All Chapters of เก้าสิบวันก่อนจากลาสามีไร้ใจ: Chapter 31 - Chapter 40

เรื่องราวในห้องหอผ่านไปจนรุ่งสาง ช่วงสายผู้ช่วยเฉินจื้อรับหน้าที่สำคัญแทนนายท่าน เขาช่วยตงเฉียนกับห่าวซีเหมิน ไต่สวนคนร้ายชุดดำทั้งห้าคน ทว่ายังไม่มีความคืบหน้าใดทั้งนั้นพวกนั้นเป็นมือสังหารที่ถูกจ้างมา ไม่ได้รู้เรื่องผู้บงการเลยแม้แต่น้อย รู้แค่เพียงว่าหากสังหารเจ้าสำนักเมฆินทร์สำเร็จ พวกมันจะทำการใดก็ได้ในเมืองหลวงแคว้นไห่“ท่านไม่ไปไต่สวนพวกคนร้ายหรือ”คนงามยังคงถูกกอดรัดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ตื่นมาช่วงสายนึกว่าอีกฝ่ายจะกลับไปแล้ว ที่ไหนได้ยังนอนกอดนางไม่ปล่อย“ให้พวกนั้นทำ ข้ายังมีเรื่องสะสางกับฮูหยินอยู่”“ไม่สะสางแล้วเจ้าค่ะ ท่านรีบไปทำงานเลย”ได้ยินคำนี้เมื่อคืนก่อนนู้น ยังนึกว่าเขามีเรื่องซักถามให้คลายใจ ที่ไหนได้มีเรื่องกับร่างกายนางทั้งคืน“ข้าจะเข้าไปในป่าใกล้หมู่บ้านท้ายตะวัน จำเป็นต้องกลับไปรับอสูรจิ้งจอกกลับสำนัก”“อสูรจิ้งจอก?”“อืม ระดับสิบแต่มันได้รับบาดเจ็บ เลยขอติดตามมาด้วย ช่วงนี้สถานการณ์ข้างนอกไม่ค่อยดี ข้าเกรงว่าคนไม่ดีจะได้ตัวมันไป เลยตัดสินใจพากลับมาด้วย”“หากพามาถึงสำนักแล้ว ข้าขอดูมันได้หรือไม่” ในใจรู้สึกยินดีทุกครั้งที่จะได้พบหน้าสัตว์อสูร“ย่อมได้”“ข้าต้

แต่เรื่องราวลี้ลับเหล่านี้ หากจะประสบความสำเร็จ ย่อมต้องผ่านด่านความยากลำบากเจ้าของกำไลอสูร ต้องผ่านพ้นชะตาเลวร้ายไปให้ได้เสียก่อน จึงจะถือว่าเป็นผู้สืบทอดอย่างแท้จริงเนื่องจากผู้ถือครองปราณอสูรเต็มตัว มักจะอายุสั้นหากไม่รู้วิธีปฏิบัติตน!ซึ่งวิธีของผู้ถือครองปราณอสูรในแต่ละคน มักจะแตกต่างกันออกไป สุดแล้วแต่ชะตากำหนดเจ้าสำนักธาราครองปราณอสูรเพียงแค่ส่วนเดียว ส่วนที่เหลืออยู่ในกำไลอสูรทั้งหมด เขาเลยมีอายุขัยเท่าคนปกติทั่ว ๆ ไปจางเฮ่อเสวียนไม่เคยรู้เรื่องอายุขัยอันสั้น ของผู้ครอบครองปราณอสูร หากรู้ว่ามีอุปสรรคมากมายรออยู่ เขาคงไม่มอบมันให้บุตรสาวแสนรักอย่างแน่นอนมีเพียงเจ้าของกำไลอสูรเท่านั้น ที่รู้ว่าต้องปฏิบัติตนอย่างไร จึงจะผ่านพ้นชะตากรรมในครั้งนี้ดวงจิตเดิมของจางเหมยฮัว เข้ากับปราณอสูรไม่ได้ ปราณอสูรเลยบ่มเพาะให้กลายเป็นสตรีนิสัยเหี้ยมโหดอีกทั้งร่างกายของนางยังอ่อนแอ ใบหน้าซีดเซียวแทบไร้สีเลือด จำเป็นต้องแต่งแต้มใบหน้าหนาหนักทุกวัน เพื่ออำพรางไม่ให้ผู้ใดรู้ว่าเลือดในกายพร่องลงไปมากแต่หากไม่มีปราณอสูร จางเหมยฮัวคงเสียชีวิตตั้งแต่วัยเยาว์ ดวงชะตาของนางเป็นชะตาอายุสั้น มีชีวิต

