All Chapters of หมดแรงยื้อ(สามีไม่เคยรัก): Chapter 11 - Chapter 20

“พี่ดูตั้งแต่ก่อนที่ป่านจะสาดน้ำส้มใส่ลินี!” จอมทัพสวนกลับเสียงแข็ง ย้อนไปเมื่อตอนที่เขาอาบน้ำเสร็จแล้วนั่งดูโทรศัพท์มือถือเปิดกล้องวงจรปิดอยากรู้ว่าจะมีเรื่องอะไรอย่างคิดไหม เขาเห็นสายป่านพูดอะไรบางอย่างทำให้ชาลินีที่นั่งอยู่อีกมุมลุกขึ้นชี้หน้าต่อว่าจากนั้นสายป่านก็ลุกยืนลอยหน้าลอยตาท้าทาย ชาลินีกำมือโมโหจะเดินเลี่ยงมาที่บันไดแต่สายป่านคว้าแก้วน้ำส้มคั้นสาดใส่ตัวชาลินี ๆ เลยเดินตรงไปเอาจานยำปลาร้าที่ป้าแช่มกำลังถือมาสาดใส่ตัวสายป่านจากนั้นก็เข้าไปจิกหัวดึงรั้งผมกรีดร้องไม่มีใครยอมใคร“.............” สายป่านนั่งนิ่งหายใจแรงดวงตาแดงก่ำโกรธที่เขาไม่ไว้ใจจ้องจับผิดเธอ“ถ้ายังอยากเจอพี่อีกก็อย่าทำให้ลินีหัวเสีย” จอมทัพไม่หันมองหน้าสายป่านเพราะนึกถึงความสัมพันธ์อันดีที่เคยมีให้กัน“พี่จอมดูห่วงเมียจังเลยนะคะ.....” สายป่านตาขวางกระแหนะกระแหนเขาที่เฉยชา“ป่านรู้ดี......ว่าพี่ไม่เคยไม่ห่วงลินี” เขาหันมาจ้องตาหญิงสาวที่กำลังน้ำตาไหลนั่นกลับไม่ทำให้เขารู้สึกอะไร“ค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” เธอกระแทกเสียงตาแข็งเม้มริมฝีปากก่อนจะเปิดประตูรถลงไปเปิดประตูรั้วให้ลุงพร้อมขับรถเธอเข้าไปจอดในรั้วบ้าน เมื่

สิ้นเสียงกระเส่าเขาก็ซุกไซ้เนื้อตัวขาวเนียนของภรรยาหนักหน่วง สองมือหนาลูบไล้ทั่วกายสาวบีบเคล้นหน้าอกอวบนุ่มนิ่มหนักมือ กายบางบิดเร้ารู้สึกเร่าร้อนวูบวาบแปลก ๆ มือหนาเคลื่อนลูบเรียวขาค่อย ๆ ไต่ไปแตะที่ใจกลางความสาวเธอสะดุ้งเขินหน้าแดงเกิดอาการประหม่า ริมฝีปากหนาแทะเล็มหน้าอกอวบอิ่มอย่างนุ่มนวลทำให้เธอเคลิบเคลิ้มหายใจหอบกระสัน นิ้วแกร่งทำหน้าที่สอดเข้าช่องทางรักทีละนิด ๆ เอวบางเด้งขึ้นตามสัญชาตญาณซึมซับความรู้สึกถูกรุกล้ำเข้ากายสาวครั้งแรกปลายนิ้วเท้าจิกลงเตียงนอนหายใจติดขัด นิ้วแกร่งค่อย ๆ ขยับเขยื้อนภายในกายสาวเธอหุบขาตัวเกร็ง“พี่จอม..........” เสียงหวานสั่นสะท้านยกแขนคล้องลำคอหนาเพื่อยึดเหนี่ยว จอมทัพดันหาเรียวออกกว้างละเมียดละไมจูบซับเรือนร่างเพื่อปลุกเร้าภรรยาที่เดียงสา ตัวเขาเองก็เรียนรู้จากหนังสำหรับผู้ใหญ่และนี่ก็คือครั้งแรกในการมีเซ็กซ์ของเขาเช่นกัน ริมฝีปากหนาครอบครองยอดอกละเลงลิ้นดูดกลืนราวหิวโหยก่อนจะผละออกจ้องหน้าสวยเมื่อช่องทางรักเปียกชุ่มไปน้ำสวาท“พี่ขอเลยนะ ไม่ไหวแล้ว” เสียงทุ้มแหบพร่าตาหวานฉ่ำค่อย ๆ ถอนนิ้วออกจากช่องทางรักแ

