All Chapters of เก้าสิบวันก่อนจากลาสามีไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

เงาร่างสีขาวเฉกเช่นอาภรณ์ตัวนอก พุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้โดยไม่เปิดโอกาสให้ป้องกันตัว อีกฝ่ายมัวแต่ยืนยิ้มโง่ ๆ เลยถูกโจมตีอย่างเลี่ยงไม่ได้เพี้ยะ! เพี้ยะ!เสียงฝ่ามือปะทะใบหน้าของคู่ประลอง ดาบในมือยังคงถือไว้มั่นดังเดิม ไม่ได้ออกแรงกวัดแกว่งต่อสู้แต่อย่างใดทว่าอีกฝ่ายไม่สามารถเข้ามาใกล้ในรัศมีทำลายได้เลย เถียนลี่ลี่ยืนเป็นเป้านิ่งยื่นหน้าให้คู่ต่อสู้ตบตี อีกทั้งดาบประจำกายยังถูกกดตรึงไว้แน่นนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ปกติสตรีชั่วผู้นี้ฝีมือแย่กว่านางหลายเท่าที่มีอำนาจอวดเบ่งมานานถึงสองปี เพราะใช้ตำลึงซื้ออำนาจไม่ใช่หรอกหรือ!“จางเหมยฮัว! เจ้าลอบกัดข้า โอ๊ย!!!!”สองแขนถูกข้อมือเรียวเพียงข้างเดียวตรึงไว้กับที่ ใบหน้าสองข้างถูกฟาดซ้ายทีขวาที เถียนลี่ลี่หันหน้าสลับข้างไปตามแรงตบจนคอแทบเคล็ดยามนี้ใบหน้าของนาง กำลังบวมเหมือนหมูเข้าไปทุกที ริมฝีปากเริ่มมีเลือดซึมออกมาต่อให้บาดเจ็บน้อยกว่ายามประลองกับศิษย์พี่ชายทั้งสอง แต่ครั้งนี้เถียนลี่ลี่เกิดความรู้สึกอับอายเป็นครั้งแรกนางถูกตีต่อหน้าพวกชาวบ้าน ต่อหน้าลูกศิษย์หลายร้อยคน!“กรี๊ด! หยุดนะจางเหมยฮัว”เพี้ยะ! เพี้ยะ!“หยุดแล้วอย่างไรไม่หยุดแล้ว

ณ มุมหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากลานเอนกประสงค์พอประมาณ สามบุรุษรูปงามท่าทีองอาจน่ายำเกรง กำลังมองสำรวจตรวจตราระแวดระวังภัยตามปกติ“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ไปนั่งตำแหน่งนั้นได้อย่างไร ที่ผ่านมานางหลีกเลี่ยงตลอดไม่ใช่รึ”ตงเฉียนศิษย์น้องชายลำดับหนึ่ง กระซิบถามศิษย์พี่ใหญ่ซึ่งกำลังมองการแข่งขันด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ“คงเบื่อ เลยหาอะไรแก้เบื่อทำ”เมื่อถูกถามไถ่จากศิษย์น้องคนสนิท ฉินมู่เหยียนจึงตอบไปตามความรู้สึก หากไม่ใช่เหตุผลนี้สตรีเกียจคร้านจะทำไปเพื่อการใด“แต่ช่วงนี้พี่สะใภ้ไม่เข้าไปในเมืองเลยนะขอรับ หากเบื่อคงไปเที่ยวหอชายงามบ้างกระมัง”ห่าวซีเหมินศิษย์น้องชายลำดับสอง ผู้คอยสังเกตนายหญิงของสำนักมาโดยตลอด รีบบอกกล่าวในเรื่องที่เขารู้ พลางเหลือบมองท่าทีของศิษย์พี่ใหญ่“เที่ยวแล้วอย่างไร ไม่เที่ยวแล้วอย่างไร นิสัยเดิม ๆ ใช่ว่าจะแก้ไขในสามวัน ไปกันเถิดข้ายังมีงานต้องสะสางอีก”“ไม่อยู่รอชมก่อนหรือขอรับ เผื่อว่าพี่สะใภ้...”ห่าวซีเหมินกล่าวเพียงเท่านั้นจำต้องเงียบเสียงลง เมื่อเห็นสายตาคมดุของศิษย์พี่ใหญ่“พี่ใหญ่แล้วท่านอ๋องเจ็ดเล่าขอรับ พวกเราไม่ต้องไปบอกลาหรือ” ตงเฉียนเพิ่งนึกขึ้นได้

