All Chapters of เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง: Chapter 81 - Chapter 90

เขาใช้มือหนาเด็ดลูกองุ่นสีม่วงเข้ม ลอกเปลือกออกอย่างประณีตจนเหลือเพียงเนื้อในที่ฉ่ำวาว ก่อนจะส่งเข้าสู่ริมฝีปากอิ่มของไทเฮา“องุ่นนี้หวานนักพ่ะย่ะค่ะ... แต่คงไม่หวานเท่ารสสัมผัสที่พระนางกำลังจะได้รับในวันนี้” หยางเฟยเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมปลาบของเขาสบเข้ากับดวงตาหงส์อย่างมีความหมายกลิ่นอายแห่งความสำราญกลางสายน้ำได้เริ่มขึ้นแล้ว เรือหลวงลำนี้เปรียบเสมือนวิมานเคลื่อนที่ ม่านไหมสีมรกตที่ถูกปล่อยลงมาเพียงครึ่งทิศช่วยพรางสายตาจากภายนอกแต่ยอมให้แสงแดดรำไรและลมโชยผ่านเข้ามาได้ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของไทเฮาที่ผสมกับกลิ่นเครื่องหอมของบุรุษทั้งสาม กลายเป็นกลิ่นอายแห่งความใคร่ที่คละคลุ้งไปทั่วลำเรือไทเฮาทรงรู้สึกว่าร่างกายที่เคยเมื่อยขบกลับเริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง ความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปตามจุดที่หยางอี้บีบนวด และความหวานขององุ่นที่หยางเฟยป้อนให้ก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความกระหายในสิ่งอื่นที่ลึกซึ้งกว่าและแรงยั่วยุจากฉินหลัว กลีบปากที่รุกรานหนัก พระนางทรงขยับวรกายเล็กน้อย ปล่อยให้ฉลองพระองค์ผ้าไหมสีมรกตเลื่อนหลุดจากลาดไหล่เนียน เผยให้เห็นสายเอี๊ยมตัวในสีแดงสดที่ขับผิวให้ดูเด่นชัดขึ้นท่ามกลา

จังหวะที่สอดประสานกันของสามบุรุษทำให้ไทเฮารู้สึกเหมือนถูกพายุหมุนพัดพาขึ้นสู่ท้องฟ้าที่สูงชันพระนางมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเงาร่างของชายหนุ่มทั้งสาม ที่รุมล้อมอยู่รอบกาย ความยิ่งใหญ่ของอำนาจที่นางถือครอง บัดนี้ถูกสยบลงด้วยอำนาจแห่งกามารมณ์ที่รุนแรงยิ่งกว่า‘เสด็จพี่... ข้าขอโทษ... แต่ข้าโหยหาเหลือเกิน...’ ไทเฮาร่ำร้องในใจถึงฮ่องเต้ผู้ล่วงลับทว่าทางกายกลับยิ่งบดเบียดเข้าหาความร้อนรุ่มของบุรุษทั้งสามอย่างไม่รู้จักพอ เสียงกรีดร้องด้วยความสุขสมของไทเฮาดังก้องไปทั่วทะเลสาบที่เวิ้งว้างไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครเห็น มีเพียงท้องฟ้าและสายน้ำที่เป็นพยานให้กับบทเพลงรักที่ดิบเถื่อนและงดงามที่สุด เท่าที่วังหลวงเคยมีมาทั้งสามบุรุษต่างขับเคี่ยวและสอดประสานกันเพื่อมอบความสำราญสูงสุดให้กับหงส์เพียงตัวเดียว จนกระทั่งความรัญจวนพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุดร่างทั้งสี่สั่นสะท้านพร้อมกันกลางสายน้ำที่โยกคลอน ปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งไฟสิเน่หาให้ดับลง ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามสนธยาหกเดือนผ่านไป อำนาจเงินตราทำให้ตำหนักรักของไทเฮา ถูกสร้างขึ้นเร็วมาก ณ ชานเมืองไกลโพ้นจากสายตาขุนนางเฒ่าในราชสำนักตำหนักไม้กฤษณาที่ถูกขน

“เจ้าปลุกข้า ข้าอยากโดนแรง ๆ อัดเข้ามาสิ อะ! ฉินหลัว”ในเวลาเดียวกัน หยางเฟยผู้สุขุมกลับเป็นฝ่ายที่เข้าควบคุมเรียวขาของพระนาง เขาจัดท่าให้เรียวขางามถูกยกขึ้นพาดบ่ากว้างของตนเอง ก่อนจะใช้มือเรียวแต่ทรงพลังบุมนวดและเฟ้นคลึงต้นขาอ่อนอย่างจงใจความอ่อนโยนแต่แม่นยำของเขาทำให้ไทเฮารู้สึกเหมือนถูกหลอมละลายส่วนหยางอี้น้องชายฝาแฝดนั้น ไม่ได้เน้นที่จุดเดียว เขากระจายความเร่าร้อนไปทั่วเขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับหน้าท้องเนียนของพระนาง พลางใช้ลิ้นร้อนละเลียดชิมหยาดเหงื่อและดูดเม้มไปตามผิวพรรณอย่างหิวกระหายมือหนาของเขาเริ่มสำรวจทุกส่วนโค้งเว้าของเรือนร่าง ลูบไล้จากบั้นเอวคอดไปจนถึงสะโพกกลมกลึง พลางใช้ปลายนิ้วสะกิดหยอกเย้าใจกลางความลับที่กำลังเต้นระริกอยู่ไม่หยุด"จ้าวจื่อหรง... ซือหม่าหาน... พวกเจ้ายังรออะไรอยู่?" ไทเฮาตรัสเร่งด้วยสุรเสียงแหบพร่า ดวงตาหงส์เหลือบมองไปยังบุรุษหน้าใหม่อีกสองคนบัณฑิตหนุ่ม จ้าวจื่อหรงเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า เขาเคลื่อนกายเข้าหาปลายพระบาทของพระนางที่บัดนี้เปลือยเปล่า มือเรียวสวยของเขาจับข้อเท้าของไทเฮาขึ้นมาประทับจูบอย่างแผ่วเบาแต่ลิ้นของเขากลับซุกซนไล่เลียขึ้นไปตามนิ้วขาวเนี

