All Chapters of ทะลุมิติไปทิ้งสามีไร้ใจ: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 สามีจ๋ากลับบ้านกันนะชูเฟย ตัวละครที่บังเอิญช่วยชีวิตของ องค์ชายสาม หลี่หานเซียนผู้ไร้ใจที่ตกจากหน้าผาจนสูญเสียความทรงจำ แต่พอความทรงจำของเขาฟื้นคืน กลับตัดความสัมพันธ์กับนางโดยสิ้นเชิงโดยมอบทองคำให้นางไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ด้วยนางที่มีรักมั่นคงต่อเขาจึงเสียใจจนตรอมใจตาย“โง่สิ้นดี!! เจ้าไม่เอาข้าเอาเอง… เงินน่ะข้าขอละกัน!”ซื่อหลันเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม แววตาประกายชูเฟยที่นั่งอยู่เคียงข้างนางสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมใสฉายแววฉงน ก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว“หลิงอัน… เจ้า… ”ซื่อหลันยกสายตาขึ้นมองนางพร้อมรอยยิ้มบาง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ พลันคิดในใจ หลิงอันก็หลิงอันเถิด จากนั้นริมฝีปากน้อยแดงระเรื่อจึงขยับเอ่ยถาม“นี่เราจะไปไหนกัน?”ชูเฟยยกยิ้มละไม ก่อนกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงยินดี“ไปคัดเลือกตัวที่วังหลวง”หลิงอันพยักหน้าอย่างเข้าใจ วันนี้ก็คือวันที่นางได้รับเลือกสินะ หลิงอันเป็นเด็กกำพร้าอาศัยอยู่กับท่านลุงท่านป้า นางจึงพยายามอย่างมากเพื่อจะได้เข้าวัง ตามเนื้อเรื่อง หยางกุ้ยเฟยเป็นคนมาเลือกเองพระนางชอบดอกโบตั๋นสีชมพูที่สุด เพราะข่าวที่นางได้รับมานี้เลยทำให้นางได้รับเลือกสินะหลิงอันทอดสายตามอ

ตอนที่ 4 คืนที่ฝนตกสายฝนโปรยกระหน่ำลงมา เสียงฟ้าร้องครืนดังก้อง สายลมค่ำคืนพัดกระหน่ำจนผ้าม่านบาง หน้าต่างไม้เก่าไหวสะบัดตามแรงลมหลิงอันก้าวเข้ามาในห้องด้วยลมหายใจแผ่วและเร่งฝีเท้า มือเล็กประคองถ้วยยาสมุนไพรอุ่น ๆ ไว้แน่น นางก้าวตรงไปยังโต๊ะไม้เก่า ก่อนวางถ้วยยาลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ก่อนจะรีบก้าวตรงไปยังบานหน้าต่างไม้เก่าที่เริ่มมีเม็ดฝนกระเด็นเข้ามา มือเล็กทั้งสองรีบปิดบานหน้าต่างลงให้สนิท แม้เสียงฝนและเสียงลมพัดยังดังลอดเข้ามา แต่ความเย็นจัดก็ลดลงเล็กน้อยเมื่อหันกลับมา แววตาของนางสั่นไหวทันทีที่เห็นเหอหยางยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติงบนเตียง นางเร่งก้าวเข้าไปนั่งเคียงข้างเขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“เหอหยาง… เหอหยาง… ”ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงลมหายใจที่เบาจนแทบจับไม่ได้ หลิงอันเอื้อมมือเล็กไปแตะหน้าผากเขาใจนางพลันหายวาบ เพราะตอนนี้กายเขาเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง นางขมวดคิ้วแน่นริมฝีปากเอ่ยพึมพำอย่างวิตก“ทำไมถึงได้เย็นขนาดนี้”ความกังวลแล่นวาบจนแทบยืนไม่อยู่ นางรีบลุกขึ้น ก้าวตรงไปยังประตูก่อนจะเปิดประตูออกไปทันที แต่พอประตูเปิดออก สายฝนพลันกระหน่ำลงมาจนร่างเล็กชะงักงัน เสียงฟ้าร้องดัง

