All Chapters of เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง: Chapter 101 - Chapter 110

มือบางที่สั่นเทาเริ่มลูบไล้ไปตามแผงอกของมู่หยวนอย่างลืมตัว ความเหนียมอายที่เคยแสร้งทำ ใจบอกจะเก็บความบริสุทธิ์เอาไว้ในคืนวันเข้าหอ ตอนนี้มลายสิ้น ลืมคำนางแสดงความหน้าไม่อาย จากดอกบัวขาวกำลังจะถูกแต้มสีละเลงด้วยตัวของนางเอง บางสิ่งบางอย่างในตัวเองถูกทำลายลงด้วยฤทธิ์ยา ที่นางเป็นคนเสาะหามาเองกับมือ“ท่านพี่มู่... ข้าทรมานเหลือเกิน... ช่วยข้าด้วย...”นางกระซิบเสียงพร่า พลางซุกหน้าลงกับซอกคอของชายหนุ่ม กลิ่นกายของบุรุษเพศกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบในตัวนางตื่นขึ้นอย่างน่ากลัวมู่หยวนเองก็หาได้ดีไปกว่ากันไม่ ฤทธิ์ยาที่สลับมาอยู่ในร่างของเขา ทำให้เขามองภาพตรงหน้าพร่าเลือน เขากอดรัดร่างของนางที่ขยับเขยื้อนเบียดตัวเองเขาเห็นเสิ่นเหลียนเป็นนางสวรรค์ที่แสนยั่วยวน ความรู้สึกชั่วดี เพราะที่นี่คือโรงเตี๊ยม หาใช่ที่ห้องนอน หรือที่รโหฐานไม่ทั้งสองไม่สนอะไรทั้งนั้น ตอนนี้อารมณ์ปรารถนาแรงกล้า ที่อยากจะให้ฤทธิ์ร้ายแรงของราคะหมื่นลี้ให้มลายหายไปสิ้น ต้องหนามยอกเอาหนามบ่งเขากระชากร่างของนางเข้ามากอดรัดอย่างรุนแรง จนนางครางออกมาด้วยความเจ็บปนเสียวซ่าน“เหลียนเอ๋อร์... เจ้าช่างงามเหลือเกิน...”มู่หยวนคำรามใ

“นี่ แม่นาง เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมหน้าแดง หรือว่าเจ้าร้อน”“เปล่าเพคะ อะ! ท่านอ๋องเพคะ... ข้าร้อนจริงๆ” เสิ่นหรงเอ่ยปากกับองค์ชายทั้งที่ขนมยังเต็มปาก เขาหันไปเห็นพ่อค้าที่กำลังขายร่มกระดาษ มีการวาดลวดลายสวยๆ อยู่ใกล้ๆ พอดี องค์ชายปรี่เข้าไปซื้อ จากนั้นก็มากางให้กับนาง“แบบนี้เจ้าก็จะไม่ร้อนแล้ว”เสิ่นหรงซึ่งเพิ่งถูกผู้ชายทำดีด้วยเป็นครั้งแรก เพราะตลอดมา มีแต่นางที่วิ่งตามมู่หยวน‘ความรู้สึกถูกรักเป็นแบบนี้เอง’“ขอบพระทัยนะเพคะที่ดีกับหม่อมฉัน แล้วยังเคยช่วยหม่อมฉันเรื่องถอนหมั้น”องค์ชายจ้าวเฟยหลงหยุดเดินกะทันหัน หมุนตัวกลับมาจ้องดวงตาคู่สวยของนาง“เสิ่นหรง... ข้าชอบใจที่เจ้าเด็ดขาด หากเจ้าอยากเป็นชายาของข้า ก็คงจะดี เจ้าต้องร้ายให้ได้มากกว่านี้... เข้าใจหรือไม่? เพราะจะไม่ถูกใครรังแกได้”‘ชายา!’ คำนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเสิ่นหรง นางเอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าตอบโต้คำพูดของเขาเลย เรียกว่าเสิ่นหรงตกใจ จนแทบจะสำลักถังหูลู่“เจ้าทำหูทวนลมใช่ไหม ถึงไม่ได้ยินที่ข้าเอ่ย”“อะ... อะไรนะเพคะ? องค์ชายว่าอะไรนะเมื่อกี้ ข้าได้ยินไม่ถนัด” เสิ่นหรงรีบแถ เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากของเขา มันว่องไว

