All Chapters of เก้าสิบวันก่อนจากลาสามีไร้ใจ: Chapter 21 - Chapter 30

จางเหมยฮัวขยับถอยหลังออกไปเล็กน้อย แต่นางยังพร้อมให้ความช่วยเหลือสามี หากไม่ช่วยคงต้องยอมถูกสวมหมวกเขียว ซึ่งนางรับไม่ได้เด็ดขาดหน้าที่แก้พิษกำหนัดให้สามี ย่อมเป็นของภรรยาแต่เพียงผู้เดียวเนื่องจากในห้องผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ มีตะเกียงไฟส่องสว่าง ผู้มาเยือนจึงมองเห็นทุกรายละเอียด ต่อให้เจ้าของเรือนยังคงสวมอาภรณ์ตัวใน แต่เขามองออกว่าข้างในคือความงามเหนือสตรีอื่น“หรือท่านอยากเข้าหอ”น้ำเสียงหวานกระซิบถามเสียงเบา ต่อให้เขาไม่พูดนางก็พอรู้ว่าสายตาเช่นนี้ ไม่ใช่อารมณ์ในยามปกติอย่างแน่นอนแต่ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะยอมรับด้วยสีหน้าแววตานิ่งขรึม!“หากข้าตอบว่าอยากเข้าหอ เจ้าจะปฏิเสธหรือ” สามีอยากเข้าหอกับภรรยา ผิดกฎข้อไหนมิทราบ“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่พวกเราควรค่อย ๆ ทำไม่ใช่รึ”จู่ ๆ จะมาชวนขึ้นเตียงเลยได้อย่างไร อย่างน้อยควรเล้าโลมให้คล้อยตามบ้าง“ค่อย ๆ ทำอย่างไร”คนพูดจ้องมองริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เพิ่งลิ้มรส ใบหน้าหวานเย้ายวนกิเลสของบุรุษอยู่ใกล้แค่เอื้อม ลิ้นสากแลบเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัวจากการสัมผัสกันเมื่อครู่ ได้กระตุ้นบางอย่างในกายโดยสมบูรณ์ สิ่งนั้นมันลุกชันขึ้นมาแล้ว เขาคงไม่สามารถเก็บกลับด้ว

ฉินมู่เหยียนมองเห็นท่าทีตอบรับของอสูรจิ้งจอก จึงลุกขึ้นเดินออกจากถ้ำ เพื่อไปแจ้งศิษย์น้องทั้งสองให้เข้าใจตรงกันสำนักเมฆินทร์มีเขาปกครองสูงสุด หากอยากเลี้ยงอสูรจิ้งจอกสักตัวไว้เฝ้าเรือน คงไม่มีผู้ใดขัดข้องกระมังตกดึกคืนนั้นหลังผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เตรียมพร้อมนอนหลับพักผ่อน เงาสีดำจึงหายเข้าไปในเรือนหลังใหญ่ใบหน้าคมคายมุดเข้าหาจุดชื่นชอบ จนกระทั่งได้ยินเสียงครางแว่วหวาน“อือ คนบ้ากลับมาทำไม”“อยากเข้าหอ”“ไม่เข้า คืนนี้นอนไปเลย”“ได้ แต่ว่า...” อุ้งมือสากคลึงเคล้นส่วนนูนเด่น พลางจ้องมองริมฝีปากสีหวาน“จะทำอะไรก็ทำไป แต่ห้ามเข้าหอเด็ดขาด!”“รับคำเจ้า”หลังจากสุขสมดังใจหวัง กายสูงใหญ่จึงกอดรัดคนในอ้อมแขนเข้าแนบชิดเพื่อเข้าสู่นิทรา ลมหายใจของเขาเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกว่านอนหลับไปแล้วจางเหมยฮัวรีบดึงอาภรณ์เข้าที่ และผูกเชือกรัดจนแน่น จากนั้นจึงนอนหลับตามกันไป คนที่หลับไปก่อนหน้าลืมตาขึ้นในความมืด‘เชือกแค่นี้จะหลบพ้นได้อย่างไร เป้าหมายยามเช้าของเขาย่อมไม่พลาดอย่างแน่นอน’ช่วงสายของวันใหม่ จางเหมยฮัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการเจ็บแปลบจุดที่ถูกสำรวจทั้งคืน มองข้างกายเหลือเพียงความว่างเปล่า สั

