All Chapters of Yitirilen Ruhun Gölgesinde: Geç Kaldın Demir: Chapter 1 - Chapter 10

Melis'in kanser teşhisiyle dünyası başına yıkılırken, Demir kalbinin en derin köşesinde sakladığı o kadının oğlunu muayeneye götürmekle meşguldü.Hastane koridorunun o buz gibi sessizliğinde, elindeki biyopsi raporunu adeta bir idam fermanı gibi tutan Dr. Çetin, Melis'in gözlerinin içine bakamıyordu. Yüzündeki ciddiyetin altında ezilen sesiyle, "Melis, sonuçlar çıktı," dedi. Söylediği her kelime, aralarındaki havayı ağırlaştırıyordu: "Maalesef tümör kötü huylu ve 3A evresinde. Eğer ameliyat başarılı geçerse, o da en iyi ihtimalle, beş yıllık hayatta kalma şansın yüzde on beş ile otuz arasında görünüyor."Melis'in ince parmakları çantasının askısını sıkıca kavradı , solgun yüzündeki o hüzünlü ifade daha da ağırlaştı. Çetin'in gözlerinin içine çaresizlikle bakarak, "Çetin, ameliyat olmazsam ne kadar ömrüm kalır?" diye sordu."Kişiden kişiye değişir ama altı ay ile bir yıl arası... Senin durumunda önce iki kür kemoterapi alıp sonra cerrahi müdahaleye geçmek en doğrusu. Bu şekilde yayılım

Sena, üzerinde zarif beyaz kaşmir bir paltoyla duruyordu; kulaklarındaki beyaz inciler ona yumuşak ve asil bir hava katıyordu. Sadece boynundaki şal bile binlerce lira değerindeydi. Mağaza görevlisi onu görür görmez hemen karşılamaya koştu:"Hoş geldiniz Sena Hanım, Demir Bey bugün mücevher seçerken size eşlik etmedi mi?""Sena Hanım, mağazamıza yeni modeller geldi, her biri tam size göre.""Sena Hanım, geçen sefer ayırmamı istediğiniz zümrütler geldi. Birazdan deneyin lütfen, ten renginize çok yakışacaktır."Görevli her cümlesinde ona "Sena Hanım" diye hitap ederken, Sena gülümseyerek Melis'e baktı; bakışları zaferinin kanıtı olan bir kibirle doluydu. Herkes Demir Sancaktar'ın onu el üstünde tuttuğunu biliyordu ama kimse Melis'in onun nikâhlı eşi olduğundan haberdar değildi.Melis, iki yanına cansızca düşen ellerini, tırnakları avuçlarına gömülürcesine yumruk yaptı. Neden hayatının en virane, en savunmasız anında; görmeyi dilediği son insan, bir hayalet gibi tam da karşısında bitiverm

Füruzan, Demir'e şaşkınlıkla bakıyordu; onun evlendiğine dair tek bir kelime bile duymamıştı."Demir Bey, biz uzun yıllardır yurt dışındayız, buradaki haberlerden uzağız. Kızımın sizinle ne alakası var?"Demir'in çehresi, her zamanki gibi fırtına öncesi sessizliği andıran o donuk ve mesafeli zırhına bürünmüştü. Dudaklarının arasından, muhatabının ruhunu donduracak kadar keskin ve buz gibi şu cümleler döküldü:"Aramızda bir bağ, bir yaşanmışlık olmuş olsa dahi; o artık mazi rüzgârlarının önüne katılıp gitmiş, çoktan geçmişte kalmıştır. Malumunuz, şu an sadece o bitmiş hikâyenin resmî prangalarından, yani boşanma işlemlerinden ibaret olan enkazı yürütüyorum."Melis, yıllarını uğruna heba ettiği o büyük aşkın, Demir'in dudakları arasında sadece bir "mazi" kelimesine indirgeneceğini rüyasında görse inanmazdı. Öfkeli miydi? Elbette, damarlarında akan kan bir volkan gibi kaynıyordu. Lakin ruhunu asıl kavuran, o zehirli hayal kırıklığıydı; bir canavarı baş tacı edecek, onu el üstünde tutacak

Melis o adamdan söz ederken sesi şaşırtıcı derecede sakindi; öyle ki, onu dinleyen biri, genç kadının çoktan her şeyi geride bıraktığını, kaderine boyun eğip içindeki bütün fırtınaları susturduğunu sanabilirdi.Oysa Çetin, insanın gerçekten sevdiği birini bu kadar kolay kalbinden söküp atamayacağını iyi biliyordu. Bir insan, sevdiğiyle birlikte hayallerini de toprağa gömmeden "kabullendim" diyemezdi.Melis'in dudaklarından dökülen o sakin cümlelerin ardında, sessizce kanayan yaralar vardı. Genç kadın acısını kimseye göstermiyor, geceleri herkes uykuya çekildiğinde kendi kırıklarını yine kendi elleriyle toplamaya çalışıyordu. Kimsenin duymadığı o sessizlikte, en çok da kendi kalbiyle savaşıyordu.Çetin daha fazla üzerine gitmedi ve konuyu değiştirdi: "Babanın ameliyat masraflarını henüz ödemediğini biliyorum. Eski bir dostun olarak, bu parayı sana borç vereyim, ileride durumun düzelince ödersin."Melis'in gencecik bir kadın olarak para kazanmasının ne kadar zor olduğunun farkındaydı; da

Kısa bir süre sonra kendini toparladı ve buz gibi bir sesle konuştu: "Alt tarafı bir çorba... İçeri geç."Melis, onun giden arkasından bakarken dudaklarının kenarında hafif bir tebessüm belirdi.Demir, hâlâ ölmemden mi korkuyorsun?İçinde bir intikam fikri filizlendi; eğer bir gün ölüm haberini alırsa Demir'in yüzünde nasıl bir ifade belirecekti? Sevinecek miydi yoksa kederlenecek miydi?Demir, buzdolabında sakladığı meyveleri ve malzemeleri çıkarıp maharetle çözdürdü. Melis, onun mutfaktaki telaşını izlerken kalbinde sonsuz bir acı duyuyordu; bu muhtemelen onun için son kez yemek yapışıydı. Varsın öyle olsundu; en azından son bir hatıra kalacaktı.Melis şöminenin başında tatlı patates közlüyordu, mis gibi koku odaya yayılmıştı. Eskiden ne zaman burada patates közlese, Demir'in babaannesi kokuyu alıp hemen gelirdi. Yaşlı kadın ona çok iyi davranır, öz torunu gibi severdi. Lakin o da iki yıl önce vefat etmişti; büyükbabası ise acısına dayanamayıp yurt dışına yerleşmişti. Bu koca köşk şi