ภายในห้องทำพิธีมีบุคคลสามคน กำลังรอคอยให้ปราณกับดวงจิตของจางเฮ่อเสวียนอ่อนแรงหลังจากนั้นนักพรตจะได้อัญเชิญวิญญาณผีร้ายที่ถูกสะกดไว้ เข้ามาแทนที่วิญญาณเจ้าสำนักธารา กลายเป็นเจ้าสำนักหุ่นเชิดให้พวกเขาใช้งาน“ท่านนักพรต ผีตนนี้จะควบคุมได้แน่หรือ ข้าเกรงว่ามันจะแข็งแกร่งแบบคราวก่อน”จางเฮ่อหนานน้องชายบุญธรรมของเจ้าสำนักธารา เอ่ยถามนักพรตคนสนิท ที่เขาเชิญมาพักอาศัยในสำนักธาราเมื่อสามปีก่อนพวกเขาร่วมมือกันพยายามทำพิธีนอกรีต เพื่อกดข่มดวงวิญญาณของจางเฮ่อเสวียนมาตั้งแต่นั้น สุดท้ายก็ทำสำเร็จจนได้“ครั้งนั้นอ๋องเจ็ดทำเสียเรื่องต่างหาก ดวงวิญญาณแข็งแกร่งเลยหนีไปได้ นึกแล้วยังเสียดายไม่หาย”“ท่านนักพรตไม่กลัวอ๋องเจ็ดรู้ความจริง แล้วตามมาสังหารท่านหรือ”จางเฮ่อหนาน รู้เรื่องการกักขังดวงวิญญาณในตำหนักอ๋องเจ็ดเมื่อสองปีก่อน เลยนึกอยากสอบถามขณะกำลังทำพิธีคล้าย ๆ กัน“พวกท่านไม่พูด ข้าไม่พูด คนผู้นั้นจะรู้ได้อย่างไร ว่าพวกเราหลอกกักขังดวงวิญญาณ เพื่อให้ดวงวิญญาณมีพลัง จากนั้นจะเรียกมาใช้งานเผื่อผลประโยชน์”ขณะกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ฟู่เหวินสามีของจางเย่วเหยารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เลยหันไปถามบิดาของภร

คำถามจากบิดาช่างตอบง่ายเสียเหลือเกิน จางเหมยฮัวตอบโดยไม่คิดด้วยซ้ำ“ย่อมไม่เกี่ยวกันเจ้าค่ะ ยามนี้ข้าคือจางเหมยฮัว บุตรีเจ้าสำนักธารา และเป็นฮูหยินของเจ้าสำนักเมฆินทร์”“ดีมาก สตรีเจ็บแล้วต้องจำ มู่เหยียนดีกว่าอ๋องเจ็ดทุกอย่าง พ่อชอบเขามากกว่าใคร”หากไม่ชื่นชอบ คงไม่ขอหมั้นหมายไว้ให้บุตรสาวตั้งแต่เด็กหรอก ครั้งนั้นสหายยังเอ่ยปรามอยู่บ้าง แต่ถูกเขาหว่านล้อมไปหลายเรื่องสองผู้อาวุโสเลยลงนามต่อกันในสัญญาหมั้นหมาย กลายเป็นเกี่ยวดองกันจนถึงทุกวันนี้“ข้าเป็นฮูหยินของเขาแล้ว ไม่คิดแต่งให้ใครอีก หากมีเรื่องให้แยกจากกันจริง ๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องเหล่านี้เจ้าค่ะ”ความนัยแอบแฝงบางอย่าง อีกทั้งน้ำเสียงยังสั่นเครือเล็กน้อย แต่จางเฮ่อหนานไม่ได้เก็บมาคิดเป็นกังวล เขารีบกลับไปพักผ่อนตามคำบอกกล่าวของบุตรสาวในวันต่อมาในห้องโถงสำนักธารา เต็มไปด้วยเสียงร้องของความเจ็บปวด เหล่าผู้ทรยศจำนวนมากถึงห้าสิบคน ถูกควบคุมตัวไว้ทั้งหมดส่วนคนที่เคยถูกกักขังก่อนหน้านี้ ถูกปล่อยตัวทั้งหมด และมีหมอคอยดูแลอาการป่วยอย่างใกล้ชิดขณะที่จางเหมยฮัวกำลังจัดการกับผู้ทรยศกลุ่มสุดท้าย ข้อมือของนางก็ถูกใครบางคนกอบกุมเอาไว้ น้ำเสีย

เมื่อเห็นท่าทีเหม่อลอยของผู้อาวุโสกว่า ฉินมู่เหยียนจึงสะกิดเรียกอีกฝ่ายให้รู้สึกตัว“ท่านพ่อตาเป็นอย่างไรบ้างขอรับ อ่านเจอสิ่งใด”“มู่เหยียน หรือจะเป็นเพราะสาเหตุนี้”มือสั่นเทายื่นตำราให้บุตรเขยอ่านด้วยตนเอง ส่วนเขาใช้มือกอบกุมหน้าอกที่กำลังเต้นระรัวฉินมู่เหยียนรับตำราไปอ่านทันที หลังจากอ่านข้อความหนาหนักจบ ท่าทีของเขาไม่ต่างจากจางเฮ่อเสวียน สองมือสั่นเทาแทบจับตำราไว้ไม่อยู่“นะ...นี่มัน”“ข้าไม่รู้วิธีปฏิบัติ มีเพียงเจ้าของกำไลอสูรที่รู้ นางคงรู้วิธีแต่คิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้”“เลยขอหย่า/เลยขอหย่า” บุรุษต่างวัยเอ่ยประสานเสียงกันถึงความเป็นไปได้“ข้าจะไปถามเหมยฮัวให้รู้เรื่อง”“อืม ฝากด้วยมู่เหยียน ข้าขอพักสักครู่เดี๋ยวจะรีบตามไป”อาการใจสั่นผิดปกติหากไม่ระวังตน เกรงจะล้มป่วยให้บุตรสาวลำบากและเป็นทุกข์ยามนี้จำเป็นต้องประคองหัวใจของตน ให้เต้นในจังหวะปกติเสียก่อน“ท่านพ่อตาพักก่อน ข้าจะจัดการเองขอรับ ต่อให้ยากแค่ไหนข้าจะยื้อชีวิตนางเอง ข้ารักซูจิ่งเหวินในร่างจางเหมยฮัว”ก่อนเดินจากไปเขานึกได้ว่ายังไม่ได้ไต่สวนคนร้าย เขาพาอสูรจิ้งจอกมาด้วย มันย่อมรู้ว่าใครทำร้ายมัน“ท่านพ่อตา ขังคนพวก