All Chapters of โอบกอดเธอด้วยหัวใจ: Chapter 21 - Chapter 30

" จิ๊จิ๊.. ฉันไม่คิดเลยนะว่า แกจะยังกล้าพาผู้ชายมาพลอดรักกันถึงในร้านแบบนี้เลยนะ อบเชย " ลูกจันทร์เอ่ยขึ้นและจ้องมองไปยังน้องสาวตัวดีของเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เพราะเธอแค่จะแวะมาดูร้านแค่แป๊บเดียวแต่กลับเจอช็อตเด็ดจนเธออดที่จะมาร่วมวงสนทนาด้วยไม่ได้จริงๆ "ลูกจันทร์มาทำไม" ธนู เอ่ยถามขึ้นและจ้องมองไปยังลูกจันทร์ด้วยสายตาเจือไปด้วยความรังเกียจ"ทำไมเหรอคะธนูได้ลูกจันทร์เป็นเมียแล้วก็ยังอยากจะได้น้องสาวของลูกจันทร์อีกคนด้วยเหรอคะโลภมากไปแล้วนะคะที่รัก"" เธอพูดบ้าอะไร มันจะมากไปแล้วนะ""พี่ธนูกลับไปก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวเรื่องมันจะวุ่นวายไป กันใหญ่"ฉันเอ่ยห้ามขึ้นมาในทันที เมื่อเห็นท่าทางและแววตาที่ดูเอาเรื่องของพี่ธนูและกลัวว่าเรื่องราวมันจะบานปลายเข้าไปอีก " แต่พี่.." ธนูหันไปมองอบเชยที่เอื้อมมือมาจับแขนของเขาเพื่อบอกให้เขาหยุด ก่อนที่เขาจะต้องถอนหายใจอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงและแววตาขอร้องจากอบเชยที่ส่งมา" นะคะ พี่ธนูถือว่าหนูขอร้องพี่นะ ""เฮ้อ.. ก็ได้ส่วนเธอก็ระวังคำพูดจากปากเน่าๆของเธอให้ดีเถอะลูกจันทร์ เพราะมันอาจจะทำให้เธอไม่ได้พูดอีกก็เป็นได้ "ธนู พยักหน้ารับให

#เช้าวันต่อมา" อือ นิ่มจัง "ฉันเอ่ยพึมพำขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เมื่อมือของฉันเลื่อนไปสัมผัสถึงก้อนเนื้อนิ่มๆ ใหญ่ๆ ที่พอได้จับได้บีบขยำเบาๆ มันเพลินมือจนฉันอดที่จะยิ้มออกมาอย่างชอบใจไม่ได้ แต่ฉันก็ต้องชะงักมือแทบจะทันที เมื่อก้อนนิ่มๆ กับพองตัวแข็งใหญ่ขึ้นจนมือของฉันกอบกุมแทบไม่มิด ทำให้ฉันรีบลืมตาตื่นขึ้นมามองว่ามันคืออะไรฉันปรับสายตาโฟกัสจ้องมองไปยังก้อนเนื้อแข็งที่พองโตอยู่ตรงมือก็ถึงกับตาเบิกโพลงขึ้นมาอย่างตื่นตะลึง พร้อมส่งเสียงกรีดร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจในทันที "กรี๊ดดดด!! นี่มัน.. คะ คะ คะ.. "ฉันถึงกับพูดติดอ่างขึ้นมาและเผลอออกแรงบีบความใหญ่โตในมือด้วยความตกใจ ก่อนจะได้ยินเสียงเข้มที่คุ้นหูเอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ"หยุดอบเชย!! ปล่อยมือจากลูกชายของพี่ก่อน"จอมพลร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกมือเล็กๆบีบขย้ำไข่เขาอย่างแรงจนจุกไปหมด " พี่จอมพล "ฉันรีบปล่อยมือออกและยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเอง อย่างคนนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนฉันกับพี่จอมพล เพิ่งมีอะไรกัน"ใช่พี่เองหนูตกใจอะไร"จอมพล เอ่ยถามขึ้นและสบตามองเมียเด็กของเขาด้วยความสงสัย" ก็หนูเห็นไอ้นั่นของพี่จอมพล

ฉันที่นั่งนิ่งตื่นตะลึงทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกพี่จอมพลหอมแก้มฉัน ท่ามกลางสายตาคนเกือบทั้งสนามที่จ้องมองมาเป็นตาเดียวก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงของบลูเอ่ยดังขึ้นมา"อบเชย แบบนี้เรียกว่าเปิดตัวแบบฉ่ำๆไหมวะโคตรฟินแทนมึงเลยอ่า"บลูพูดขึ้นแล้วยกมือจับแขนของอบเชยเบาๆด้วยท่าทางดี๊ด๊าดีใจแทนเพื่อนรักที่เจอผู้ชายแบบพี่จอมพล "ชัดเจนสุดๆแตกต่างจากที่กูได้ยินมาเลย พี่จอมพลทำถึงสุดๆ" วิวพูดขึ้นตามพร้อมกับจ้องมองไปยังแฟนของเพื่อนที่อยู่กลางสนามอย่างชื่นชม" อือ ทำถึงสุดๆไปเลย "ฉันพูดตอบด้วยรอยยิ้มเขินอายและดีใจอย่างบอกไม่ถูกกับการกระทำอันแสนชัดเจนของพี่จอมพลที่บ่งบอกว่า สายตาของพี่เขาจะมีเพียงฉันแค่คนเดียวเท่านั้น ก่อนที่จะได้ยินเสียงของพิธีกรตัวแทนนักศึกษาดังขึ้นพร้อมกับการแข่งขันฟุตบอลประจำปีของมหาวิทยาลัยได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ จวบจนเวลาผ่านไปเสียงเป่านกหวีดก็ดังไปทั้งสนามพร้อมกับเสียงโห่ร้องดีใจของคณะวิศวะที่สามารถชนะทีมฟุตบอลของคณะบริหารไปถึงห้าประตูต่อศูนย์ จากการเข้าทำประตูของพี่จอมพลถึงสี่ลูกในครึ่งแรกก่อนที่พี่เขาจะถูกเปลี่ยนตัว ก่อนที่อธิการบดีของมหาลัยที่ทำหน้าประธานของการ

