All Chapters of หมดแรงยื้อ(สามีไม่เคยรัก): Chapter 1 - Chapter 10

ร้านเว็ดดิ้งสตูดิโอชาลินี เข้าไปลองชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรูประดับด้วยคริสทัลชวาลอฟสกีจากฝรั่งเศส ผมลอนสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบเก็บเผยต้นคอเรียวและเนินไหล่ขาวเนียน หน้าสวยผุดผ่องเรียวเล็กปากนิดจมูกหน่อยดวงตาโฉบเฉี่ยวเหมาะกับเธอที่มีความมั่นใจไม่ยอมใครและดูสวยร้ายโดยเฉพาะในสายตาของว่าที่เจ้าบ่าว เธอไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติที่เขาชอบเลยสักนิดเขาชอบผู้สวยหวานอ่อนโยนน่าทะนุถนอมความประหม่านิด ๆ ของหญิงสาวอ่อนแอทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองต้องปกป้องคุ้มครองนั่นทำให้เขาดูมีค่าและยิ่งใหญ่ที่สุดในครอบครัว ไม่ใช่ผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองไม่มีความอ่อนหวานนุ่มนวลและยังแก่นเซี้ยวมาตั้งแต่เด็กผ้าม่านสีขาวของห้องแต่งตัวเปิดออก ว่าที่เจ้าสาวสวยละมุนงามสง่าส่งยิ้มหวานให้กับแม่ เพื่อนและว่าที่เจ้าบ่าว ทว่าสิ่งที่เธอเห็นตรงหน้ากลับไม่มีว่าที่เจ้าบ่าวอยู่ตรงนั้น“พี่จอมยังลองชุดไม่เสร็จหรือคะแม่” ชาลินีเอ่ยถามแม่ทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่ เธอแต่งหน้าทำผมเปลี่ยนชุดนานกว่าผู้ชาย เขาควรลองชุดเสร็จแล้วมานั่งรอเธอแต่ก็ไร้เงา แม่ของเธอยืนอึกอักกลืนน้ำลายอึกใหญ่“แม่....นิ้ง” เธอมองหน้าแม่กับเพื่อนสาวที่หน้าเจื่อนทำให้รู้ว่าเขา

ปัจจุบันช่วงกลางดึกภายในห้องนอนหรูของชาลินี เธอนอนหลับด้วยความอ่อนเพลียหลังจากร้องไห้อย่างหนัก เสียงข้อความดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟวาบ เสียงดังติ้ง ติ้ง ๆ ดังต่อเนื่อง ทำให้เธอรู้สึกตัวเอื้อมมือควานหาโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างกาย ดวงตาสวยหรี่มองหน้าจอแสงจ้าปรับสายตาไม่ทัน ข้อความที่เข้ามาคือจอมทัพส่งรูปภาพมาให้ คิ้วเรียวขมวดกดดูข้อความรูปภาพเด้งขึ้นหลายสิบภาพเป็นรูปจอมทัพลองชุดเจ้าบ่าวหลายสิบชุดหลากหลายสีส่งมาให้เธอดู ชาลินีตาสว่างนอนหงายอมยิ้มเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์เปิดรูปว่าที่เจ้าบ่าวสุดหล่อที่พึ่งทะเลาะเมื่อตอนบ่ายข้อความจากจอมทัพ “ชอบชุดไหน” “พี่ใส่ชุดไหนหล่อ”ข้อความจากชาลินี “ไม่หล่อสักชุด”ข้อความจากจอมทัพ “พรุ่งนี้บ่ายไปลองให้ใหม่”ข้อความจากชาลินี “ทำไมต้องตอนบ่าย”ข้อความจากจอมทัพ “ไปส่งป่านก่อนแล้วไปลองชุด”ข้อความจากชาลินี “...........”ข้อความจากจอมทัพ “ป่านไม่มีใคร.....”ข้อความจากชาลินี “แค่นี้แหละ”ชาลินีวางโทรศัพท์ลงอย่างขุ่นเคืองข้ออ้างที่เขามีประจำคือสายป่านไม่มีใคร สายป่านน่าสงสาร พี่รักสายป่านก็ต้องดูแล คำพูดคุ้นหูที่เธอได้

เรือนหอหลังใหญ่สไตล์นอดิคทันสมัยสีเทาล้อมด้วยกระจก คู่บ่าวสาวถูกส่งตัวเข้าห้องหอ เมื่อผู้หลักผู้ใหญ่ทยอยเดินออกจากห้อง บ่าวสาวก็ทิ้งตัวนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้าสีหน้าอิดโรยทั้งคู่“พี่อาบน้ำก่อนเลยนะ ลินีขอพักสักแป๊บ” ชาลินีหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าแล้วเผลอหลับไป.........เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นถี่ทำให้เธอสะดุ้งตื่นคิดว่าเป็นของตัวเองเธอลืมตามองหาโทรศัพท์ เสียงข้อความที่เข้านั้นไม่ใช่ของเธอแต่เป็นเสียงข้อความของจอมทัพด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชาลินีฟังเสียงน้ำฝักบัวในห้องน้ำยังไหลอยู่เลยลุกขึ้นย่องไปแอบดูโทรศัพท์เขาว่าใช่คนที่เธอคิดส่งมาหรือเปล่า เสียงข้อความดังอีกครั้งขึ้นหน้าจอว่าป่าน ชาลินีเบะปากใจคอไม่ดีกลัวสายป่านอ้อนให้จอมทัพออกไปหาในคืนเข้าหอเพื่อทำลายฤกษ์ของเธอ ในระหว่างที่ครุ่นคิดไม่ทันสังเกตว่าเสียงน้ำหยุดลง ร่างหนาสวมกางเกงขาสั้นเสื้อยืดสีเข้มเดินมาอยู่ด้านหลังเจ้าสาวแล้วโน้มลงกระซิบข้างหู“แอบดูอะไร?” ลมหายใจอุ่นกับน้ำเสียงของเขาทำเธอสะดุ้งหน้าตาเหลอหลารีบเดินหนีไปนั่งที่ข้างเตียงไม่ให้มีพิรุธ“ได้ยินเสียงข้อความ เลยมาดูว่าเป็นของลินีหรือเปล่า”“เหรอ ลินีวางโทรศัพท์ไว้

