All Chapters of Yitirilen Ruhun Gölgesinde: Geç Kaldın Demir: Chapter 21 - Chapter 30

Melis, Çetin'e minnet dolu bir bakış attı. Çetin ise hafifçe başını sallayarak onu rahatlatır gibi baktıktan sonra işlemleri halletmek için oradan ayrıldı.Hemşire sabırla açıklamaya başladı: "Melis Hanım, önünüzde uzun bir tedavi süreci var. Kemoterapi ilaçları damar yoluyla veriliyor. Her seferinde iğne yapılması damarlarınıza zarar verebilir, hatta bazen ilaç sızması gibi durumlar yaşanabilir. Birçok kemoterapi ilacı yakıcı özelliğe sahiptir; bu tarz sorunların önüne geçmek için kolunuza bir kateter yerleştirilmesini öneriyoruz.""İlacın damarlara ve tüm organlara sorunsuz ulaşabilmesi için damar yolunun önceden hazır olması büyük bir avantaj. Uzun süre kullanılabilir, her seferinde damar aramak zorunda kalmayız ve iğnenin yerinden çıkma riski olmaz. Hem güvenli hem de konforludur. Tek dezavantajı, bu kolunuzla artık ağır yük taşımamanız gerekecek."Melis hemşirenin tavsiyesini kabul etti ve kemoterapi öncesinde küçük bir operasyonla koluna bir port takıldı. Vücudu anesteziye karşı

Melis, yüzüne biraz renk gelsin diye özenle makyaj yaptı.Dışarıda uçuşan yoğun kar yağışına bakınca, üzerine ne bulduysa geçirip kendini adeta bir koza gibi sardı.Kemoterapi sonrası vücut fonksiyonları hızla zayıflamış, bünyesi bir porselen bebek kadar hassaslaşmıştı; bağışıklık sistemi artık normal bir insanınkinden çok daha zayıftı. Bu yüzden her iki günde bir kan tahlili yaptırması, kan değerlerini kontrol ettirmesi gerekiyordu. Değerler belli bir seviyenin altına düştüğünde ilaç müdahalesi şarttı. Aksi takdirde, çökmüş bir bağışıklık sistemiyle basit bir ateş bile hayati risk taşıyordu. Melis işini şansa bırakmaya niyetli değildi; şıklık ve sağlık arasında tereddütsüz ikincisini seçti. Başının arkasında, diğer bölgelere göre belirgin şekilde seyrekleşen saçlarını eliyle yokladı ve dikkatlice siyah, yün bir bere taktı.Çetin, onun dışarı çıkmasına doğal olarak karşıydı ve kararı anında reddetti: "Melis, şu anki durumun dışarı çıkmak için hiç uygun değil. Dün yaptığım tahlillerde de

Melis başını kaldırdı, gözlerinde alaycı bir gülümseme belirdi: "Demir Bey, bu gerçekten dahiyane bir soru. Boşanmayı isteyen zaten sen değil miydin?"Demir onun sözlerini duymazdan gelerek, beraberinde getirdiği o buz gibi havayla Melis'e iyice sokuldu. "Bu birkaç gündür onunla mıydın?"Bu kadar yakın mesafeden Melis, onun gür siyah kirpiklerinin altındaki gözlerin öfkeyle parladığını, göz aklarının kan çanağına döndüğünü ve tüm yüzüne vahşi bir ifadenin hâkim olduğunu net bir şekilde görebiliyordu.Melis durumu hemen inkâr etti: "Hayır, bu havada taksi bulmak kolay değil. Çetin Bey sadece yolunun üzeri olduğu için beni bıraktı."Demir'in ince dudaklarında küçümseyici bir gülüş kıvrıldı: "Melis, yalan söylerken gözlerini yukarı kaçırırsın. Bu huyun hâlâ değişmemiş. Bir yıldır direndikten sonra aniden pes etmen, ağır hasta babanı bırakıp ortadan kaybolman... Hepsi o adam için miydi?"Melis açıklama yapmak istemiyordu; onun gibi zeki bir adama yalan uydurmak, sadece zekasına hakaret etm

Melis yere düşmedi; tam yere yığılacağı anda bir çift el onu son anda kavrayıp tuttu. Onu tutan kişi Demir değil, Serkandı. Melis başını kaldırdığında Demir'in az ötede durduğunu gördü; Demir, onun yere yığılışını buz gibi bakışlarla izliyordu. Bakışlarında en ufak bir endişe yoktu, sadece derin bir umursamazlık seziliyordu. Haklıydı; onun gözünde hiç kimse durup dururken dengesini kaybedip düşmezdi, Melis'in yine oyun oynadığını düşündüğünden emindi. Demir'in kalbinde Melis'e karşı nefretten başka bir şey kalmamıştı, neden endişelensin ki?Serkan ise endişeyle sordu: "Hanımefendi, iyi misiniz?""İyiyim, sadece şekerim düştü." Melis, kendine acıyan bir gülümsemeyle yanıt verdi ve Demir'in arkasından yürümeye başladı.Kar bütün gece yağmıştı ve konağın bahçesi tamamen karla kaplıydı. Hizmetçiler ortalıkta görünmüyordu, bahçedeki karları temizleyen kimse de olmamıştı. Bu kısa mesafeyi yürümek bile Melis'i nefes nefese bırakmıştı.Rüzgâra ve kara karşı koyarak ısınmak için odaya girdi. K

Melis'in incecik bileği, Demir'in pençeleri arasında dalında titreyen bir yaprak gibi savunmasızdı; Demir tek bir hamlesiyle onu dalından koparıp unufak edebilecek bir fırtına gibi üzerine devrildi. Kadının korku ve çaresizlik dolu yüzü, adamın zifiri karanlık gözlerine yansıyordu; Melis'in direnmesi, Demir'in kalbindeki son öfke kıvılcımını da alevlendirdi. Melis'in kalbi yerinden çıkacakmış gibi çarpıyordu; korku ve öfkeyle haykırdı: "Başkalarına dokunduğun ellerinle bana dokunma, çek o kirli ellerini üzerimden!"Bir sonraki an Demir, Melis'in dudaklarına kapanarak söyleyeceği tüm sözleri boğazına dizdi. Melis fal taşı gibi açılmış gözleriyle, adamın kontrolünden kurtulmak için çılgınca başını sallıyordu. Demir, elini kadının boynunun arkasından geçirip başını sıkıca kavradı ve onu bu cezalandırıcı öpücüklere boyun eğmeye zorladı.Ağzına dolan o sert ve keskin nefesle birlikte Melis, bu dudakların Sena'yı da öpmüş olabileceği düşüncesiyle sarsıldı; midesi fena halde bulandı. Nereden