All Chapters of หมดแรงยื้อ(สามีไม่เคยรัก): Chapter 21 - Chapter 30

ภายในห้องพักคุณแม่หลังคลอด   ชาลินีลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยล้าหมดเรี่ยวแรงแม้แต่จะยิ้มให้ญาติที่มารุมดูแล จอมทัพที่โดนญาติ ๆ บ่นยับยืนมองภรรยาที่โดนรุมล้อมอยู่ไกล ๆ พอญาติแยกย้ายเขาถึงพอเข้าหาภรรยา   ชาลินีนั่งหัดเอาลูกเข้าเต้าดูดนมแม่ เขาคอยช่วยจับลูกเพื่อผ่อนน้ำหนัก เมื่อลูกอิ่มเขาก็อุ้มลูกไปวางในเปลใสข้าง ๆ แล้วกดเรียกให้พยาบาลมารับตัวไปห้องแรกเกิด“ตอนเจ็บท้อง แม่โทรหาพ่อหลายสายแต่พ่อก็ไม่รับ” ชาลินีพูดอย่างอ่อนแรงริมฝีปากซีด“ฝนตกหนักไม่มีสัญญาณ แล้วก็ดวงซวยโดนเจาะยางตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้พ่อเลยต้องนั่งในรถให้ฝนหยุดตก พอมีสัญญาณเลยโทรหาเลขาให้ตามหาร้านยางมาเปลี่ยนให้“แม่เชื่อพ่อได้ใช่ไหม...” ดวงตาสวยสั่นระริกไม่มั่นใจในคำพูดของสามี“แม่เชื่อพ่อได้เสมอ” เขาโอบกอดภรรยาเข้าใจว่าที่เป็นแบบนี้เพราะเธอหวาดระแวงว่าเขาจะอยู่กับสายป่าน เสียงท้องร้องดังขึ้นประท้วงขัดจังหวะสามีภรรยา“หิวเหรอ” จอมทัพผละออกฟังเสียงท้องภรรยาร้องโครกคราก“ไม่

“พี่ไม่เอา ถ้าพี่อยากได้ป่านเรามีอะไรกันไปตั้งนานแล้วไม่คงสถานะเพื่อนให้เสียเวลาหรอก”“กับอีลินีพี่เคยคิดว่ารักมันเหมือนน้องสาวจนวันที่เอากับมันความคิดพี่ก็เปลี่ยนไป กับป่านก็ไม่ต่างกันพี่คิดว่าเป็นเพื่อนพอเรามีอะไรกันความคิดของพี่ก็ต้องเปลี่ยนไป” เธอพยายามหาเหตุผลเปรียบเทียบหลอกตัวเองว่าที่เขาอยู่กับชาลินีเพราะแค่หลงเซ็กซ์หากเขามีอะไรกับเธอสักครั้งเขาก็ต้องหลงเธอไม่แพ้กัน“พี่เคยทำร้ายใจลินีมาเยอะก็จริง แต่อย่างเดียวที่พี่จะไม่ทำให้ลินีเสียใจคือการมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ลินี!” จอมทัพน้ำเสียงหนักแน่น สายป่านเห็นสีหน้าแววตาจริงจังของเขายิ่งปวดใจ“พี่รักแต่มันแล้วมาทำดีกับป่านทำไม!”“เพราะพี่สัญญากับพ่อแม่ป่านก่อนท่านเสียว่าจะช่วยดูแล พี่ไม่ผิดคำพูดกับคนตาย!” จอมทัพยอมพูดถึงสาเหตุที่เขาไม่อาจทอดทิ้งสายป่านได้เพียงเพราะเขาได้ให้คำมั่นสัญญาไว้ สายป่านน้ำตาไหลเขาเคยบอกเมื่อสิบปีที่แล้วว่าเขาคิดกับเธอแค่เพื่อนแต่เขาได้สัญญากับพ่อแม่เธอว่าจะดูแล เขาก็ทำจริงคอยช่วยเหลือเธอตลอดแม้ในบางครั้งต้องเถี

ภายในห้องพักคนไข้ ชาลินีนั่งพิงหลังระงับสติอารมณ์ จอมทัพนั่งบีบนวดแขนภรรยาเอาใจสุด ๆ“พอมันเห็นแม่ตื่นมันเลยจูบพ่อ ถ้าไม่ติดว่ามันท้องจะตบให้ปากแหก” ชาลินีขมวดคิ้วสีหน้าบึ้งตึงยังโมโหที่โดนยั่วยุ“ดีแล้วที่ยั้งมือ”“พ่อก็ด้วยยืนให้มันจูบทำไม!” เธอเสียงขุ่นตาขวางพาลสามี“พ่อไม่รู้ว่าป่านจะทำ” จอมทัพหน้าตาเหลอหลาเขาเองก็ไม่ได้ตั้งตัวเหมือนกัน“เช็ดคราบปากมันออกให้หมด” มือเรียวเอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชู่มารูดถูเช็ดริมฝีปากสามีแรง ๆ ไปมาหลายรอบ“เช็ดพอหรือยังพ่อเจ็บแล้ว” จอมทัพสีหน้าเหยเกเจ็บแสบริมฝีปาก ชาลินีเบะปากจะร้องไห้โผเข้ากอดสามี“แม่ไม่ได้อยากขี้วีนเลยนะ” เสียงหวานสั่นเครือน้ำตาไหลตอนนี้เป็นแม่คนเลยไม่อยากโมโหร้ายอาละวาดเหมือนเด็กแบบนี้อีก“พ่อรู้ว่าแม่รักมาก พ่อชินแล้ว” เสียงทุ้มอ่อนโยนค่อย ๆ ลูบหลังภรรยาเพื่อปลอบประโลมรู้ว่าเธอเป็นแบบนี้มานานแต่ไม่เคยหาเรื่องใครก่อนแค่ไม่เคยยอมใครก็เท่านั้น ช่วงสาย หมอเข้ามาตรวจดูอาการและบอกว่าคนไข้โดนสารเคมีบางอย่างที่กระตุ้นให้มีอาการปวดหัวแต่สำหรับผู้ป่วยไมเกรนกระตุ้นเพียงนิดเดียวอาการก็กำเริบหนักได้ เมื่อคุณหมอออกจากห้องจอมทัพกับชาลิน

โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง   ชาลินี ขุนพล มาลิสาและพ่อแม่ต่างมายืนรอหน้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจภาวนาขอให้จอมทัพปลอดภัย จนเมื่อคุณหมอบอกว่าเขาปลอดภัยผลสแกนกะโหลกไม่ร้าวที่ไม่ได้สติเพราะเสียเลือดมาก ญาติ ๆ ค่อยเบาใจนั่งเฝ้าอาการของจอมทัพในห้องพิเศษเต็มห้อง ชาลินีร้องไห้จนหน้าแดงนั่งกุมมือสามีไว้ไม่ห่าง ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงจอมทัพลืมตาขึ้นได้สติ ชาลินีดีใจหันไปบอกกับญาติ ๆ ทุกคนรีบวิ่งกรูกันมาล้อมเตียงคนไข้“เป็นยังไงบ้างลูก” พ่อแม่หน้าเครียดแย่งกันถามด้วยความห่วงใย“ปวดหัวนิดหน่อย” คิ้วเข้มขมวดยกมือขึ้นจับบริเวณที่ปวดมีผ้าก็อตแปะไว้“จำพ่อกับแม่ได้ไหม?”“จำได้สิครับ”“โล่งอก” พ่อแม่และพี่น้องถอนหายใจโล่งอกกันเป็นแถวคุยกันสักพักพ่อแม่ก็พากันเดินไปนั่งที่ห้องรับแขก“ร้องไห้จนหน้าแดงเลยนะแม่” จอมทัพยิ้มอ่อนเหลือบไปมองหน้าภรรยาที่นั่งอยู่ข้างเตียง“แม่เป็นห่วง.....” ชาลินียิ้มทั้งน้ำตาซบหน้าลงที่อกแกร่ง เขายกมือขึ้นแตะหัวเธอเพื่อปลอบโยน“ผมเห็นคลิปที่พี่ถ่ายไว้ เลยไปช่วยสายป่านแล้ว” ขุนพลพูดขึ้น จอมทัพขมว

“ไงคะ”จอมทัพเสียงหวานกับภรรยา“พ่อมาหาแม่ที่ห้องสปาเก้าหน่อย มีบางอย่างอยากให้ดู.....” ชาลินีบอกสามีน้ำเสียงจริงจัง“โอเคเดี๋ยวพ่อไป” จอมทัพตอบรับแล้วรีบลุกเดินไปหาภรรยาทันที เขาเดินมาเรื่อย ๆ จนถึงห้องสปาที่เก้าเป็นห้องท้ายสุดทางเดิน เขาเคาะประตูห้องก่อนเลื่อนเปิดเข้ามาภายในแล้วยกยิ้มทันทีเมื่อเห็นภรรยาสวมชุดคลุมสีน้ำตาลอ่อนรวบผมมัดขึ้นสูง“อยากนวดหรืออยากรำลึกความหลัง?” จอมทัพกดล็อกประตูเดินปลดตะขอกางเกงเข้าไปหาภรรยา“อันนี้ต้องแล้วแต่สามีว่าอยากทำอะไร...” หน้าสวยยิ้มหวานย่างกรายเข้าใกล้สามีช่วยเขาถอดเสื้อยืดออกเผยร่างกายกำยำน่าหลงใหล“รำลึกความหลังดีกว่า” สายตาคมกะลิ้มกะเหลี่ยดึงภรรยามาหน้ากระจกเงาที่เคยจัดหนักเมื่อหลายปีก่อน“ล็อกห้องหรือยังคะ”“ล็อกตั้งแต่ตอนเดินเข้ามาแล้ว” เสียงทุ้มแหบพร่าจูบซับลำคอเรียว“ประโยคนี้คุ้น ๆ แฮะ” ชาลินีอมยิ้มเมื่อนึกถึงประโยคนี้“คุ้นสิเป็นคำพูดก่อนที่ผัวจะเข้าไปในตัวเมียไง”จอมทัพค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมออกปล่อยร่วงหล่นพื้นจ้องมองเรือนร่างภรรยาอย่างหื่นกระหายกายหนาประกบด้านหลังโน้มต