เสียงโทรศัพท์สั่น อืด อืด ที่ข้างหัวเตียงฝั่งที่ชาลินีนอนหลับทำให้เธอสะดุ้งตื่นกะพริบตาถี่ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาแนบหู“ค่ะ” เสียงเธองัวเงียคิดว่าแม่โทรมาหา“พี่จอมอยู่ไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์!” เสียงปลายทำให้ชาลินีถึงกับตาสว่างโมโหที่สายป่านโทรมาเธอ เพื่อถามถึงสามีของคนอื่นราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าของ“ตามผัวคนอื่นผ่านเมียเขาเนี่ยนะ” เธอตอบกลับอย่างหัวเสียเหลือบไปมองรอบห้อง“บอกให้เขารับโทรศัพท์ด้วย!”“ไม่บอก พี่จอมหลับอยู่เมื่อคืนหนักไปหน่อยไม่อยากกวน” ริมฝีปากยกยิ้มแกล้งหลอกให้สายป่านสติแตกคิดไปเองแล้วกดตัดสายทิ้งไปดื้อ ๆ“อีบ้า!” สายป่านพยายามโทรกลับไปหาชาลินีอีกแต่ไม่มีสัญญาณคล้ายปิดเครื่อง เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซิบสายตาหลุกหลิกคิดหาทางเอาชนะให้ได้ ชาลินีอมยิ้มสะใจ ค่อย ๆ เขยิบตัวลุกไปอาบน้ำแต่งตัวออกจากห้อง เธอเดินลงบันไดกวาดสายตามองหาจอมทัพรอบบ้านก่อนจะได้กลิ่นยำปลาร้าโชยมาทำน้ำลายสอเลยเดินปรี่เข้าไปที่ห้องครัวแทน“หูย น่ากินจังค่ะป้าแช่ม” เธอจ้องมองยำทะเลจานใหญ่น่ากินจนท้องร้อง“คุณจอมบอกว่าให้ทำเตรียมไว้ให้คุณผู้หญิงค่ะ” ป้าแช่มอมยิ้มหยิบจานช้อนวางเตรียมไว้ให้คุณผู

จอมทัพนิ่วหน้าเดินลงมาอย่างหงุดหงิด“บอกแล้วไงว่าอย่าทะเลาะกัน”“มันหาเรื่องลินีก่อน” ชาลินีกำผมสายป่านแน่นไม่ยอมปล่อย เสื้อผ้าเปียกเหนียว“ไม่จริงค่ะ อยู่ ๆ ลินีก็สาดยำปลาร้าใส่ป่านแล้วก็เข้ามาตบ ป่านเลยป้องกันตัว” สายป่านรีบคลายมือที่อีกข้างมีผ้าก้อตปิดแผลที่ถูกเศษแก้วปักมือ เธอหน้าเศร้าน้ำตาคลอเสื้อเปียกด้วยน้ำยำปลาร้ากลิ่นคลุ้ง“มันสาดน้ำส้มใส่ลินี!”“ลินีเริ่มก่อน......”“พอ! พอกันได้แล้วไปล้างเนื้อล้างตัวกันไป” จอมทัพปวดหัวที่จะฟังเดินเข้าไปแกะมือชาลินีที่ไม่ยอมปล่อยจากผมของสายป่าน“ลินี” เขาทำหน้าดุจ้องตาเขม็งเธอถึงยอมปล่อยมือ“ป้าแช่มพาป่านไปเข้าห้องน้ำรับรองทีครับ ผมจะเอาเสื้อผ้าไปให้เปลี่ยน” เขาหันไปบอกป้าแช่มที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ ป้าแช่มผายมือเชิญสายป่านไปยังห้องรับรองที่อยู่ด้านล่างเธอเดินไปอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว จอมทัพหันกลับไปมองภรรยาที่เดินกระทืบเท้าขึ้นบันไดไปยังห้องนอนเลยเดินตามขึ้นไปหยิบเสื้อผ้ามาให้สายป่านเปลี่ยน ภายในห้องนอนหรู ชาลินีหยิบผ้าขนหนูกับเสื้อผ้ากำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ เหล่มองสามีที่กำลังเดินเข้ามาในห้องแล้วตรงมายังตู้เสื้อผ้า“หาเสื้อผ้าให้ป่