“มาไงล่ะเรา” จอมทัพมองผ่านสายป่านเอ่ยถามภรรยาที่นั่งอยู่ไกล ๆ“ทำงานเสร็จไวค่ะ” ชาลินีรีบตอบส่งยิ้มหวานให้ เขาอมยิ้มเล็กน้อย สายป่านเห็นเขายิ้มก็หงุดหงิดเธอเดินเข้ามานั่งก่อนแท้ ๆ เขายังไม่เอ่ยทักสักคำ“เอกสารที่ให้เซ็นค่ะ” สายป่านยื่นแฟ้มเอกสารส่งให้ จอมทัพตรวจดูรายละเอียดและเซ็นรับรองก่อนจะยื่นแฟ้มส่งคืนให้สายป่าน“พี่มีเพื่อนที่สนใจร่วมลงหุ้นกับทางโรงเรียน อาจเข้ามาเทคโอเว่อร์ภายในสิ้นเดือนนี้แต่ป่านไม่ต้องกังวลนะ ทุกอย่างจะเหมือนเดิมแค่เปลี่ยนผู้ร่วมหุ้น” จอมทัพเอ่ยขึ้น สายป่านหน้าเหวออยู่ ๆ เขาก็ถอนตัวกะทันหัน“โรงเรียนนี้พี่เป็นคนก่อตั้งขึ้นเพื่อร่วมหุ้นกันระหว่างเราแค่สองคน?”“หรือถ้าป่านอยากถือหุ้นเองทั้งหมดก็ได้ พี่จะได้บอกเพื่อน” เขาพูดเลี่ยงคำตอบ“พี่จอมตอบป่านทีว่าทำไมถึงถอนหุ้น” สายป่านไม่ยอมจ้องตาเขม็ง“งานพี่เยอะและพี่ก็เห็นว่าโรงเรียนสามารถดำเนินกิจการได้โดยไม่ต้องมีพี่”“ไม่ใช่เพราะลินีสั่งเหรอคะ” สายป่าน

   ด้านจอมทัพที่มาด้วยหามุมเงียบ ๆ นั่งคุยงานกับลูกน้องเมื่อสั่งงานเสร็จก็กลับมาที่ร้านสปามองทีมงานหลายคนที่กำลังเตรียมจัดไฟที่เป็นขาตั้งสูงหลายตัว“จะถ่ายแบบกันเหรอ”“ใช่ค่ะ ถ่ายเพิ่มเติม พี่ลินีเป็นนางแบบเองเลยนะ” มาลินียืนดูดน้ำมองทีมงานเตรียมอุปกรณ์“เขาถนัดด้านนี้อยู่แล้ว” จอมทัพยกยิ้มเรื่องถ่ายแบบเป็นงานถนัดของภรรยา นอกจากการโพสท่าแล้วใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวกับรูปร่างของภรรยาก็สวยสะดุดตาดึงดูดให้ชวนมองด้วยเช่นกัน“มาแล้วจ้า เริ่มเลยไหม” ชาลินีเดินสวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลอ่อนรวบผมเกล้าสูงเผยลำคอเนียน จอมทัพมองต้นคอขาวแล้วกลืนน้ำลายเขาชอบจูบบริเวณต้นคอและเนินอกของภรรยาที่สุดเพราะมันเย้ายวนให้เขาต้านทานเสน่ห์ไม่อยู่ทุกที“เริ่มได้เลย” มาลิสาพยักหน้าบอกกับทีมงาน ชาลินีเดินเข้าไปนั่งบนเตียงนวดคุกเข่าขึ้นเตียงดึงสายเสื้อคลุมออกกำลังจะถอดชุดคลุม“เดี๋ยว! ต้องถอดเสื้อคลุมด้วยเหรอพี่คิดว่าจะถ่ายแค่ช่วงคอ” จอมทัพเสียงดังขัดจังหวะเดินหน้าดุเข้าไปหาภรรยาคิดว่าเธอจะถ่ายแค่ให้เ

ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ สามีภรรยากลับมาจากต่างประเทศพร้อมกับลูกในท้องที่เป็นดั่งของขวัญให้กับครอบครัว ทุกคนรวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาสังสรรค์กันอย่างมีความสุข หลายวันผ่านไป จอมทัพเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเตรียมเดินทางไปดูงานที่รีสอร์ตของนิ้งที่ต่างจังหวัด เนื่องจากกิจการของนิ้งได้ผลตอบรับดีเลยจะขยายพื้นที่สร้างรีสอร์ตเพิ่มและได้ว่าจ้างบริษัทของจอมทัพ ซึ่งเขาก็รับหน้าที่ดูแลให้ด้วยตัวเอง ชาลินีเดินหน้างอมากอดซบหน้าอ้อนสามี“ไม่อยากให้ไปคนเดียวเลย” เธองอแงที่จะไม่เห็นเขาในสายตาเพราะช่วงเวลาที่อยู่อังกฤษตัวติดกันดั่งเงา แต่ตอนนี้เธอยังนั่งรถเดินทางไกลไม่ได้เพราะยังมีอาการพะอืดพะอมจะอ้วกเวลานั่งรถนาน ๆ แขนแกร่งโอบประคองภรรยาก้มมองอย่างเอ็นดู“พี่ไปวันเดียวเอง จะโทรหาทั้งวันเลยดีไหม”“ก็ได้ค่ะ น้องจะรอพี่โทรมานะ”“ครับคนดีของพี่” ริมฝีปากหนาจูบขมับของภรรยาที่รักแผ่วเบา เธอกระชับกอดราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป“ถ้าไม่รัก พี่แต่งงานและมีอะไรกับลินีทำไม!” ชาลินีเอ่ยถามน้ำตาไหลตัวสั่นเทา“เพราะพ่อแม่ลินีบังคับพ่อแม่พี่ไง เอาบุญคุณเก่า ๆ มาอ้างยัดเยียดลูกสาวตัวเองให้ทั้งที่พี่ไม่เอา รู้ไว้ด้วยที่พี่ยอมเ