All Chapters of หลังลาจาก ดอกท้อยังบานอยู่: Chapter 11 - Chapter 20

เจียงหว่านเยว่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “ปิดทิ้ง! ปิดทิ้งเดี๋ยวนี้!”ในตอนนั้นเอง บนจอใหญ่ก็เริ่มฉายภาพการกลั่นแกล้งขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ เจียงหว่านเยว่ที่ปรากฏบนจอยิ่งดูอายุน้อยกว่าเดิม คนที่ถูกกลั่นแกล้งเป็นเด็กสาวอีกคนที่สวมชุดนักเรียนมัธยมภาพการกลั่นแกล้งมากมายเด้งขึ้นมาบนจอใหญ่พร้อมกัน หลายคลิปถูกฉายไปพร้อม ๆ กัน ในสถานที่มีทั้งเสียงกรีดร้องบ้าคลั่งของเจียงหว่านเยว่ และเสียงกรีดร้องเจ็บปวดหลากหลายรูปแบบเจียงหว่านเยว่พุ่งตรงไปยังแท่นควบคุมอย่างบ้าคลั่ง แต่ชายวัยกลางคนที่ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยรีบออกมาห้ามไว้ ก่อนจะตบเธออย่างแรงจนล้มลงไปกับพื้น“เพราะแกนี่แหละ ที่บังคับให้ลูกสาวฉันกระโดดตึกตาย ทำให้ครอบครัวเราพังทลาย แล้วยังไล่พวกเราออกไปอีก !”บรรดาพนักงานที่เดิมต่างทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ ต่างก็พากันวิ่งออกมา ชี้นิ้วกล่าวหาความผิดของเธอ และรุมทำร้ายเธอ พวกเขาแต่ละคน ต่างก็เป็นเหยื่อหรือญาติของเหยื่อ คนที่ถูกเจียงหว่านเยว่บีบจนต้องตายไม่ได้มีเพียงคนคนเพียงเท่านั้น แต่ไม่ว่าพวกเขาจะขอความช่วยเหลือจากทางอินเทอร์เน็ตหรือแจ้งตำรวจ ก็ถูกระงับลงอย่างรวดเร็วผู

กู่ถิงอวิ๋นกับกู่สืออวี่แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "แพทย์ไร้พรมแดน?"หัวใจของกู่สืออวี่เต้นแรง ไม่อาจระงับความตื่นตระหนกของตัวเองได้ "นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว! เธอบ้าไปแล้วเหรอ?"กู่ถิงอวิ๋นก็กังวลจนตาแดงก่ำ เขาเหลือบมองหัวหน้าแผนกที่เย็นชา จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปขณะเดินก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาผู้ช่วย "ตรวจสอบเที่ยวบินของหร่วนเนี่ยนเถา ผมต้องการรู้เดี๋ยวนี้ว่าเธอไปที่ไหนแล้ว!"ทันทีที่วางสาย ก็ได้รับสายจากที่บ้าน "กู่ถิงอวิ๋น นายกับกู่สืออวี่รีบกลับไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้!"ที่บ้านตระกูลกู่พ่อกู่กับแม่กู่และพี่ชายคนโตกู่ยวี่เฟิงแห่งตระกูลกู่นั่งอยู่บนโซฟามองดูกู่ถิงอวิ๋นกับกู่สืออวี่ บรรยากาศตึงเครียดอย่างมากพ่อกู่ทุบโต๊ะอย่างแรง “เรื่องดีๆ ที่พวกแกสองคนก่อไว้ ราคาหุ้นของบริษัทตระกูลกู่แทบจะร่วงติดลิมิตล่างเพราะเรื่องโง่ ๆ ที่พวกแกทำ!”“พวกเจ้าลืมกฎของตระกูลกู่ไปแล้วหรือไง? ใครอนุญาตให้พวกนายทำเรื่องแบบนั้นกับผู้หญิงคนหนึ่ง!”ดวงตาของกู่ยวี่เฟิงเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ถิงอวิ๋น สืออวี่ พวกนายทำเกินไปแล้วจริงๆ เรื่องนี้ไม่เพียงสร้างบาดแผลร้ายแรงให้ผู้หญิงคนนั้น แต่ยังส่งผลกระทบอย

ทั้งสองตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้วกู่ถิงอวิ๋นลืมตาขึ้น ก็สบกับดวงตาที่ร้องไห้จนแดงก่ำและบวมเป่งของเจียงหว่านเยว่สีหน้าของเขามืดครึ้มลงทันที "คุณอยู่นี่ได้ไง?"เจียงหว่านเยว่กัดริมฝีปาก น้ำตาไหลอาบแก้ม: "กู่ถิงอวิ๋น แถลงการณ์ขอโทษที่คุณปล่อยออกมานั้นมันหมายความว่ายังไง? ไหนคุณบอกว่าคนที่คุณรักมาโดยตลอดคือฉันไม่ใช่เหรอ?"กู่ถิงอวิ๋นจ้องมองเธออย่างดุดัน และเยาะเย้ย "เจียงหว่านเยว่ คนที่ผมรักนั้น เป็นของปลอม เป็นการแสดงของคุณไม่ใช่เหรอ?""ใช่แล้วจะทำไม?" เจียงหว่านเยว่จับมือเขา "ถ้าคุณชอบ ฉันก็สามารถเป็นคนแบบนั้นไปตลอดได้""ถิงอวิ๋น ฉันรู้ผิดแล้วจริงๆ ต่อไปฉันจะไม่ทำเรื่องแบบนั้นอีกแล้ว พวกเธอเป็นคนรังแกฉันก่อนเอง ฉันไม่ได้โกหกคุณ เป็นคนผิดของพวกเธอเอง ฉัน......""พอได้แล้ว!" กู่ถิงอวิ๋นสบัดมือเธอทิ้งอย่างแรง “เจียงหว่านเยว่ ถึงตอนนี้แล้วคุณยังไม่สำนึกผิดอีกเหรอ ในใจของคุณนั้น คุณไม่ผิดเลย””เขามองเธออย่างจริงจัง “เราโตมาด้วยกัน ผมไม่รู้ว่าคุณกลายเป็นคนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือจะบอกว่า คุณเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็ก คุณเสแร้งตั้งแต่เด็ก?”“เจียงหว่านเยว่ ตอนนี้ผมแค่มอง