[โฮสต์ ท่านมีเงินขวัญถุงเริ่มต้น 1,000 ตำลึงทอง กรุณาใช้เพื่อกู้ชีพด่วน ไม่อย่างนั้นท่านจะหนาวตาย]'ระบบงั้นหรือ? จ่ายหนึ่งได้สิบ... เป็นเรื่องจริงหรือนี่? ถ้าใช่ละก็ ข้าจะใช้เงินทับพวกเจ้าให้ตายคาที่ ตอนนี้ข้ามี 1,000 ตำลึงทอง'นางจ้องมองไปที่มู่หยวนด้วยสายตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่สายตาของสุนัขที่รอคอยความรัก แต่มันคือสายตาของนางสิงห์ที่มองเหยื่อ ภาพและเสียงที่ปรากฏชัด นางแน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด และมีเพียงตนที่เห็น“ในเมื่อท่านพี่มู่หยวนบอกว่าข้าซุ่มซ่าม... เช่นนั้นข้าคงต้องหาคนคุ้มกัน ฝีมือดีมาดูแลเสียหน่อย” เสิ่นหรงเอ่ยเสียงเรียบ พลางหันไปหาเสี่ยวชุ่ย สาวใช้ที่กำลังสะอื้น“เสี่ยวชุ่ย ไปหยิบตั๋วเงินในกล่องของข้ามาห้าร้อยตำลึงทองข้าจะจ้างยอดฝีมือที่เก่งที่สุดในแคว้นมาเฝ้าจวนข้าตั้งแต่วันนี้”มู่หยวนเบิกตากว้าง“ห้าร้อยตำลึงทอง! เจ้าบ้าไปแล้วหรือเสิ่นหรง? เงินนั่นเจ้าควรเอามาสนับสนุนค่าสอบขุนนางของข้า มากกว่าเอาไปจ้างคนไร้สาระ”'สนับสนุนเจ้า? ข้าเอาเงินไปโยนทิ้งสระน้ำยังได้ประโยชน์กว่า'เสิ่นหรงไม่ตอบนางเพียงแค่ยิ้มหยัน ในใจลองกดปุ่มยืนยันการใช้เงินในมโนภาพติ๊ง![โฮสต์จ่ายเงิน 5

เสิ่นเหลียนเริ่มเหงื่อซึมที่ไรผม“หรือว่า... นางจะรู้ว่า...เราสองคน...”“ชู่! อย่าพูดเหลวไหล” มู่หยวนรีบขัด“นางอ้วน และทึ่ม โง่เขลาขนาดนั้น ใครจะต้องการนางอีก แล้วนางโง่งม นางจะไปรู้เรื่องที่เราแอบพบนัดเจอกันได้อย่างไร นางแค่กำลังเรียกร้องความสนใจก็เท่านั้นแหละ พรุ่งนี้ข้าจะลองไปง้อนางดูสักหน่อย พูดหวานๆ สักสองสามคำ บีบน้ำตา เล่าเรื่องความลำบากในการเรียน นางก็คงจะรีบประเคนตั๋วเงินให้ข้าเหมือนเดิม”'ข้าต้องรีบไปเอาเงินนั่นมา... ก่อนที่นางจะผลาญเงินในคลังจนหมดไปกับไอ้หมอเทวดานั่น'มู่หยวนกัดฟันกรอด ในใจมองเสิ่นหรงเป็นเพียงคลังเงิน ที่เขามีสิทธิ์หยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้ขณะเดียวกัน ในเรือนของเสิ่นหรง...เสิ่นหรงกำลังนอนแช่น้ำสมุนไพรที่มีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วเรือน โดยมีหมอเทวดาซุนซือเหมี่ยวคอยฝังเข็มเร่งการเผาผลาญไขมันให้'หึ... ติดสินบนงั้นหรือ? มู่หยวนเอ๋ย... ชาติก่อน ข้าหาเงินงกๆ มาให้เจ้าเอาไปซื้อตำแหน่งขุนนาง เพื่อหวังให้เจ้ามีหน้ามีตา แล้วมาแต่งงานกับข้า แต่ข้าสำนึกแล้ว และได้ประจักษ์แก่สายตา เจ้ารักเสิ่นเหลียนมากกว่า ปรนเปรอนางมากกว่าข้า แถมใช้เงินทองของข้าเพื่อนาง อย่าหวัง! ชาตินี้พวก