ตอนที่ 6 สามีภรรยาสายลมเย็นพัดอ้อยอิ่งผ่านหน้าต่าง ม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลม ร่างสองร่างนั่งพิงซึ่งกันและกันบนเตียงไม้ หลิงอันยกมือเล็กขึ้นปาดหยาดน้ำตาบนใบหน้าอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วค่อย ๆ ละออกจากอ้อมแขนเขาอย่างช้า ๆ เมื่อนางค่อย ๆ ลุกขึ้น เท้าน้อยกลับสะดุดกับขอบผ้าห่ม ผืนผ้าห่มพลิ้วหลุดจากกายนางเผยผิวขาวผ่องราวหิมะ นางพลันเสียหลักล้มลง เหอหยางรีบยื่นมือประคองร่างนาง แต่จังหวะนั้นเองเขากลับสะดุดกับผ้าห่ม จนร่างสองร่างพัวพันล้มลงบนเตียงแผงอกกว้างเปลือยของเขาแนบชิดบดเบียดกับอกอวบอิ่มของนางที่กำลังกระเพื่อมตามจังหวะลมหายใจ ความอุ่นและความร้อนผ่าวของทั้งสองประสานกันทันทีเขาก้มลงสบตาดวงตากลมโตเปล่งประกายของนาง สายตาทั้งสองสบกันอยู่นานราวกับต้องมนต์ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอเล็กน้อยราวกำลังเชิญชวนเขาอย่างน่าเอ็นดูเขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงริมฝีปากหยักได้รูปของเขาประทับลงบนริมฝีปากอิ่มนุ่มของนาง ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แขนเรียวนางขึ้นมาบนไหล่นวล ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว“… เช่นนั้น เราก็มาทำเรื่องเมื่อคืนกัน… ”ท่วงท่าของเขาช่างชวนให้ใจร้อนวูบวาบใบหน้าของหลินอันแดงระเรื่อราวดอกท้อเบ่งบาน น

ตอนที่ 8 เสียใจภายในห้องที่เงียบสงัด สายลมเย็นพัดลอดบานหน้าต่างเข้ามากระทบใบหน้างามที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียงไม้ ผ้าม่านปลิวไหวตามแรงลมอย่างแผ่วเบาภายใต้แสงจันทร์หลิงอันค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเย็นจากสายลม แต่สายตานางกลับไม่พบร่างของเหอหยางผู้เป็นสามี หัวใจนางพลันเต้นแรงขึ้นมาทันที ร่างบางลุกขึ้นนั่ง พลางมองไปรอบห้อง ทุกซอกมุมยังคงว่างเปล่า“เขาไปไหนกัน… ”นางพึมพำเสียงแผ่วน้ำเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความไม่อาจทนสงสัย นางจึงลุกขึ้นจากเตียงก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบงัน สายตาจับจ้องทุกทิศทาง เมื่อถึงลานกว้างหน้าเรือนจู่ ๆ นางก็เห็นร่างของสามีของตนเองแม้เขาจะอยู่ในชุดชาวบ้านเรียบง่ายแต่ท่วงท่ายามนี้กลับองอาจเต็มไปด้วยอำนาจเขายืนเหนือร่างบุรุษผู้หนึ่งที่สวมชุดรัดกุมสีดำสนิท ราวองครักษ์ในวังหลวง บุรุษผู้นั้นคุกเข่าแม้ขณะพูดคุยกับสามีนางก่อนจะยื่นป้ายสีทองให้เขาหลิงอันชะงักไปชั่วครู่ความสับสนแล่นขึ้นในใจ เสียงพึมพำแผ่วสั่น“เขาจำได้แล้ว… จำได้แล้ว ข้า… ข้า ควรดีใจมิใช่หรือ ถึงเวลาที่ข้ารอแล้วนี่ ชีวิตที่เต็มไปด้วยอิสระและเงินทอง”นางยิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ ก่อนจะหันหลังพยายามก้าวกลับแต่คว

ตอนที่ 10 คนหายวังหลวงตำหนักองค์ชายสามในยามสายภายในตำหนักองค์ชายสาม แสงแดดสาดส่องต้องผ้าแพร ในห้องหนังสือที่เงียบงันจนได้ยินแม้เสียงลมลอดบานหน้าต่างหลี่หานเซียนนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะหนังสือ มือใหญ่ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างช้า ๆ ความอุ่นในถ้วยกลับมิอาจไล่ความเย็นในใจที่เขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว สายตาของเขาทอดไปยังประตูอย่างไม่ตั้งใจสายลมเย็นพัดเข้ามาวูบหนึ่ง ก่อนประตูที่ถูกผลักเปิดออกมา แล้วภาพที่ทำให้เขานั้นเผลอเผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวก็ปรากฏขึ้น ร่างบางของหลิงอันในอาภรณ์เรียบง่าย ย่างก้าวเข้ามาอย่างนุ่มนวล ใบหน้านางหวานละมุนด้วยรอยยิ้มหวาน สายตาที่จับจ้องเขาอ่อนโยนอย่างน่าเอ็นดู มือเล็กของนางยังคงประคองถ้วยน้ำแกงอุ่น ๆ ในมืออย่างใส่ใจ“สามี… ท่านคงจะเหนื่อยแล้ว”เสียงนางอ่อนละมุนดังขึ้นแผ่วเบานางก้าวเท้าเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นดังในวันวานแต่เพียงเขากระพริบตา ภาพนั้นก็แตกสลายราวหมอกจากภูผา เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเย็นยะเยือกของลมในยามราตรีที่พัดรุนเข้ามาแทน หลี่หานเซียนนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาราวยอมรับว่าภาพที่เห็นเมื่อครู่เป็นเพียงเงาใน