เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

แสงเทียนสลัวไหวริก ๆ อยู่บนโต๊ะไม้ผุที่มุมห้อง ความเย็นของพื้นดินชื้นใต้อกกำลังซึมเข้าไปถึงกระดูก ทุกอณูอากาศทำให้หนาวจับจิตจับใจ กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นสาบโชยวนจนแทบอยากอาเจียนเสียงสั่นของโซ่เหล็กกระทบผนังดังแกร้ง ๆ ย้ำให้นางรู้ว่า ตนยังมีลมหายใจอยู่… แต่เป็นลมหายใจที่ไร้ค่า ไร้ความหมายยิ่งกว่าซากสัตว์ที่ถูกทิ้งไว้กลางฝูงหมาเผยอันหนิงพยายามยกใบหน้าอ่อนล้าขึ้น ดวงตาของนางปรือหนักจนแทบเปิดไม่ขึ้น ความเจ็บตามร่างแผ่ตึงไปทุกจุด ตั้งแต่แผ่นหลังที่ถูกเฆี่ยนจนเป็นรอยแผลพุพอง มีทั้งเลือดที่ซึมอยู่ และที่แห้งเกรอะกรังแผลใช่มีแค่ที่เนื้อตัว แต่ลามไปจนถึงข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้ยามขืนตัวหนี“ฮะ…หายใจ…ไม่ได้” เสียงเบาหลุดจากลำคอของนางทุกอย่างเริ่มต้นเพียงเพราะความรัก... “ความรัก” ที่นางเคยเชื่อว่าบริสุทธิ์ความรักที่กู้หยางเคยสาบานว่า เขาจะปกป้องนางไม่ให้ผู้ใดแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บ ความรักที่เผยอันหนิงทุ่มเทชีวิตทั้งหมดให้ และตอนนี้… รักนั้น คือดาบที่ปักลงกลางอกนางเองเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากหน้าประตูเก่า ๆ ที่ถูกปิดด้วยกลอนเหล็ก บานประตูเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงครูดแสบแก้วหู แสงไฟจากโคมกระ

โจวไห่เฉิน... ณ เวลานี้ เขาทั้งโกรธ ทั้งบ้าพร้อมที่จะฆ่าทุกคน ที่จะเข้ามาแตะต้องสตรีในอ้อมแขนของเขาอีก แม้เพียงปลายเล็บ เงาหลายเงาวิ่งกรูกันเข้ามาหน้าห้อง มีเสียงพูดคุยดังให้ได้ยิน“นางตายแล้วจริงหรือ?”“ท่านถังหลงสั่งไว้ ให้เอาตัวนางไป”“แต่ไอ้ผู้ชายคนนี้เล่า จะเอาอย่างไรกับมันดี”“ข้าไม่รู้จักมัน”“ข้าก็ไม่เคยเห็นหน้าของมันมาก่อน”“อย่างนั้น…ก็ฆ่ามันเสียสิ จะเก็บเอาไว้ทำไม”“ใช่! ฆ่าไอ้นี่ด้วย จะได้ปิดปาก!”พวกมันได้คำตอบแล้วว่าจะจัดการโจวไห่เฉินอย่างไร ต่างย่างสามขุมรุมล้อมเขากับร่างของเผยอันหนิง“ระวังมันมีดาบ!”“พวกเจ้า... ยังกล้าคิดไม่ปล่อยนางไปอีกหรือ? หลังจากทำกับอันหนิงเช่นนี้แล้ว พวกเจ้ายังไม่พอ ใช่ไหม?”ความโกรธถาโถมจนแววตาของโจวไห่เฉินแดงก่ำ เขาค่อย ๆ วางร่างอันหนิงลงอย่างระมัดระวังกับพื้น เยื้องไปด้านหลังเพื่อกันนางจากสายดาบ ก่อนจะแทรกตัวขึ้นข้างหน้า“ใครก็ตามที่เข้ามาใกล้… ข้าจะฆ่าเช่นกัน” เขากัดฟันกรอด ๆ“และจะมาพาอันหนิงไป… พวกเจ้าจะต้องเหยียบศพข้าไปก่อน!”เสียงหัวเราะเยาะของเจ้าพวกนั้นดังขึ้นอีก ในร่างของโจวไห่เฉินที่ถูกวางยา ตอนนี้เริ่มไร้กำลังและเรี่ยวแรง ฝีมือก็ใช

เมื่อนางเดินพ้นธรณีประตู อันหนิงก็ปิดประตูห้องลงทันควันทั้งสองที่อยู่หน้าประตูถึงกับทำหน้าไม่ถูก ไม่เข้าใจสักนิด“อันหนิงปฏิเสธข้า นางปฏิเสธข้าเป็นครั้งแรก”“ท่านพี่ พี่หญิงอาจจะผีเข้า นางจะเป็นแบบนี้ทุก ๆ เดือน”“เจ้าหมายถึงอะไร? อันจิง”“นางมีรอบเดือน”“อ้อ...” เขาพยักหน้าหงึก ๆ“ถ้าอย่างนั้น... วันหลัง ข้าค่อยมาคุยกับนางใหม่”“ใช่เจ้าค่ะท่านพี่”อันหนิงที่เงี่ยหูฟัง ใบหูของนางแนบกับบานประตู เสียงสนทนาเบา ๆ แต่ก็ได้ยินเหล่านั้น ทำให้หัวใจกระตุก เสียงกระซิบกระซาบ แม้จะผิดหวังที่ถูกอันหนิงปฏิเสธทว่าทั้งสองคนก็ยังมีหวัง เพราะหาเหตุผลที่อันหนิงปฏิเสธได้แล้ว ทั้งคู่รีบจูงมือกันไปจากตรงนั้น ไปยังที่ลับตาคนในจวนแห่งนี้ ของท่านเผยชางอี้ เสนาบดีกรมคลังของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเผยอันหนิงไม่รอช้า อยากให้เห็นกับตาว่า ทั้งสองลักลอบกันมานานหรือยัง นางแอบตามพวกเขามาแบบติด ๆ และได้หลบหลังพุ่มไม้ พ้นสายตา...ไม่ให้ทั้งสองคนเห็นเสียงหวาน ๆ ที่นางจำขึ้นใจ เสียงของน้องสาว…เผยอันจิง“วันนี้... พี่หญิงอันหนิงเปลี่ยนไปนะเจ้าคะ?”“นางปฏิเสธข้า ทั้งที่ก่อนหน้าหลงรักข้าแบบหัวปักหัวปำ เกิดอะไรขึ้นกับอันหนิงกั

