เก้าสิบวันก่อนจากลาสามีไร้ใจ

ภายในตำหนักเล็ก ยามนี้มีแต่เสียงร้องไห้ของนางกำนัลข้างกายพระชายารองซูจิ่งเหวิน ซึ่งถูกพระชายาเอกของอ๋องเจ็ด สั่งโบยจนล้มป่วยหนักใกล้หมดลมหายใจเต็มที

“ท่านอ๋อง เสี่ยวเฉาไปตามท่านอ๋องมาพบข้า ท่านอ๋องต้องได้รู้ความจริง”

ถึงแม้ไม่เคยมีใจให้สวามี แต่ก่อนจากลาไปไกลแสนไกล ซูจิ่งเหวินอยากแก้ไขความผิดที่ตนไม่ได้ก่อสักครั้ง

ไม่มีชายชู้ใดอย่างที่ถูกสตรีชั่วร้ายกล่าวหา หากมีชู้จริงคงหลบหนีตามกันไปนานมากแล้ว ไม่อยู่ให้ถูกเหยียบย่ำน้ำใจหรอก แม้กระทั่งชีวิตน้อย ๆ ยังไม่รู้เลยว่าจะรักษาไว้ได้หรือไม่

“ฮึก ฮึก พระชายานอนพักก่อนนะเพคะ หม่อมฉันจะไปตามท่านอ๋องประเดี๋ยวนี้”

“ระ รีบไป อึก อึก”

เสียงกระอักเลือดในลำคอ และพยายามอดทนไม่พ่นเลือดออกมาเปรอะเปื้อนอาภรณ์

ร่างกายซูจิ่งเหวินบอบช้ำอย่างหนัก เนื่องจากถูกโบยถึงหนึ่งร้อยไม้ ที่ยังฝืนทนพูดรู้เรื่องขนาดนี้นับว่าเก่งมากแล้ว

ทว่าคล้อยหลังนางกำนัลข้างกายเดินจากไป ร่างบอบบางที่แสนบอบช้ำก็สิ้นลมหายใจทันที

พระชายารองซูจิ่งเหวินลาลับจากไปนิรันดร์กาล นางเกิดมามีชีวิตจนอายุยี่สิบปี ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะได้ใช้ชีวิตเพื่อตนเอง แต่กลับต้องมาตายจากในวัยเพียงเท่านี้ เพราะคำใส่ร้ายของสตรีชั่วผู้หนึ่ง

“ซูจิ่งเหวิน ซูจิ่งเหวิน!!!!”

ผู้มาใหม่ตะคอกเสียงดังลั่นตำหนัก สองมือเขย่าร่างแน่นิ่งบนเตียงด้วยความตกใจสุดขีด

ใบหน้าของคนป่วยแทบไม่มีสีเลือดให้เห็น จิตใจบุรุษเลือดร้อนแทบมอดไหม้เป็นเชื้อเพลิง ยิ่งเห็นว่าป่วยหนักยิ่งรู้สึกผิดที่ปล่อยให้นางถูกโบย

หลังจากได้รับรายงานด่วน จากนางกำนัลของพระชายารอง อ๋องเจ็ดจ้าวเทียนเหิงก็รีบตามมาดูอาการคนเจ็บทันที

เขานึกเสียใจอยู่ไม่น้อย ที่วันนี้ปล่อยให้หยางหลินฮวาลงโทษอีกฝ่ายตามคำกล่าวหาที่ยังไม่แน่ชัด

เพราะรักมากเลยโกรธมาก หูตาจึงมืดบอดไม่ยอมตรวจสอบข้อเท็จจริงให้ดี ปล่อยให้อารมณ์ใจร้อนกลายเป็นดาบสองคม

“หมอ ท่านหมอ รีบมาตรวจอาการของนาง!”

“พระชายารองสิ้นลมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หมอหลวงส่ายศีรษะไปมาอย่างยอมแพ้ ร่างกายแสนบอบบางของพระชายารอง ไม่สามารถรับแรงกระหน่ำโบยของบุรุษได้อย่างแน่นอน

‘โบยหนึ่งร้อยไม้ เท่ากับสั่งประหารชีวิต’

เหตุใดท่านอ๋องจึงไม่คำนึงถึงความจริงข้อนี้ก่อนสั่งลงทัณฑ์ หมอหลวงวัยกลางคนได้แต่นึกเวทนา สตรีที่ถูกบิดาส่งมาแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล

“ท่านหมอกล่าวว่าอย่างไรนะ!”