นางจิกเล็บลงบนฟูกที่นอนจนหักพัง ความรู้สึกแค้นเคืองเริ่มผุดพรายขึ้นมากลางอกดุจดอกไม้พิษ'เทน้ำลงทรายงั้นหรือ?' ทุกอย่างที่นางทุ่มเท ทั้งชื่อเสียง ทั้งร่างกาย และแผนการที่แย่งชิงมาจากเสิ่นหรงกลับกลายเป็นเพียงบันไดให้มู่หยวนเหยียบขึ้นไปเพียงลำพัง“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงเอินหนิง คนรับใช้คนสนิทของนางเพียะ... เสิ่นเหลียนตบหน้าเอินหนิงทันที“ทำไมเจ้าไม่เข้ามาช่วยข้า”“อ้าว... คุณหนูบอกว่าให้บ่าวไปไกลๆ จะรอดูความอัปยศของคุณหนูหรง”“ฮึ!” เสิ่นเหลียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน“รีบมาช่วยข้าแต่งตัว แล้วหุบปากให้สนิท”“เจ้าค่ะ” ในใจของเสิ่นเหลียนเดือดดาล เขาไม่คิดจะปลอบโยนนางแม้แต่น้อย'มู่หยวน... ท่านมันบุรุษสารเลว ท่านคิดจะเหยียบหัวทุกคน รวมถึงข้าใช่ไหม แต่วันไหนที่ท่านกลับคำกับข้าละก็ เราสองคนจะลงนรกไปด้วยกัน'ทางด้านเสิ่นหรง นางจิบชาอย่างสบายใจ ที่เรือนในเวลานี้ ทุกคนกำลังสาละวนกันช่วยจัดงาน งานเลี้ยงที่จะทำให้คนในตระกูลเสิ่น ท่านผู้เฒ่าทุกคนเห็นว่า นางเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่หญิงโง่ที่อ้วนเป็นหมูตอน นางยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ“พ่อเรือนเฉิน ไปถึงไหนแล้ว”“เรียบร้อยดีขอรับ”“อย่าให้ข้าขายหน้าท่านผู้เฒ่าทุกค

“คิดปองร้ายผู้อื่น สุดท้ายภัยนั้นย่อมถึงตัว เจ้ากะจะส่งทุกข์มาให้ข้า แต่ฟ้าดินมีตา ทุกข์นั้นจึงหมุนวนกลับไปหาเจ้าเองอย่างเท่าเทียมอย่างไรเล่า” เสิ่นเหลียนโกรธจนตัวสั่นเทาจนแทบกระอักเลือด นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ“เสิ่นหรง! ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าได้เสวยสุขกับทุกอย่างในตอนนี้ไปได้ตลอดหรอก”“เมื่อไรละน้องรัก รีบๆ หน่อยนะ เพราะดูเหมือนสิ่งที่เจ้าจะทำ มันอาจจะไม่สัมฤทธิผลอย่างที่คาดก็เป็นได้นะ การจะทำอะไรสักอย่าง เจ้าควรจะเผื่อใจเอาไว้บ้างนะ อาจจะมีความไม่สมหวังเกิดขึ้น” เสิ่นหรงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางไม่สะทกสะท้าน“ข้าขอบอกเจ้าอีกเรื่องนะน้องสาว... แต่ก่อนจะคิดกำจัดข้า รักษามดลูกของเจ้าให้ดีก่อนจะดีกว่านะ”แล้วเสิ่นหรงก็ออกไปด้านนอก งานเลี้ยงกำลังเกิดขึ้นแล้ว เสียงหัวเราะสรวลเส พร้อมกับการยกย่องเสิ่นหรงดังไปทั่วงาน ทิ้งให้เสิ่นเหลียนกรีดร้องอย่างไร้เสียงอยู่ในใจ ในห้องนั้นการที่จะทำให้เสิ่นหรงย่อยยับไปกับตา น่าจะไม่เป็นไปอย่างที่เสิ่น­เหลียนต้องการเสียแล้ว เจ้าตัวเองแต่คิดว่า มันมีอะไรที่ผิดพลาดไปตอนไหน เสิ่นเหลียนไม่รู้จริงๆทว่าก็รีบเรียกเอินหนิงให้พานางกลับห้อ

“ท่านหมอก็บอกหม่อมฉันแบบนี้เหมือนกัน”นั่งกันต่ออีกสักพัก เสิ่นหรงก็ลุกขึ้น แล้วหยิบเอาแผนผังที่เตรียมมาวางลงบนโต๊ะไม้จันทน์ตัวใหญ่อีกตัวองค์ชายรีบตามไปดู “รีบวางแผนกันเถิดเพคะ มู่หยวนคนนั้น... ความโลภกำลังบังตา หากเราปล่อยไว้นาน เหยื่ออาจจะไหวตัวทัน”องค์ชายขยับวรกายเข้ามาชิดจนเงาของเขาพาดทับร่างของนาง เขาโน้มตัวลงกางแผนผังจวนของเสนาบดีหลิวออกกว้าง สายตาคมกริบไล่ไปตามจุดต่างๆ ที่เสิ่นหรงขีดเขียนไว้“เรือนลับท้ายสวนของใต้เท้าหลิว... เขาเลือกสถานที่ได้ดีนี่ หรงเอ๋อร์”“เพคะ ที่ตรงนี้... เป็นที่ลับ ให้พวกที่จะเอาข้าวของ หรือว่าตั๋วเงิน หรืออื่นใด มาให้ พวกเขาใช้ที่นี่เพคะ” กล่าวพลางใช้นิ้วแกร่งแตะลงที่จุดยุทธศาสตร์“ที่นี่ยังเป็นจุดที่มีห้องลับของใต้เท้าหลิวใช้เป็นคลังเก็บสมบัติและเงินทอง ที่ได้มาอย่างไม่โปร่งใส ด้านบนทำทีว่า เป็นห้องไม่ได้ใช้ เก็บไม้ฟืน หรือของที่เก่าเก็บ ทั้งยังไม่ยอมเปิดให้ใครเข้าไปง่ายๆ”“มีห้องลับหรือ”“ใช่เพคะ ใต้ดิน”“เจ้ารู้ได้อย่างไร”“ข้ายังทราบมาอีกว่า ครั้งก่อนที่มีพ่อค้าต่างเมืองมาพร้อมกับทองที่มีตราประทับของแคว้นเหลียงเฉิน ก็อยู่ที่นี่ เป็นสมบัติที่ใต้เท้