“คุณพูดว่าอะไรนะ?!” สูงขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาพลันมืดแปดด้าน เขาต้องคว้ากรอบประตูไว้เพื่อพยุงร่างกายที่กำลังโอนเอน กู่สืออวี่ลุกขึ้นยืนอย่างกระทันหัน ทำให้เก้าอี้แต่งหน้าล้มลง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นไปชั่วขณะผู้ช่วยรีบอธิบายว่า “เราพบว่าคุณหญิงหร่วนอยู่ในเขตอาบเยอี แต่ทางนู้นเพิ่งส่งข่าวมาว่า กลุ่มแพทย์ไร้พรมแดนเพิ่งเข้าไปในเขตสงครามก็ถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยม ในนั้นมีผู้หญิงชาวจีนสองคน”“ตัวตนไม่ได้รับการยืนยันอย่างสมบูรณ์ แต่ลักษณะต่างๆ ตรงกันอย่างมาก”“เป็นไปไม่ได้!” เล็บของกู่ถิงอวิ๋นจิกลงไปในกรอบประตูอย่างลึก เขาแทบจะบีบคำพูดออกมาจากซี่ฟัน “เธอจะไม่มีทางเป็นอะไรอย่างแน่นอน ผมจะไปหาเธอตอนนี้เลย!”กู่สืออวี่เซไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็รีบก้าวผ่านกู่ถิงอวิ๋น พุ่งตรงลงไปชั้นล่างกู่ถิงอวิ๋นก็เก็บโทรศัพท์รีบตามลงไป แล้วขึ้นรถที่กู่สืออวี่ขับตลอดทาง กู่สืออวี่ขับก็เร็วมาก มือของเขาที่จับพวงมาลัยนั้น เส้นเลือดปูดขึ้นชัดบนหลังมือ ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย กู่ถิงอวิ๋นซื้อตั๋วเครื่องบินที่เร็วที่สุดบินไปยังซูดานใต้ ทั้งสองเอาเอกสาร และมุ่งหน้าไปสนามบินทันทีตลอดสิบกว่าชั่วโมงบนเคร

คนที่ช่วยหร่วนเนี่ยนเถาไว้นั้น ก็คือชายผู้ขับรถแลนด์โรเวอร์ที่เคยพาเธอไปพบหน้าคุณย่าเป็นครั้งสุดท้าย แม้ตอนนั้นจะฝนตกหนักอยู่ และเป็นเวลากลางคืนแต่ตอนนั้นเขาลดกระจกลง และถามถึงสถานการณ์ของเธอด้วยความสำนึกในบุญคุณ เธอจึงจดจำใบหน้าคมเข้มของเขาไว้แน่น และตอนจากไปก็ทิ้งเงินสดทั้งหมดที่มีอยู่ในกระเป๋าไว้บนรถ “สวัสดีครับ ผมชื่อฉินเจิง”“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหร่วนเนี่ยนเถา ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ ก่อนหน้านี้เราเคยเจอกันครั้งหนึ่งตอนอยู่ประเทศ คุณเป็นคนส่งฉันไปโรงพยาบาล คุณยังจำได้ไหมคะ？”ฉินเจิงยิ้ม “จำได้ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก”เขาจำหญิงสาวคนนี้ได้ ตอนนั้นเขาไปเที่ยวพักผ่อน และบังเอิญเห็นคนกำลังโบกรถอย่างร้อนรนอยู่ข้างทางเธออยู่ในสภาพที่ย่ำแย่อย่างมาก และดูเร่งรีบจนแทบจะพังทลายลง ดังนั้นเขาจึงส่งเธอไปโรงพยาบาล คิดไม่ถึงว่าเธอจะทิ้งเงินสดไว้ในรถตั้งเยอะ“ปกป้องตัวเองให้ดี”เขาพูดอย่างรวดเร็วแล้วหันกลับไปทำภารกิจต่อหร่วนเนี่ยนเถาก็ละสายตา และไปช่วยเหลือผู้คนต่อไปวันรุ่งขึ้น ชายร่างสูงในชุดเครื่องแบบสีเขียวมะกอกของหน่วยรักษาสันติภาพก็วิ่งเข้ามา พร้อมกับแบกชายคนหนึ่งไว้บนหลัง