Semua Bab เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง: Bab 61 - Bab 70

เสียงที่บอกฟ้าดินว่า วันนี้แคว้นนี้มีเจ้าสาวของท่านผู้นำ ผิงอ๋องยิ้มกว้างรอรับผู้คนที่เข้ามาแสดงความยินดีในห้องรับรองของพระชายา เฉินปิงปิงเงยหน้ามองธงผ้าไหมสีแดงปักลายมังกรขาว สัญลักษณ์แห่งแคว้นเชียงข่านที่สะบัดไหวเรียงรายตามรอบกำแพงแม้ผืนผ้าจะไม่หรูหราดั่งเมืองหลวง แต่ทุกฝีเข็มเย็บด้วยมือของชาวเมือง ทุกลายปักคือคำอวยพรจากหัวใจกลิ่นธูปหอมผสมกลิ่นดอกไม้ป่าลอยคลุ้ง ดอกไม้ที่ไม่ใช่ดอกในสวนหลวง แต่คือดอกไม้จากไหล่เขา จากริมลำธาร จากทุ่งหญ้าที่ผู้คนเก็บมาเองด้วยความภาคภูมิประชาชนทุกชนชั้นออกมายืนเรียงราย… ทุกคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีแดงที่นับเป็นสีมงคล ไม่มีใครถูกสั่ง ไม่มีใครถูกบังคับ ทุกคนมาด้วยความเต็มใจ พวกเขามาเองเพื่อเป็นสักขีพยานวันนี้ไม่ใช่เพียงวันวิวาห์ของผิงอ๋อง แต่คือวันที่แคว้นเล็ก ๆ นี้ ได้บอกโลกทั้งใบว่า หญิงที่ถูกส่งมาในนามบรรณาการ ถูกยกขึ้นเป็นดวงใจของผิงอ๋อง...ผู้นำแคว้นลานพิธีตั้งอยู่บนเนินหินกว้าง มองเห็นทุ่งหญ้าเขียวขจีและแนวเขาซ้อนทับไกลสุดสายตา ไม่มีผนังสูง ไม่มีกำแพงทอง คำที่ผิงอ๋องเอ่ยกับนาง“ข้าอยากให้ฟ้า ดิน ภูเขา และประชาชน เห็นเจ้าไปพร้อมกัน”แท่นพิธีสร้างจา

มือหนาคลำและเคล้นลงน้ำหนักราวกับเขาเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ สอดรั้งพาร่างเล็ก ๆ ที่กำลังหวั่นไหว และขวัญหนีดีฝ่อ ความรู้สึกหวามหวิวกระเจิดกระเจิงผิงอ๋องไม่ได้ตะกละตะกลาม เขาทำทุกอย่างอย่างทะนุถนอมและอ่อนโยน หญิงสาวบิดส่ายกายเร่า ๆ คละเคล้ากิริยาสะเทิ้นอายรอยยิ้มหยักยกมุมปากของผิงอ๋อง พึงพอใจกับเสียงครางรัญจวนที่ได้รับจากการกระทำของตนเอง เขาโชคดีเพียงไร ที่ได้นางมาสู่อ้อมกอดมือหนาทาบไล้แนบบนผิวกายอ่อนนุ่ม พรมจูบกลีบปากลงต่ำ พลางทำสัญลักษณ์ประทับว่าเขาเป็นเจ้าของ จนขึ้นเป็นปื้นสีแดง ๆ คล้ายดอกโบตั๋นสองพวงแก้มแดงระเรื่อ เผยออ้ากลีบปาก หักห้ามเสียงร้องคราง ยิ่งเข้าจับสองขาของนางแยกห่าง แล้วจรดปลายจมูกซุกซอน แล้วส่งปลายลิ้นระร้ายลงไปทักทาย“อื้อ...” นางครางประท้วง แต่เขาก็ไม่ได้หยุด ทำเหมือนกับยังแทะเล็มชิมกินความหวานของถังหูลู่เฉินปิงปิงเหมือนเทียนแดงกลางห้องหอที่กำลังถูกเปลวไฟที่จุดติดหลอมละลายหัวใจของเฉินปิงปิงหวั่นไหว เสียงครางอย่างหวามไหวยังไม่หยุด ร่างน้อย ๆ อ้อนแอ้นบิดเร่า ๆ เพราะปลายชิวหาที่แทะเล็มแซะงัดจนน้ำหวานในช่องทางลับได้หยาดเยิ้มไหลพรั่งพรูปลายจมูกคมสันพ่นลม และสูดกลิ่นกาย

