All Chapters of ทะลุมิติไปทิ้งสามีไร้ใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 สตรีของข้าสายลมเย็นพัดแผ่วลอดมาตามช่องประตูที่ถูกเปิดออกกว้าง ม่านบางสีชมพูอ่อนปลิวไหนก่อนจะหล่นลงมาปิดรอบเตียงไม้ราวกับม่านหมอก กลบทุกสิ่งภายในให้คลุมเครือไป๋หลงอวี่ที่กำลังก้าวเข้าไปชะงักฝีเท้า ดวงตาเหลือบไปเห็นเพียงเงาร่างบางใต้ผ้าห่มหนา เผยให้เห็นไหล่ขาวผ่องที่โผล่พ้นออกมาเพียงเล็กน้อย ผิวเนียนสะท้อนแสงตะเกียงจาง ๆ จนเขาเผลอกลั้นหายใจหลิงอันค่อย ๆ ขยับ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเชื่องช้าโดยหันหลังให้เขา ผ้าห่มเคลื่อนตามแรงกายเผยแนวลาดของไหล่และต้นคอขาวเนียนละเอียด นางยกมือกุมผ้าห่มไว้แน่น เสียงเอ่ยแผ่วเบาแต่ชัดเจน“ญาติผู้พี่… ข้าร้อนมาก รู้สึกอยากแช่น้ำเลยปลดอาภรณ์หมดแล้ว รบกวนท่านช่วยออกไปก่อนเถิด ขอบคุณที่เป็นห่วง”ถ้อยคำสุภาพนั้นกลับยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียด ไป๋หลงอวี่กลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่ สายตาเขาหยุดค้างเพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะเบนหนีอย่างพยายามรักษาความสุขุม“ได้… เช่นนั้นข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว”สิ้นคำ เขาหมุนกายก้าวออกไปทันที เสี่ยวฮวาที่ยืนอยู่ค่อย ๆ วางถ้วยยาสมุนไพรลงบนโต๊ะก่อนจะก้าวตามคุณชายออกไปอย่างช้า ๆ แล้วปิดประตูลงอย่างแผ่วเบาไป๋หลงอวี่หยุดยืนอยู่ครู

ตอนที่ 24 เชิญคุณหนูเรือนฝู่กัวภายในเรือนที่เงียบสงบ แสงแดดอ่อนสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง สายลมพัดเข้ามาต้องผ้าม่านสีอ่อนให้ปลิวไหวตามแรงลมเบา ๆ หลิงอันนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะชา เคียงข้างนางมี ท่านหญิงใหญ่ผู้เป็นมารดานั่งอยู่เคียงข้างด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มหลิงอันที่กำลังปลอกเปลือกส้มอยู่อย่างตั้งใจ มือเล็กค่อย ๆ แกะเส้นใยสีขาวออกอย่างเบาจนเส้นใยนั้นหายไปหมดเหลือเพียงเนื้อส้มที่น่ารับประทาน นางเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นมารดาด้วยรอยยิ้มบางพร้อมยื่นผลส้มในมือให้อย่างอ่อนโยน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ท่านแม่ ลองชิมส้มยูหนานดูสิเจ้าค่ะ หวานกำลังดีเลยเจ้าค่ะ ท่านต้องชอบแน่น”“อืม ได้สิ”ท่านหญิงใหญ่พยักหน้าตอบอย่างนุ่มนวล ก่อนจะรับผลส้มที่ถูกปลอกเปลือกออกแล้วมาแกะชิ้นส้มเข้าปากด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของพ่อบ้านวัยชราที่เร่งก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าทั้งสองคนหลิงอันและท่านหญิงใหญ่หันไปตามเสียงนั้นด้วยความสนใจ ก่อนท่านหญิงใหญ่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ“มีอะไรหรือ พ่อบ้านจาง”พ่อบ้านจางที่กำลังหอบหายใจเหนื่อยอยู่รีบประสานมือแน่นโค้ง

ตอนที่ 26 ป่วยจวนเจ้าเมืองเรือนพัก อวิ๋นหวังอ๋องแสงอรุณอ่อน ๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาแตะบนผ้าม่านสีอ่อนที่กำลังพลิ้วไหวเบา ๆ ตามสายลมในยามเช้า ในห้องกว้างที่ถูกจัดแต่งอย่างหรูหรา ร่างใหญ่ของอวิ๋นหวังอ๋องที่กำลังหลับไหลอยู่ ค่อย ๆ ลืมตาตื่นจากห้วงนิทรา ร่างกายหนักอึ้งเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงความทรงจำของเมื่อคืนแล่นกลับมาอย่างฉับไว มือใหญ่กำแน่นขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ สายตาคมฉายแววขุ่นเคืองปนความประหลาดใจ เมื่อนึกถึงกลิ่นยาสลบจาง ๆ และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของสตรีนางนั้น“ฉู่อัน!”เสียงเรียกเข้มดังขึ้นในห้องเงียบเพียงครู่เดียว องครักษ์ประจำกายก็ผลักบานประตูเข้ามา ก้าวมาหยุดยืนเบื้องหน้าเขา ก่อนจะโค้งคารวะอย่างนอบน้อม“ท่านอ๋อง”อวิ๋นหวังอ๋องนิ่งไปเล็กน้อย ราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น“เมื่อคืน… ข้ากลับมาได้อย่างไร”ฉู่อันยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางอย่างสุภาพ ก่อนจะประสานมือเอ่ยตอบ“คุณหนูหลิงอันมาหากระหม่อม ขอให้พาพระองค์กลับเรือนพักพ่ะย่ะค่ะ ทรงบรรทมแน่นิ่งกระหม่อมจึงมิกล้ารบกวน”อวิ๋นหวังอ๋องพยักหน้าช้

