Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

“เธอชอบวางท่าหยิ่งผยองมาตลอดไม่ใช่หรือ? ถ้ารู้ว่าตัวเองถูกน้องชายของแฟนหลอกเล่นมานานถึงสามปี ไม่รู้เลยว่าหน้าตาเธอจะเป็นยังไงบ้าง คงจะน่าดูมากเลยทีเดียว”เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายของเหล่าผู้ชาย ทำให้หร่วนเนี่ยนเถายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือดเธอแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ก้าวออกไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว เพื่อมองดูภาพสถานการณ์ภายไปในห้องวีไอพีวินาทีถัดมา เธอก็เห็นว่าข้างๆ ของกู่ถิงอวิ๋นมีชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเขาเป๊ะๆ นั่งอยู่ ตั้งแต่รูปร่าง ทรงผม ไปจนถึงไฝรองน้ำตาที่หางตา ไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย!ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ และเอนตัวพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน “ใครให้เธอรังแกหว่านเยว่ล่ะ? หว่านเยว่คือแก้วตาดวงใจของพี่ชายฉันเลยนะ เพื่อลงโทษเธอ ให้เธอตกลงนรกในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด พี่ฉันก็เหนื่อยไม่น้อยเลยนะเนี่ย”บรรดาเพื่อนๆ ที่เรียกเธอว่าพี่สะใภ้ในปกตินั้น ต่างก็พูดแซวกันเสียงดัง“สืออวี่ นายต่างหากที่เหนื่อยสุด ตลาดหลายปีนี้ที่นายทำล้วนเป็นงานใช้แรงหนักเท่านั้นเลยนะ!”“ฮ่าฮ่า ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาไม่เหมือน งานใช้แรงแบบนี้ฉันก็อยากทำเหมือนกัน!”“ใช่ หน้าตาและรูปร่างขอ

เมื่อพิจารณาถึงว่าสถานที่ที่ตัวเองจะไปนั้นค่อนข้างอันตราย หร่วนเนี่ยนเถาจึงเลือกที่จะฝังศพคุณยายเธอซื้อจี้โกศบรรจุอัฐิมาอันหนึ่ง และใส่เส้นผมของคุณยายพร้อมกับเถ้ากระดูกเล็กน้อยลงไป ส่วนเถ้ากระดูกที่เหลือก็นำไปฝังที่สุสานเธอนั่งคุกเข่าต่อหน้าหลุมศพ กุมจี้บนอกไว้แน่น “คุณยายคะ ยายไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวหนูก็จะไปทำเรื่องที่ตัวเองจะทำแล้ว หนูจะดูแลตัวเองดีๆ ค่ะ”หร่วนเนี่ยนเถากลับมาถึงวิลล่าก็ตอนเย็นแล้ว ทันทีที่เข้ามาก็ได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนันทันใดที่ตัวแข็งทื่อ กู่ถิงอวิ๋นก็พบเธอแล้วเขารีบเดินมาแล้วพาเธอเข้าไป “มาเร็ว ผมจะแนะนำเพื่อนสองคนให้คุณรู้จัก” ชายและหญิงที่นั่งอยู่บนโซฟาลุกขึ้นยืน หันมามองเธอ แววตาฉายประกายล้อเล่นปนยียวน พวกเขาคือเจียงหว่านเยว่กับกู่สืออวี่นั่นเองหร่วนเนี่ยนเถาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อย นี่คือปฏิกิริยาทางร่างกายของเธอเมื่อเผชิญหน้ากับเจียงหว่านเยว่เสียงของกู่ถิงอวิ๋นแฝงด้วยรอยยิ้ม “หว่านเยว่เป็นเพื่อนที่เติบโตมากับผม และสืออวี่ก็เป็นน้องชายฝาแฝดของผม พวกเขาเพิ่งกลับมาจากการเรียนต่อที่ต่างประเทศ ได้มาร่วมงานแต่งของเราพอดีเ

หร่วนเนี่ยนเถาตัวแข็งทื่อทันที หน้าซีดเผือดเธอใช้แรงทั้งหมดผลักคนคนนั้นออกไป และหมอบลงที่หัวเตียงกู่สืออวี่ขมวดคิ้วมองเธออยู่สองวินาที จากนั้นก็เลิกคิ้วขึ้น “ยังโกรธอยู่เหรอ?”เขานวดขมับ สีหน้าท่าทางเหมือนกับกู่ถิงอวิ๋นเป๊ะ น้ำเสียงที่ชุ่มไปด้วยเหล้าก็เหมือนกันเป๊ะเลยถ้าไม่ใช่เพราะเคยได้ยินกู่ถิงอวิ๋นบอกว่าจะรักษาตัวบริสุทธิ์ดั่งหยกเพื่อเจียงหว่านเยว่ เธอก็คงแยกแยะไม่ออกแน่เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง มือทั้งสองข้างยันไว้ด้านหลังเธอ จมูกของทั้งสองแตะกัน“วันนี้ผมได้อธิบายให้คุณฟังแล้ว ถ้าผมมีใจให้เธอจริง ก็คงไม่แต่งงานกับคุณหรอก”กู่สืออวี่กำลังจะจูบเธอดวงตาของหร่วนเนี่ยนเถาเบิกกว้าง เธอหันหน้าหนีอย่างกะทันหันและอาเจียนเธออาเจียนจนตาแดงก่ำ แต่ก็ยังห้ามไม่อยู่ ผลักผู้ชายออกแล้ววิ่งพุ่งไปที่ห้องน้ำ กู่สืออวี่มองแผ่นหลังของเธอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายในห้องน้ำ หร่วนเนี่ยนเถาค่อยๆ เลื่อนตัวลงไปนั่งยองๆ บนพื้น ทันใดนั้นเสียงของกู่สืออวี่ก็ดังขึ้นนอกประตูว่า “พวกนายได้ยินไหม? ผู้หญิงคนนี้อาเจียน ไม่ใช่ว่าท้องมั้ง?”ทันใดนั้น เสียงอึกทึกด้วยความตกตะลึงดังขึ้น หน