จ้าวเทียนเหิงที่ยังอยู่ในอาการตกใจ หันกลับมาสอบถามอาการคนเจ็บอีกครั้ง เขาได้ยินแต่ไม่แน่ใจว่าหูฝาดหรืออย่างไร

“พระชายารองซูจิ่งเหวิน สิ้นลมแล้วพ่ะย่ะค่ะ ร่างกายของพระชายาบอบช้ำหนักจากการถูกโบย ไร้หนทางรักษาแน่แล้ว”

“ตะ ตายแล้ว”

น้ำเสียงสั่นเครือของคนพูด มาพร้อมกับน้ำตาซึ่งคลอหน่วยเต็มเบ้าตา

เขารักนางเพียงผู้เดียว แต่เพราะทิฐิที่รู้ว่าอีกฝ่ายไร้ใจต่อกัน จึงตั้งแง่รังเกียจมาโดยตลอด และปล่อยให้หยางหลินฮวาพระชายาเอก ทำร้ายนางมานานเกือบสองปี

“เหวินเอ๋อร์ ข้าขอโทษ”

เสียงร่ำไห้ของบุรุษดังลั่นตำหนักเล็ก ตำหนักที่เขามักจะมาเสพสุขจากกายสาวยามเมามายสุรา หากยามปกติไม่เคยเลยสักครั้ง ที่จะก้าวเข้ามาดูความเป็นอยู่ของผู้อาศัย

ความเป็นอยู่แสนทุกข์ยากลำบาก จากการกลั่นแกล้งของสตรีในตำหนักใหญ่

หลังจากผ่านพ้นพิธีศพของซูจิ่งเหวิน อ๋องเจ็ดก็ให้องครักษ์ตามสืบทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตำหนัก จึงรู้ว่าทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นจนเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่ เกิดจากสตรีเพียงคนเดียวแต่งเรื่องขึ้นเพื่อใส่ร้ายคนอื่น

“สตรีชั่ว ต้องได้รับบทเรียนอย่างสาสม นำตัวหยางหลินฮวาไปคุมขังรอการไต่สวน” น้ำเสียงเฉยชาสั่งการองครักษ์ข้างกาย

อ๋องเจ็ดจ้าวเทียนเหิง สั่งลงทัณฑ์คนผิดโดยไม่สนใจตระกูลเดิมของพระชายาเอก กลายเป็นเรื่องราวโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

หนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ตำหนักอ๋องเจ็ดแทบกลายเป็นสมรภูมิเลือด...

นางกำนัลกับบ่าวชายหลายสิบคน ซึ่งเกี่ยวข้องกับการตายของพระชายารอง ถูกคมดาบขององครักษ์สังหารจนสิ้น

พระชายาเอกหยางหลินฮวา ได้รับการละเว้นโทษประหารชีวิต ผลจากความดีความชอบของขุนศึกตระกูลหยาง แต่โทษเป็นยังอยู่ไม่อาจละเว้นได้

นับจากวันนั้น หยางหลินฮวาก็ถูกคุมขังในตำหนักเย็น ต้องใช้ชีวิตอย่างทนทุกข์ทรมาน ทั้งอดอยากและหนาวสั่นทุกคืนวัน ไร้ซึ่งอิสรภาพจนกว่าจะสิ้นชีพจากไปด้วยตนเอง

เรื่องราวการสะสางแค้นในตำหนักอ๋องเจ็ดจ้าวเทียนเหิง ดวงวิญญาณของผู้จากลามองเห็นและรับรู้ทุกอย่าง

ซูจิ่งเหวินไม่ได้ยึดติดกับสวามี และไม่ชอบตำหนักแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย ทว่าไม่สามารถหลบหนีจากไปได้ตามใจชอบ

“บ้าเอ้ย ข้าตายไปแล้ว เหตุใดยังถูกกักขังให้ทนมองชะตากรรมคนเหล่านี้อีก”

วิญญาณโปร่งแสงบ่นกับตนเอง ขณะจ้องมองชะตาชีวิตของสตรีชั่วร้าย ซึ่งอีกไม่นานคงกลายมาเป็นดวงวิญญาณเหมือนกัน

“ตายไปคงเฮี้ยนน่าดู ขนาดข้านิสัยดีถึงเพียงนี้ยังอยากกลั่นแกล้งคนเลย”

“ผัวชั่ว ข้าตายไปแล้วจะร้องไห้เสียใจคร่ำครวญอีกทำไม ตอนมีชีวิตไม่เคยทำดีต่อกัน พอตายกลับอยากเผากระดาษส่งให้ โอ๊ย! เบื่อพูดไปก็ไม่มีใครได้ยิน”

น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของวิญญาณสาว ก่นด่าผู้คนในตำหนักไปเรื่อย เนื่องจากล่องลอยมานานไร้จุดหมายปลายทาง เลยเกิดอาการหงุดหงิดผิดวิสัย

“ไปเดินเล่นแถวสระบัวดีกว่า อย่างน้อย ๆ ก็มีดอกบัวให้มองสบายตาจะได้ใจเย็นลง คนพวกนี้ทำข้านิสัยเสียแย่ ข้าออกจะเรียบร้อยพูดน้อยมาแต่กำเนิด”

ซูจิ่งเหวินในร่างโปร่งแสง รีบทะยานตรงไปยังสระบัวท้ายตำหนักด้วยใจลิงโลด

นางชอบดอกบัวมากกว่าดอกไม้อื่น จึงอยากดอมดมให้ชื่นใจหายเบื่อ อารมณ์จะได้ผ่อนคลายไม่กลายเป็นผีเฮี้ยน

ทว่าจู่ ๆ ดวงวิญญาณของผีสาว กลับถูกพลังงานลึกลับบางอย่าง กระชากเหนี่ยวรั้งเต็มแรง เพียงครู่เดียวเท่านั้นดวงวิญญาณโปร่งแสงก็เลือนหายไป