All Chapters of เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง: Chapter 71 - Chapter 80

“ข้าขอให้ฮ่องเต้ทรงประทานพระนามให้พวกเขามาแล้ว ข้ายังไม่ได้บอกเจ้า” เขากล่าวหนักแน่น“นามอันใดเพคะที่ฮ่องเต้ประทานให้”เขามองหน้าปิงปิง ก่อนเอ่ยอย่างอ่อนโยน“ฝาแฝด ผิงเฉิงอวี้ เฉิงที่แปลว่าสืบทอด อวี้ที่แปลว่า หยก ผู้สืบทอดคุณค่าอันสูงส่งดุจหยกที่ไม่ด่างพร้อย”“แล้วอีกหนึ่งคนละเพคะ”“น้องฝาแฝด ผิงเหวินหยาง เหวินแปลว่ารับรู้และเข้าใจ หยางแปลว่าแสงอาทิตย์ เขาคือผู้รับรู้โลกด้วยปัญญา และเติบโตอย่างอบอุ่นดุจแสงตะวัน” พระชายาปิงปิงฟังแล้วน้ำตาไหล นางยื่นมือไปแตะหลังมือผิงอ๋อง“ไพเราะมากเพคะ เผยเฉิงอวี้กับเผยเหวินหยาง”“พระชายา ข้าขอบคุณ…ที่เลือกจะยืนอยู่กับข้า”“เวลานี้ หม่อมฉันทำหน้าที่ได้สมบูรณ์ และมีหัวใจรักมั่น หม่อมฉันรักท่านอ๋องเพคะ”ผิงอ๋องยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิต เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของนาง และเอ่ยด้วยเสียงมั่นคง“ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าคือโลกของข้า และลูกทั้งสอง…คือชีวิตของข้าด้วยปิงเอ๋อร์”นอกเรือน เสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้า ธงเชียงข่านโบกสะบัดอย่างสงบ เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญ และข่าวดีเรื่องโอรสฝาแฝดดังไปทั่วแคว้นเชียงข่านประชาชนออกมาแสดงความยินดี และเริ่มเฉลิมฉลองในอ้อมกอ

“แต่ข้าทำเป็น”“มะ แม่สอนเอง เสด็จพี่ล้างมือให้ลูกด้วย”“ได้เลย กลางวันนี้เราจะกินแป้งปั้นจิ้มน้ำผึ้งกัน”“เย่ ๆ อร่อย”“หอม ๆ หอมจัง”“แต่ท่านตั้งใจ” นางยิ้มบัดนี้สายตาของผู้ชายทั้งสามคนมองเพียงหญิงคนเดียว คือพระชายาปิงปิง“รอนะ ขนมสุกจะหอม”“พ่ะย่ะค่ะ”ไม่นาน เด็ก ๆ ได้กินขนมอย่างเอร็ดอร่อย ผิงอ๋องเอนหลังมองท้องฟ้า โดยมีพระชายาปิงปิงพิงไหล่เขา สายตาทอดมองไปที่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ในอ้อมแขนของนางกอดลูกทั้งสองไว้แน่น พวกเขาทั้งสองคนคือของขวัญจากสวรรค์ที่มอบให้นางชดเชยทุกอย่างที่ได้ย้อนชะตามาเลือกสวามี ภรรยาบรรณาการของผิงอ๋อง นางตัดสินใจถูก เลือกมาเป็นของแลก แต่กลับได้ครอบครัวเป็นรางวัล“คืนนี้ เราจะนอนดูดาวกันที่นี่ แล้วคืนนี้เราสองคนมีนัดกันนะ”“นัดทำอะไรหรือเพคะ”“ก็ทำน้องให้กับหยางเอ๋อร์กับอวี้เอ๋อร์ไง แล้วเจ้าตกลงไหม”“ตกลงสิเพคะ ลูกหลับแล้ว ก็เริ่มกันได้”“สัญญาแล้วนะ”“แน่นอนสิเพคะ”เฉินปิงปิงเคยคิดว่าความรักคือการแย่งชิง จึงรู้ในวันที่ยอมวางมือว่า รักแท้ไม่ต้องชนะใคร เมื่อหัวใจเลือกถูกคน ชะตาที่เคยถูกกำหนด…ก็เปลี่ยนได้“หม่อมฉันรักพระองค์”“เช่นกัน”“แล้วเสด็จพี่รักหม่อมฉันมากแค