ทั้งห้าคนแยกย้ายไปฝึกฝนวิชาควบคุมอสูร กฎของสำนักเมฆินทร์คือห้ามสังหารสัตว์อสูรทุกชนิดหากไม่จำเป็น เพราะสัตว์อสูรเหล่านี้มีไว้เพื่อการศึกษาเท่านั้นเถียนลี่ลี่เฝ้ามองท่าทีของจางเหมยฮัวตั้งแต่แรก ในใจนึกอยากกลั่นแกล้งนอกสำนัก ทว่ายังหาโอกาสลงมือไม่ได้ทันใดนั้นสายตาช่างจับผิด ได้มองเห็นงูขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง ขดพันกิ่งไม้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ศัตรูยืนควบคุมเหล่าลูกศิษย์เมื่อตรวจสอบดูพบว่าเป็นอสูรงูระดับต่ำ เถียนลี่ลี่จึงเริ่มคิดแผนการบางอย่าง พอคิดได้มุมปากก็กดยิ้มอย่างพึงพอใจนางย่อตัวลงหยิบก้อนหินก้อนเล็ก ๆ แล้วลุกขึ้น ขณะนั้นก็ทำทีเดินไปเดินมาช่วยเหลือแนะนำศิษย์หญิงช่วงจังหวะที่ทุกคนกำลังทำสมาธิ เถียนลี่ลี่ได้ขว้างหินขนาดเล็กในมือไปทางงูใหญ่ จุดประสงค์เพื่อให้มันตกใจจนร่วงลงมาจากต้นไม้ตุบ!!!“ฟ่อ!!!!!”เสียงขู่คำราม อยู่ตรงหน้าศิษย์หญิงคนหนึ่ง มันชูคอส่ายไปมา แผงคอขนาดใหญ่แผ่ขยายอาณาเขตดวงตาของอสูรงูแดงก่ำ เต็มไปด้วยไอสังหารแผ่รอบ ๆ ตัว เมื่อมองเห็นเหยื่อน่าลิ้มรส ลิ้นแหลม ๆ แลบออกมาน่าหวาดกลัวในสายตาคนมองก่อนหน้านี้มันกำลังจำศีลระหว่างวัน แต่ถูกของแข็งบางอย่างทำให้เจ็บตัว เลยร่วงลง

“พวกเจ้ามาจากที่ใด”“ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าเจ้าได้รับคำสั่งให้ตาย”“เหอะ ง่ายถึงเพียงนั้นเลย ข้าสู้กับพวกเจ้ามานานแล้ว แต่พวกเจ้าทำอันใดข้าได้บ้าง”“ปากดี หัวหน้าใช้พิษจัดการมันเลย” มือสังหารอีกคนบอกผู้เป็นหัวหน้าถึงวิธีจัดการที่ง่ายกว่าปะทะดาบพวกเขาแยกย้ายกันตามล่าคนสำนักเมฆินทร์ทั้งสองคน หากขาดสองคนนี้ประมุขฉินมู่เหยียนย่อมขาดแขนขา กลายเป็นภูเขาสูงเดียวดาย หากถูกรุมทึ้งย่อมมีโอกาสพ่ายแพ้“เป็นความคิดที่ดี”ก่อนหน้านี้ไม่มีจังหวะหยุดพักหายใจ เลยไม่มีโอกาสลงมือโดยการใช้พิษจัดการคู่ต่อสู้ขณะกำลังล้วงหาพิษใต้อาภรณ์อยู่นั้น สายลมบางเบาสายหนึ่งก็ตรงเข้าปะทะโดยไม่ทันตั้งตัวตุบ!!!ร่างของชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้าหมดสติไปทันทีชายชุดดำอีกคนดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ สายตาหวาดระแวงสอดส่องมองหาผู้มาเยือน แต่กลับไม่พบใครนอกจากคู่ปะทะคนเดิม“หัวหน้า!!!!!”ตุบ!!!ตงเฉียนรีบสูดหายใจเข้าเต็มปอด แล้วตรงเข้าจัดการชายชุดดำที่เหลือจนหมดสติเช่นกัน เมื่อไม่ได้ถูกรุมทำร้ายเขาย่อมไม่แพ้“ขอบคุณขอรับพี่ใหญ่” ตงเฉียนเงยหน้าพูดคุยกับคนที่ยังไม่ปรากฏตัว“อืม รีบลากพวกมันกลับสำนัก” บุรุษรูปงามโ

มุมปากหยักอมยิ้มพึงพอใจ เมื่อเริ่มตั้งรับได้แล้วเอวสอบไร้ไขมันเกาะกุม จึงขยับกดลึกจ้วงลงรูแคบในครั้งเดียวเขามีสิทธิ์ทำนางเจ็บกายแต่เพียงผู้เดียว บุรุษอื่นไม่มีสิทธิ์นั้นเด็ดขาด!พรวด!!!!“โอ๊ย!!!!”ต่อให้ทำใจมาบ้างแล้ว อีกทั้งยังถูกเล้าโลมจนกายสาวอ่อนระทดระทวย ทว่าด้วยขนาดที่เกินกว่าจะรับไหว จางเหมยฮัวจึงเจ็บจนตัวสั่น“เจ็บมากหรือ”เสียงทุ้มกระซิบข้างหู อุ้งมือสากข้างซ้ายออกแรงลงน้ำหนักตรงก้อนนุ่มหยุ่นอีกครั้ง นิ้วข้างขวาล้วงเข้าไปในโพรงปากอ่อนนุ่ม“อือ อือ”อยากตอบคำถามว่าเจ็บมากเพียงไร แต่นิ้วของเขายังคาอยู่ในปาก ไม่เปิดโอกาสให้ร้องอ้อนวอนขอความเห็นใจเลยสักนิดเนื่องจากถูกนิ้วกร้านควานลึกกวาดไปทั่วโพรงปาก ยอดถันร้าวระบมยังถูกกลืนกินกระตุ้นน้ำหวานตรงกลางกาย อาการซ่านสยิวแล่นริ้วจากปลายเท้าจึงเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้นางยังเกร็งรอรับการรุกราน ทว่ายามนี้ได้ปล่อยทิ้งสะโพกอย่างเป็นธรรมชาติ ความจุกหน่วงตรงช่องท้องจึงเข้ามาเยือนเร็วกว่าช่วงชีวิตก่อน‘ดีกว่ากันเห็น ๆ’“อือ อือ อา” เมื่อนิ้วถอนออก จางเหมยฮัวจึงอ้าปากสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ“ไปกระแทกกันต่อที่เตียง”เจ้าของแท่งใหญ่ซึ่งส