ตอนที่ 28 เดินทางจวนเจ้าเมือง อวิ๋นไห่นานแสงตะวันสาดต้องกระเบื้อง เสียงเกือกม้าและล้อรถดังประสาน ขบวนรถม้าของ อวิ๋นหวังอ๋อง เรียงรายยาวเหยียดอยู่หน้าประตูจวนเจ้าเมือง องครักษ์และเหล่าทหารยืนประจำตำแหน่งอย่างเคร่งครัด บรรยากาศที่สงบแต่แฝงไปด้วยอำนาจครู่หนึ่ง หลิงอัน ก้าวออกมาจากจวน พร้อม เสี่ยวฮวาและ ซู่ซู่ สองสาวใช้ผู้ติดตาม นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เรือนผมดำขลับถูกจัดแต่งอย่างเรียบงาม ใบหน้าขาวผ่องต้องแสงตะวันงามละมุนจนผู้พบเห็นต้องเหลียวมองอวิ๋นหวังอ๋องซึ่งยืนอยู่หน้าขบวนรถม้า หันมาทอดสายตาไปทางนั้น ครั้นเห็นร่างบางของหลิงอันก็ชะงักเพียงชั่วลมหายใจ แววตาคมสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบขรึม“ฉู่อัน ให้นางมานั่งกับข้า”องครักษ์ฉู่อันรีบก้มศีรษะรับบัญชา“พ่ะย่ะค่ะ”แล้วหมุนกายก้าตรงไปยัง หลิงอันที่หยุดยืนอยู่หน้าประตูจวนกับสาวใช้ทั้งสอง ก่อนจะหยุดตรงเบื้องหน้านางแล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม“แม่นางหลิง เชิญทางนี้ ขอรับ”หลิงอันพยักหน้าแผ่วเบาก่อนจะหันไปทางที่ องครักษ์ฉู่อันบอกสายตาก็พลันสบเข้ากับ ดวงตาคมที่กำลังทอดมองนางอย่างสงบนิ่ง ก่อนที่ อวิ๋นหวังอ๋องจะหมุนกา

ตอนที่ 30 มือสังหารจวนเจ้าเมืองภายในจวนใหญ่ของเจ้าเมือง ไป๋สืออู่ ยามนี้ปั่นป่วนดุจรังมดถูกราดน้ำ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังสลับกันเสียงเรียกหากันไม่ขาดสาย บ่าวรับใช้และทหารติดตามเดินสวนกันวุ่นวาย ใบหน้าทุกคนล้วนเคร่งเครียด ด้วยข่าวการหายตัวไปของ อวิ๋นหวังอ๋องและ หลิงอันเจ้าเมืองไป๋สืออู่เดินวนอยู่ที่ลานกว้าง สีหน้าเคร่งขรึม ข้างกายเขาคือ ท่านหญิงใหญ่ผู้เป็นพี่สาว นางดวงตาแดงก่ำด้วยความกังวล มือกำผ้าเช็ดหน้าแน่นริมฝีปากพึมพำภาวนาไม่ขาดทันใดนั้นเอง เสียงล้อมาดังกุกกักจากนอกประตูจวน ทุกคนชะงักพร้อมกัน ก่อนเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเหล่าทหารติดตามและรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาจอดอยู่หน้าจวน พร้อมขบวนทหารติดตามที่ยืนเรียงอย่างเป็นระเบียบองครักษ์ฉู่อันก้าวเข้ามาเปิดม่านรถม้าออกอย่างระมัดระวัง ร่างสูงของ อวิ๋นหวังอ๋องก้าวลงมา ในอ้อมแขนเขาคือร่างบางของหลิงอันที่ซบแนบอกเขา ใบหน้างามซีดเซียว ไร้เรี่ยวแรง เขาอุ้มนางไว้แน่นโดยไม่สนใจสายตาของผู้ใดแม้แต่น้อย ก้าวเท้ายาวตรงเข้าสู่จวนอย่างไม่ลังเลเจ้าเมืองไป๋สืออู่และท่านหญิงใหญ่รีบวิ่งออกมาจากเรือนหลัก ใอเหภาพตรงหน้า ทั้งสองก็ชะงักยืนอยู่กลางลาน ดวงตา