‘ท่วงท่าของนางช่างคุ้นตายิ่งนัก’อ๋องเจ็ดจ้องมองโฉมสะคราญ ผู้ที่กำลังวาดภาพอยู่กลางลานเอนกประสงค์โดยไม่ละสายตา“ใช่พ่ะย่ะค่ะ ข้าได้ยินศิษย์ชายหญิง เรียกนางว่านายหญิงท่านประมุข”“ไปแจ้งทางผู้ดูแลเรือนรับรอง ข้าขอเข้าพักที่เรือนรับรองหนึ่งสัปดาห์” ในใจของเขารู้ดีกว่าใคร ว่าการขอเข้าพักในครั้งนี้เพื่อการใด“พ่ะย่ะค่ะ” หนึ่งในสององครักษ์ รีบรับคำแล้วไปจัดการตามคำสั่งเหลือเพียงสองบุรุษผู้มาเยือน ที่ยังคงจ้องมองการวาดภาพของสตรีในลานเอนกประสงค์หนึ่งบุรุษจ้องมองด้วยสายตาหลงใหลอย่างเปิดเผยอีกหนึ่งบุรุษจ้องมองด้วยความสงสัย ในรายละเอียดบนกระดาษวาดภาพแผ่นใหญ่บนต้นไม้ใหญ่เหนืออาคารสำนักงาน มีเงาร่างสูงร่างหนึ่งนั่งห้อยขาเฝ้ามองผู้คนอยู่เพียงลำพังไร้ซึ่งผู้ติดตามสองแขนแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ยกขึ้นกอดประสานกันใต้อก สายตาคมดุจ้องมองไปยังลานเอนกประสงค์ของสำนัก“วาดภาพเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่”“ไม่แต่งหน้าก็ว่าแปลกมาก แล้วยังวาดภาพเป็นด้วย”เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณ ก็เห็นสหายที่ตนไม่อยากสนิทด้วย กำลังจ้องมองไปยังมุมเดียวกันด้วยท่าทีเหม่อลอย“ไม่รู้จักกันเหรอ”แค่มองก็พอดูออก ว่าสายตาแ

เจ้าของเรือนหลังใหญ่ ไม่ได้สนใจว่าผู้มาเยือนจะอยู่หรือกลับไปแต่อย่างใด นางรีบเดินเข้าไปในเรือนนอน แล้วปลดอาภรณ์ออกที่ละชิ้น เพื่อเตรียมแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ ซึ่งสาวใช้ประจำเรือนเตรียมไว้รออย่างรู้หน้าที่น้ำอุ่น ๆ ผสมกลิ่นหอมของบุปผานานาพรรณ ทำให้ผ่อนคลายความเมื่อยล้าของร่างกายได้เป็นอย่างดีเมื่อนึกถึงความสบายตัวจึงลืมไปเลยว่ามีใครบางคน กำลังยืนรับลมอยู่หน้าเรือนของตน‘มาเองคงกลับเองได้ หากมีธุระคงบอกกล่าวกันบ้าง จะยืนมองด้วยท่าทีนิ่งเฉยทำไม’ขณะกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์อยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของบุรุษค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ทางด้านหลัง เจ้าของเรือนรู้ได้ทันทีว่าผู้ใดมาเยือน“ท่านประมุขเข้ามาทำไมเจ้าคะ ข้ากำลังจะอาบน้ำ หากมีธุระอยากพูดคุยด้วย เชิญท่านออกไปรอด้านนอกก่อน”อีกนิดเดียวเท่านั้น หากเขามาช้ากว่านี้นางคงปลดอาภรณ์ตัวในออก จนเหลือเพียงชั้นในสตรี“...” ฉินมู่เหยียนคนเดินตามเข้ามาถึงเรือนนอน ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ระวังตัวถึงเพียงนี้ไม่ใช่ว่าต้องเข้าไปหลบหลังฉากก่อน ค่อยถอดอาภรณ์ออกจากกายหรอกหรือลาดไหล่ขาวผ่องนวลเนียน ประกอบกับแผ่นหลังเปลือยเปิดไปถึงเอวคอดกิ่ว ปรากฏแก่สายตาคู่ค

“อ้าวพี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ไปที่ใดกันมาหรือ มากินมื้อค่ำด้วยกันขอรับพวกข้าเพิ่งมาถึง”ห่าวซีเหมินเอ่ยทักทาย พลางแอบมองสตรีงามข้างกายศิษย์พี่ของตน เมื่อเลื่อนสายตาลงต่ำด้วยความสงสัย เขาเห็นมือใหญ่กอบกุมมือเล็กไว้หลวม ๆฉินมู่เหยียนยังไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธ สตรีซึ่งนั่งอยู่อีกมุมหนึ่งก็ลุกพรวดพราดเข้ามาใกล้ พร้อมบอกกล่าวอาการของตนด้วยท่าทีน่าสงสาร“พี่ใหญ่เจ้าคะ ข้ารู้สึกไม่สบายเลยออกมาหาข้าวต้มกิน ที่เรือนของพี่ใหญ่มียาลดไข้บ้างหรือไม่ ยาของข้าเพิ่งกินหมดไปเมื่อวันก่อน”ถึงแม้จะเคยถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้ แต่พออยู่ต่อหน้าศัตรูหัวใจ เถียนลี่ลี่ก็ลืมเลือนทุกคำสั่งนางเดินปรี่เข้าไปกอบกุมต้นแขนแกร่ง โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัวด้วยซ้ำเมื่อเห็นท่าทีสนิทสนมเกินศิษย์พี่ศิษย์น้อง จางเหมยฮัวจึงไม่อยากปั้นหน้านิ่งเฉย เลยขอตัวกลับก่อนโดยไม่รอฟังเสียงคัดค้านของใครทั้งนั้น“ข้าขอกลับเรือนก่อน ยังมีหลายเรื่องให้รีบไปจัดการ ท่านอยู่พูดคุยงานเถิด จากตรงนี้เดินไปถึงเรือนไม่ไกลเท่าไร”เมื่อบอกกล่าวบุรุษที่เพิ่งถูกศิษย์น้องหญิงของเขา กระชากแขนไปต่อหน้าต่อตาเสร็จสิ้น กายอวบอิ่มจึงหมุนตัวกลับหลังเดินจากไปทันท