พระนางทำแบบนี้ทีละคนๆ ช้าๆ อย่างจงใจ ไทเฮารู้สึกสนุกเป็นอย่างมาก เพราะบางคนควบคุมตัวเองจนกล้ามเนื้อที่หัวไหลเต้นระยิบหนึ่งในนั้นหายใจแรงขึ้นเพียงครู่… ขันทีเฉาเหวินก้าวออกมา“เชิญออกไป” ร่างนั้นคลานด้วยเข่า ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นแบบนี้ไม่เคยพบพาน ใครจะอดใจไหวพระนางหยุดยืนหน้าใครบางคน เงานางทาบทับไหล่เขา อำนาจกดลงบนบ่ากว้าง พร้อมกับก้มลงไปกระซิบบางอย่างที่ข้างใบหูของเขา เหมือนกับพระนางได้เลือกว่า ต้องเป็นบุรุษผู้นี้แล้ว“จำไว้ ที่นี่คือที่ของเจ้ากับข้า ข้าต้องการความใคร่ และเจ้าก็ต้องเชื่อง” เสียงกลืนคอชัดเจนแต่ร่างหนาของบุรุษยังคงนิ่งไม่ขยับ ทว่าอีกหลายคนตรงนั้น ถูกสะกิดโดยขันทีเฉา พวกเขารีบคลานเข่าแล้วถอยหลังออกไปจากห้องไทเฮาถอยกลับหลังม่าน นั่งลงอย่างพอใจ“เหลือเพียงหนึ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“อืม” แล้วโบกมือเหมือนกับไล่ ขันทีเฉาไปตบหลังบุรุษผู้นั้นเบา ๆ เงาพยักหน้ารับรู้ เหมือนจะได้รับการอบรมมาแล้วชายผู้นั้นรู้ว่า เขาต้องทำอะไรต่อไปเปลวไฟในโคมแดงไหว ๆ ก่อนจะดับลงไป ม่านแดงปิด และพิธีกรรมลับที่ร้อนแรงก็กำลังจะเริ่มขึ้น ความหวาดหวัดแม้จะเริ่มกัดกินหัวใจผู้ชายที่ถูกเลือก ทีละลมหาย

ฉินหลัว... องครักษ์เงาผู้ไร้ชื่อ ค่อยๆ ขยับกายหนาหนักของเขาออกจากฟูกแพรนุ่ม ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าบัดนี้กลับสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม ความอ่อนแรงจากการขับเคี่ยวในสมรภูมิสวาทที่กินเวลานานหลายชั่วยาม ทำให้เขารู้สึกเหมือนวิญญาณถูกสูบออกไปจนสิ้นทว่าในดวงตาที่พร่ามัวนั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความจงรักภักดีที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย เขาคลานเข่าถอยหลังออกจากเตียงทองอย่างระมัดระวังที่สุด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองวรกายเปลือยเปล่าของสตรีผู้ทรงอำนาจที่กำลังบรรทมหลับใหลอยู่หลังม่านมุก“เจ้าทำได้ดีมาก...” เสียงกระซิบแหบพร่าดังมาจากมุมมืดที่แสงเทียนส่องไปไม่ถึงขันทีเฉา ขันทีเฒ่าผู้เป็นดั่งดวงตาและหูของไทเฮา ยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนน่ากลัว เขาก้าวออกมาจากเงามืดอย่างเงียบเชียบราวกับวิญญาณ ในมือถือถุงผ้าไหมปักดิ้นทองหนักอึ้งและถ้วยหยกที่มีไอกรุ่นของยาบำรุงกำลัง“ดื่มเสีย... ยานี้จะช่วยประคองธาตุในกายเจ้าให้คงที่” ขันทีเฉายื่นถ้วยยาให้“และนี่คือรางวัลสำหรับความเหนื่อยยากของเจ้า ทองคำพวกนี้มากพอจะทำให้ครอบครัวเจ้าอยู่อย่างสุขสบายไปทั้งชาติ แต่จงจำไว้... ลิ้นที่พูดมากมักจะนำพาศีร

เสียงหอบหายใจของบุรุษสองคนดังสอดประสานกับเสียงครางแผ่วเบาของสตรีผู้สูงศักดิ์ หยางอี้ขยับกายลงไปเบื้องล่างเพื่อสำรวจดอกไม้งามที่ฉ่ำน้ำหวานในขณะที่หยางเฟยยังคงตรึงวรกายส่วนบนของนางไว้ด้วยจุมพิตที่เร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความต้องการถึงขีดสุด เพราะสองฝาแฝดปลุกระดมไปทุกที่ที่พวกเขาสัมผัส กลีบปากสีดอกบัวถึงกับร้องร่ำ ๆ ไม่เป็นภาษามนุษย์ทั้งสองพี่น้องสบตากันอย่างรู้ใจ หยางเฟยพลิกวรกายของไทเฮาให้ขยับมาอยู่ในท่าที่พร้อมรับการจู่โจม ความสอดประสานที่ขันทีเฉาเคยโอ้อวดไว้นั้น...ปรากฏชัดส่วนอีกคน จับแท่งแข็งของตนไปยังกลีบปากสีดอกบัว พระนางเริ่มหน้ามืดตามัว ในหัวอื้ออึ้ง อยากจะเสพสมกับบุรุษทั้งสอง การทำแบบนี้มันเร้าอารมณ์สิเน่หาให้ปะทุหนักพระนางจับหมับเอาท่อนทวนตรงหน้าเข้าปากในทันที ทั้งอมทั้งดูด โดยที่ช่องทางกลีบหวานที่ทวนใหญ่เข้าไปแทรก คนเป็นเจ้าของท่อนหยกแข็ง ๆ ก็ตะบันตอกอักจนหัวมนชนผนังข้างในดังกึก ๆเมื่อทั้งสองคนเริ่มบทเรียนรักในจังหวะที่สอดรับกันอย่างน่าอัศจรรย์ คนหนึ่งนำ อีกคนหนึ่งตาม คนหนึ่งรุก อีกคนหนึ่งส่งเสริมทุกสัมผัสที่ถาโถมเข้าใส่ร่างกายของไทเฮานั้น ลึกซึ้งและหนักแน่น ราวกับคลื่