#หนึ่งอาทิตย์ต่อมา "กูกินชาบูวันนี้น่าจะหายอยากไปเดือนแน่ๆ เลยอ่ะ"วิวเอ่ยขึ้นหลังจากก้าวเดินออกจากร้านชาบูชื่อดังในสภาพอิ่มแปล้จนแทบจะเดินไม่ไหว"กูฝากขอบคุณพี่จอมพลด้วยนะ ช่วยกูประหยัดไปได้อีกมื้อเลย" บลู เอ่ยขึ้นกับอบเชยด้วยรอยยิ้มอย่างขอบคุณเจ้ามื้อสุดหล่อที่เลี้ยงอาหารให้กับพวกเธอ เพื่อเป็นกำลังใจก่อนที่จะสอบกลางภาคกันในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้"เออได้ไว้กูจะบอกพี่เขาให้นะ ยังไงแยกย้ายกันตรงนี้ พี่จอมพลให้คนขับรถมารอรับกูแล้วล่ะ"ฉันพูดตอบกลับเพื่อนด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนที่จะเดินแยกออกกับพวกเพื่อไปยังลานจอดรถที่อยู่ไม่ไกลทันที แต่ระหว่างทางที่เดินไปชั้นจอดรถที่พี่จอมพลส่งข้อความมาบอกว่าพี่โดมกำลังจอดรถรออยู่ ก็มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินมาชนอย่างแรงจนน้องเขาหงายหลังล้มลงไปกองที่พื้นทันที " โอ๊ย!! "" น้องคะ เจ็บไหม พี่ขอโทษค่ะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ" ฉันเอ่ยขึ้นและรีบเข้าไปช่วยเด็กผู้ชายในทันทีแต่ก็ต้องชะงักเมื่อใบหน้าของน้องคนนี้คือฉายแววความหล่อจนเธอถึงกับแปลกใจและคิดว่าพ่อแม่ของน้องคนนี้ต้องหน้าตาดีแบบสุดๆไปเลย " ไม่เจ็บครับ"ขุนศึกในวัยหกขวบเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวังตัว สายตากวาดมองไปยั

"คุณแม่มาได้ไงครับ" จอมพลที่ได้ยินเสียงเรียกของคุณแม่ ก็รีบผละตัวออกห่างอบเชยเล็กน้อยและยกมือช่วยจัดแจงเสื้อผ้าให้กับเด็กน้อยอย่างลนลาน พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ " เอ่อ คือแม่มาขัดจังหวะของลูกสองคนหรือเปล่า"พลอยใสเอ่ยถามลูกชายของเธอด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหยอกเย้า"ครับแม่ขัดจังหวะผมมาก โอ๊ย!!หนูหยิกพี่ทำไมครับ"จอมพลเอ่ยตอบแม่ของเขาอย่างหน้าตายก่อนจะร้องออกมาเบาๆด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกมือเล็กๆบิดเอวของเขาอย่างแรง"พี่จอมพลทำไมพูดกับคุณแม่พี่แบบนั้นล่ะ"ฉันพูดกระซิบเบาๆที่ข้างหลังของพี่จอมพลที่ตอบคุณแม่ไปแบบนั้นแต่สิ่งที่ทำให้ฉันแปลกใจคือคุณแม่ของพี่จอมพล คือคุณย่าของน้องขุนศึกที่ฉันเจอเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง "หึหึ แม่ครับ นี่อบเชยแฟนผมครับ นี่คุณแม่ของพี่เอง"จอมพลหัวเราะอย่างชอบใจและยกแขนโอบไหล่เล็กของเมียรักแล้วเอ่ยแนะนำตัวให้คุณแม่รู้จักทันที" คุณป้าสวัสดีค่ะ" ฉันเอ่ยทักทายและรีบยกมือไหว้คุณแม่ของพี่จอมพลอย่างนอบน้อม" โลกกลมมากจริงๆเลยนะหนูอบเชย" พลอยใส พยักหน้ารับพร้อมกับพูดตอบกลับด้วยรอยยิ้มใจดี" คุณแม่รู้จักแฟนผม?" จอมพลเอ่ยแทรกขึ้นมาและมองหน้าแม่และแฟนของเขาสลับ