“คุณหนูเจ้าค่ะ กลับบ้านเถิดเจ้าค่ะ แบบนี้ทำให้ทุกคนมองท่าน” ชิงเหอได้แต่ทำหน้าลำบากใจ“ฮึ! ฝากเอาไว้ก่อนเถอะท่านพี่หลี สักวันท่านจะต้องคุกเข่าเพื่อง้องอนข้า”ฟานปิงมองแผ่นหลังของหลีตวนไป นางกำมือแน่น น้ำตาไหลเงียบ ๆมีแต่ความแค้นที่งอกงามในหัวใจอย่างไม่อาจจะลบได้ ทั้งที่เป็นความผิดของนางเอง ที่ทำตัวเอง และทำผิดพลาดมาตลอดนับจากวินาทีนี้... นางก็รู้แล้วว่าไม่สามารถผูกมัดเขาได้แต่นางจะต้องหาวิธีการ อุตส่าห์พาตัวเองรอดพ้นจากการเป็นเจ้าสาวบรรณาการของผิงอ๋อง กำจัดพี่สาวตัวเอง แต่ดันมาตกม้าตายเพราะว่าหลีตวนรู้เรื่องที่นางกล่าวอ้างว่าเป็นตัวเองที่มีบุญคุณกับเขา...ค่ำคืน ก่อนที่หลีตวนจะมาถึง…กลิ่นชาร้อน ๆ ตั้งวาง ยังไม่ทันที่ควันจะจางหาย หัวใจของเฉินปิงปิงกลับเต้นรัวผิดจังหวะ ลมหายใจสั้นถี่ ร่างกายร้อนผ่าวราวถูกไฟลามเลียจากภายใน“หลีตวน… เขาจะมาทำไมเพคะ” นางถามผิงอ๋อง“เจ้ายังกังวลเรื่องของเขา เพราะว่าเจ้า...”“หม่อมฉันเกลียดเขา จนไม่อยากจะเห็นหน้าอีกเพคะ หาใช่เพราะยังคะนึงหาเขาไม่” นางพึมพำอย่างรู้ตัวผิงอ๋องยิ้มแย้ม “เขาก็คงมาตามหน้าที่”“เสด็จพี่เพคะ ท่านอย่าไว้ใจคนผู้นี้เด็ดขาด หม่อมฉ

เมื่อก้าวผ่านประตูท้องพระโรง ภาพตรงหน้าทำให้ฝีเท้าของเขาชะงักลงเพียงชั่วขณะบนบัลลังก์ต่ำประดับพรมขนสัตว์ ผิงอ๋องประทับอยู่ในอิริยาบถผ่อนคลายแต่ทรงอำนาจ ข้างกายของเขาคือ… หญิงผู้หนึ่งนั่งอย่างสง่างาม‘เฉินปิงปิง’ พระนางสวมฉลองพระองค์สีฟ้าอ่อนปักลายเมฆและหิมะ เส้นผมถูกรวบขึ้นเรียบง่าย แต่ประดับปิ่นหยกขาวเพียงหนึ่งชิ้น ใบหน้าไม่แต่งจัด ทว่าเปล่งประกายอ่อนโยนเกินกว่าจะละสายตาได้เฉินปิงปิง... นางไม่ใช่บุตรสาวคนโตแห่งจวนเฉินอีกต่อไปไม่ใช่คู่หมั้นที่ถูกหลีตวนมองข้ามเหมือนเมื่อก่อน แต่นางคือ... ผิงอ๋องเฟยอย่างแท้จริง“คารวะผิงอ๋อง คารวะพระชายาเอก” หลีตวนคุกเข่าลงพร้อมคณะทูต ศีรษะก้มต่ำตามธรรมเนียม“เชิญลุกขึ้น” เสียงของผิงอ๋องดังขึ้นเรียบนุ่มแต่หนักแน่น หลีตวนไม่ละสายตาจากพระชายาแม้แต่น้อย แววตาที่ส่งถึงนาง เป็นเขาเสียมากกว่าที่ผิดหวังกับการกระทำของตัวเองในอดีต หลงหูเบาเชื่อคนผิด แล้วผลักไสนาง และในที่สุด นางก็หลุดมือมือใหญ่ของผิงอ๋องประคองหลังมือของนางอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นสิ่งที่ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวันปิงปิงยิ้มบาง ดวงตาสงบนิ่ง มีแววอ่อนโยนที่หลีตวนไม่เคยเห็นมาก่อน หรือบางทีเขาอาจ

ภาพเบลอ รู้เพียงว่า จะไม่ให้หญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างหนาของตนเองหลุดรอดลอยนวลไป คืนนั้น คำสัญญามากมาย คำรักที่มอบให้ ทุกอย่างเกิดจากน้ำเมา และความเหงาหลีตวนพ่ายแพ้ต่อแรงปรารถนาที่ขับส่ง ได้หลอมรวมร่างของคนสองคนให้เป็นหนึ่งเดียวกัน คิดเพียงว่า ความใคร่นี้สมปรารถนา ที่ต่างไม่อาจคว้าสิ่งที่ต้องการม่านเตียงถูกปล่อยลงช้า ๆ ไฟตะเกียงดับลง พร้อมการตัดสินใจของฟานปิงที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของนางไปตลอดกาล…ยามอิน... ก่อนฟ้าสาง ความมืดกำลังจะจางไป แต่ทว่าความจริงยังไม่ทันถูกกลบ ยามเช้าในจวนหลีที่ทุกวันไม่มีเรื่องอันใดทว่าวันนี้กลับมีหมอกบางลอยคลอเคลียตามชายคา เสียงนกกระจอกยังไม่ทันร้องรับอรุณ มีเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นในลานหน้าเรือนใหญ่พ่อบ้านหวังเป็นคนแรกที่ชะงักฝีเท้า… สายตาเขาหยุดอยู่ที่ร่างหญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งนั่งพิงกรอบประตูห้องนอนของเรือนหลีตวน หลับคุดคู้อยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ“นี่มัน…” สาวใช้ของจวนหลีสองคนที่ตามหลังมาเบิกตากว้าง ส่วนหญิงที่นั่งหลับอยู่ นามว่าชิงเหอ สาวใช้ที่ใกล้ชิดกับเฉินฟานปิงมากที่สุดชิงเหอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วมาตั้งแต่เมื่อไร”“อ่า... ข้าน้อย คะ