“ไม่มีทาง! ข้าไม่ยอม โอกาสก้าวหน้ามากยิ่งขึ้นของท่านพ่อเจ้า อันหนิงจะเห็นแก่ตนเองไม่ได้ อีกอย่างตระกูลโหวจะก้าวหน้ายิ่ง ๆ ขึ้นไปอีก ทั้งคุณชายกู้...เขาก็มีใจกับพี่สาวของเจ้า” ฮูหยินตบพนักเก้าอี้ดังปึก...“ฮึ! ชักจะเอาใหญ่ หากไม่รัก ไม่ชอบพอกับคุณชายกู้ตั้งแต่แรก ไยต้องให้หน้าเขาถึงเพียงนั้น รู้ไปถึงไหน อับอายไปถึงนั่น”ฮูหยินเผยหน้าเปลี่ยนสีทันที นางถึงกับของขึ้น ไม่เข้าใจบุตรสาวคนโตเลยสักนิด ทีแรกคลั่งไคล้กู้หยางนักหนา ตอนนี้กลับเปลี่ยนท่าทีอันจิงหลบตา ปล่อยให้มารดาจมอยู่ในความโกรธขุ่นเขียวท่านเผยถึงกับลุกจากเก้าอี้แล้วเดินวน คิ้วแตกเป็นรอยย่น และขมวดมุ่นคิดหนัก ท่านคิดว่าตนเองต้องพลาดโอกาสก้าวหน้า หากอันหนิงไม่ได้แต่งงานกับกู้หยางคนที่จะได้เป็นท่านโหวคนต่อไปของจวนกู้โหว“เหตุใดอันหนิงจึงกล้าทำเช่นนี้… ต้องมีปัญหาอะไรแน่”อันจิงรีบเสริม ทิ้งคำพูดให้บิดามารดาได้คิด…“แล้วเท่าที่ข้าเห็น ท่านพี่หยางดูผิดหวังมากเจ้าค่ะ ข้ากลัวว่าครั้งต่อไป เขาอาจจะไม่มาหาพี่หญิงแล้ว อีกอย่างหากกู้โหวซื่อทราบ... คุณหญิงท่านจะ...”“หากอันหนิงทำลายโอกาสนี้ ข้าจะไม่ปล่อยนางไว้แน่... ดูเอาเถิด ลูกสาวอกตัญญ

อีก ทั้งลูกน้อยที่กำลังจะเติบโต เขาต้องคลอดมาในจวนโหวเท่านั้น และต้องได้สืบสายเลือด เพราะเป็นบุตรคนแรกของกู้หยางคืนเดียวกันนั้น…ไฟที่ลุกโชนในเรือนเผยดับลงแล้ว แต่ไฟอีกกองหนึ่งกำลังลุกไหม้อยู่ในใจของอันหนิงอย่างเงียบงัน นางผลักประตูห้องตนเองเข้าไปช้า ๆ และรู้ทันทีว่าเรื่องนี้ยังไม่จบง่าย ๆภายในห้อง โคมไฟถูกจุดไว้เพียงดวงเดียว แสงสลัวสั่นไหวสะท้อนเงาบนผนัง อี้เคอ...สาวใช้คนสนิทยืนอยู่ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง ใบหน้าของอี้เคอซีดเผือดริมฝีปากสั่นไม่หยุด ดวงตาแดงราวคนที่เพิ่งผ่านฝันร้าย“คุณหนู…” เสียงนั้นแทบไม่เป็นเสียง“ไฟ…ไฟไหม้เรือนหลังจริง ๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ? พวกเขาจะสาวมาถึงเราไหม?”อันหนิงปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา เสียงกลอนประตูดังกึก… ก่อนที่นางจะหันกลับมา สีหน้านิ่งเย็นกว่าทุกครั้ง“ไม่ต้องกังวล” น้ำเสียงของนางราบเรียบ“พ่อบ้านใหญ่เป็นคนของข้า” อี้เคอเงยหน้าขึ้นทันที“แต่ว่า…ข้าเป็นคนไปจ้างขอทานคนนั้นให้ไปจุดไฟ หากถูกจับได้ละก็...” เสียงกลืนน้ำลายลงคอดังอึกอันหนิงเดินเข้าไปใกล้ วางมือลงบนไหล่ของสาวใช้ แรงกดนั้นไม่หนัก...แต่มั่นคง“หลักฐานจะไม่ชี้มาที่เจ้า” นางกล่าว“ไฟเริ่มจากแสงตะเกีย