึ้นมาก็ต้องหาให้พบ!”บ่าวบริวารรอบข้างสะดุ้งเฮือก ก่อนรีบแยกย้ายไปทำตามคำสั่งทว่าไม่ทันที่ความกังวลจะคลายลง เสียงเรียบนุ่มแต่หนักแน่นของคุณชายใหญ่แห่งจวนก็ดังขึ้น“ท่านพ่อ”ไป๋หลงอวี่ ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งนิ่ง แต่แฝงความไม่สบายใจ เขายืนเคียงข้างบิดา ไป๋สืออู่หันมามองทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง“เจอหรือไม่?”ไป๋หลงอวี่ส่ายศีรษะช้า ๆ สีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน“ยังเลยขอรับ แต่ข้าได้เพิ่มคนออกค้นหาแล้ว”ไป๋สืออู่หลับตาครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า“อืม… ดีแล้ว ดี ๆ ”ไป๋สืออู่ยังไม่ทันได้ออกคำสั่งต่อ เสียงฝีเท้าวิ่งเร่งรีบของบ่าวผู้หนึ่งก็ดังขึ้นตามด้วยเสียหอบกระเส่า เมื่อมาหยุดเบื้องหน้าสองพ่อลูก เขา

ตอนที่ 16 ราชโองการจวนเจ้าเมืองภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกเหมย แสงแดดยามสายส่องลอดเข้ามากระทบเรือนร่างบางของหลิงอัน นางนั่งนิ่งหลับตาอยู่เบื้องหน้ากระจกทองเหลือง สาวใช้สามคนยืนล้อมรอบ คอยจัดแต่งเรือนผมและประทินโฉมให้อย่างตั้งใจไม่นานเสียงที่นางรอคอยก็มาถึง“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู”หลิงอันค่อย ๆ ลืมตา ก่อนดวงตาคู่งามจะเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น นางหันศีรษะเล็กน้อยไปทางซ้ายทีสลับกับขวาที เฝ้าดูภาพสะท้อนของตนเองในเงากระจกทองเหลือง“อืม… ดูไปดูมา ข้าก็เหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์อยู่เหมือนกันนะนี่”นางพึมพำกับตนเองแผ่วเบาหลิงอันถอนหายใจแผ่วเบา ขณะเดี๋ยวกันนั้นท้องนางพลันร้องเบา ๆ ด้วยความหิว ทำให้แก้มงามขึ้นสีระเรื่อเพราะความเขินอาย หลิงอันยกมือเล็กสองข้างกุมไว้ตรงหน้าท้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน“พาข้าไปที่เรือนฝู่กัวหน่อยเถิด”“เจ้าค่ะ”เสี่ยวฮวารับคำทันทีนางก้าวออกไปข้างหน้าอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินนำหลิงอันไป ซู่ซู่ และเสี่ยวซุนก้าวตามหลังหลิงอันไปอย่างเงียบงัน……เรือนฝู่กัวภายในห้องโถงที่โอ่อ่าของเรือนฝู่กัว สายลมเย็นโชยเข้ามาทางหน้าต่างต้องผ้าม่านให้พลิ้วไห

ตอนที่ 18 ข้ารอได้เมือง อวิ๋นไห่นานจวนเจ้าเมืองภายในห้องเรือนด้านใน แสงอาทิตย์ยามสายส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ลงมากระทบเงาของสองสตรีที่นั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หลิงอันนั่งหลังตรงอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ใบหน้างามสะท้อนอยู่ในนั้นด้วยแววตาสงบนิ่ง ด้านหลัง ท่านหญิงใหญ่ผู้เป็นมารดานาง ค่อย ๆ ขยับหวีงาช้างลากผ่านเรือนผมนุ่มราวแพรไหมของหลิงอันอย่างละเมียดละไม ทุกจังหวะเต็มไปด้วยความอบอุ่นของผู้เป็นมารดาที่เฝ้ามองบุตรสาวเสียงหวีเสียดผ่านเส้นผมเบา ๆ ดังสม่ำเสมอ ก่อนที่ท่านหญิงใหญ่จะยกยิ้มบาง ๆ พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“เยว่เอ๋อร์เจ้าว่า หลงอวี่ เขาเป็นเช่นไรบ้าง”หลิงอันเม้มริมฝีปากเบา ๆ แววตาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ“เป็นคนดี มีความสามารถ… แถมยังหน้าตาดีไม่เบา”ท่านหญิงใหญ่หัวเราะแผ่วอย่างพึงพอใจกับคำตอบนั้น ก่อนจะสบตาบุตรสาวผ่านเงากระจก แล้วเอื้อนเอ่ยเรื่องสำคัญออกไปอย่างใจเย็น“ความจริง… เจ้ากับหลงอวี่ มีสัญญาหมั้นกันมาตั้งแต่ยังเล็ก”เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือของหลิงอันที่วางบนตักชะงักทันที ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสน นี่เพิ่งถูกทิ้งจาก

ตอนที่20 งานเลี้ยงต้อนรับ อวิ๋นหวังอ๋องจวนเจ้าเมืองภายในเรือนรับรองใหญ่ของจวนเจ้าเมือง สว่างไสวด้วยแสงโคมสีอุ่น โต๊ะอาหารถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ อาหารชั้นเลิศจากทั่วเมือง อวิ๋นไห่นานถูกนำมาวางอย่างประณีต เหล่าบรรดาขุนนางและคุณชายคุณหนูที่ได้รับเชิญต่างก้าวเข้ามานั่งริกันอย่างคึกคักหลิงอันก้าวเข้าสู่เรือนรับรองท่ามกลางแสงโคมที่ส่องสว่าง อาภรณ์สีชมพูอ่อนสลับขาวพลิ้วไหวไปตามฝีเท้า ขับให้เรือนร่างบางดูอ่อนช้อยยิ่งขึ้น ใบหน้าขาวผ่องประดับด้วยรอยยิ้มหวานละมุน เพียงนางปรากฏตัว เสียงสนทนาในงานก็แผ่วลงโดยไม่รู้ตัว สายตาของเหล่าคุณชายที่มาร่วมงานต่างทอดมองมาด้วยความตะลึงงันหลิงอันก้าวตรงไปยังที่นั่งของตน ก่อนจะนั่งลงเคียงข้าง ไป๋หลงอวี่อย่างสงบนิ่ง ซู่ซู่กับเสี่ยวฮวาที่เดินติดตามมาอยู่ด้านหลังก็พลันก้าวไปยืนอยู่ประจำที่ขิงบ่าวอย่างนอบน้อมดวงตาของหลิงอันกวาดมองอาหารบนโต๊ะอย่างสนใจ กลิ่นหอมลอยอบอวลจนชวนให้นางรู้สึกหิว นางยื่นมือเล็กไปหยิบจอกสุราดอกเหมยขึ้นมา น้ำสุราสีใสสะท้อนแสงโคม นางยกขึ้นจิบเพียงเล็กน้อยอย่างสำรวมไป๋หลงอวี่หันมามอง เห็นปลายริมฝีปากของนางแตะจอกสุรา ดวงตาเขาก็อ่อนลงอย่