มุมปากของเจียงหว่านเยว่ปรากฏรอยยิ้มที่ชั่วร้าย “หร่วนเนี่ยนเถา เธอเห็นไอจีที่ฉันโพสต์แล้วสินะ? โธ่ ฉันคิดว่าเธอจะหยิ่งผยองได้แค่ไหนสักอีก ตอนนั้นเธอแค้นฉันจนอยากให้ฉันตายเลยไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เพื่อแต่งเข้าตระกูลกู่แล้ว อะไรก็ยอมทนได้จริงๆ เลย”หร่วนเนี่ยนเถาเพียงจ้องมองสร้อยคอที่อยู่ในมือของเธออย่างไม่วางตา เล็บจิกเข้าฝ่ามือแน่น “คืนสร้อยให้ฉัน!”เจียงหว่านเยว่เลื่อนสร้อยคอออกไปอีกสองสามนิ้ว “ถ้าอยากได้สร้อย เธอก็คุกเข่ากราบฉันสิ ยอมรับเสียว่าเธอเป็นคนต่ำต้อยและเสแสร้งทำเป็นสูงส่ง”“ไม่มีทาง!” หร่วนเนี่ยนเถาโกรธจนตัวสั่น “เจียงหว่านเยว่ เธออย่ารังแกคนมากจนเกินไปนะ!”เจียงหว่านเยว่หัวเราะอย่างโอหัง “ฉันรังแกคนเกินไปหรือไม่ เธอเพิ่งรู้วันนี้หรือไง? หร่วนเนี่ยนเถา สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด ก็คือท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมก้มหัวนี้ของเธอ ตอนนั้นถ้าเธอยอมคุกเข่าให้ฉันตั้งแต่แรก ฉันก็คงไม่จงใจเล่นงานเธอตั้งหลายปีหรอก” “เธอก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าในใจของถิงอวิ๋นนั้นฉันสำคัญมากแค่ไหน เอางี้ แค่เธอคุกเข่าขอร้องฉัน ฉันไม่เพียงจะคืนสร้อยให้ แต่ยังจะช่วยให้เธอยืนหยัดมั่นคงในตระกูลกู่ได้ด้วย ”“ฉันไม่คุกเ

หร่วนเนี่ยนเถาค้นหาในกองขยะไปทั้งวันวินาทีที่หาสร้อยเจอนั้น น้ำตาที่กลั้นไว้นั้นก็ไหลออกมาในที่สุดแต่วินาทีต่อมา เธอก็พบว่าเส้นผมและเถ้ากระดูกที่อยู่ในสร้อยคอหายไปแล้วในหัวดังอื้อขึ้นมาทันที หร่วนเนี่ยนเถากำสร้อยคอไว้แล้วรีบวิ่งไปโรงพยาบาล ทันทีที่มาถึงทางเข้าโรงพยาบาล ก็เจอกับเจียงหว่านเยว่ที่กำลังจะออกจากโรงพยาบาลพอดีเจียงหว่านเยว่ทำท่าปิดจมูกอย่างเว่อร์แล้วถอยหลังไป มองเธอด้วยความรังเกียจ "นี่มันขยะที่วิ่งออกมาจากลานขยะไหนกันเนี่ย?"หร่วนเนี่ยนเถาจ้องมองเธออย่างไม่วางตา "ของที่อยู่ในจี้ของฉันล่ะ?"เจียงหว่านเยว่มองดูสร้อยคอในมือของหร่วนเนี่ยนเถา แล้วก็หัวเราะออกมาทันที "เธอหมายถึงสิ่งสกปรกที่อยู่ข้างในเหรอ ถูกฉันทิ้งลงชักโครกไปนานแล้ว"“เจียงหว่านเยว่！”หร่วนเนี่ยนเถาโกรธจนตัวสั่นเทา สมองว่างเปล่า ดวงตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยความแค้นเธอพุ่งไปข้างหน้า จับคอเสื้อของเจียงหว่านเยว่ แล้วตบหน้าเธออย่างสุดแรงเจียงหว่านเยว่เอามือปิดหน้า ถอยหลังไปเรื่อยๆ แล้วพลันล้มลงในอ้อมกอดของกู่ถิงอวิ๋น หร่วนเนี่ยนเถาเงยหน้าขึ้น สบกับสายตาของกู่ถิงอวิ๋นที่เย็นชาจนเหมือนกำลังจะฆ่าคน "หร่วน