เก้าสิบวันก่อนจากลาสามีไร้ใจ

“เฮือก! เหวินเอ๋อร์ อย่าไป”เสียงคนเมาสะดุ้งตื่นกลางดึก เขาฝันเห็นสตรีในดวงใจลาจากไปตลอดกาล ไม่เหลือแม้กระทั่งวิญญาณคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ อย่างที่เคยรู้สึกอยู่ทุกวันร่างสูงเดินโซซัดโซเซไปยังห้องหนังสือ แล้วรื้อค้นหาป้ายวิญญาณซึ่งแอบนำมาซุกซ่อนไว้ แทนที่จะนำไปเก็บในห้องเคารพศพตามธรรมเนียมปฏิบัติสองมือของคนเมายังคงพยายามรื้อค้นไปทั่วห้องหนังสือ และปัดป่ายไปทั่วชั้นวางหนังสืออย่างไร้สติ จังหวะหนึ่งได้ปัดโดนป้ายวิญญาณอย่างแรง ทำให้ป้ายไม้ตกลงมาจากที่สูงจนแตกกระจัดกระจาย“เหวินเอ๋อร์ อย่าไป!”เพราะทำพิธีเหนี่ยวรั้งดวงจิตมานานหลายปี เลยนำป้ายสตรีในดวงใจมาแอบซ่อนให้ลับตาคน ทว่าวันนี้เขากลับทำพังด้วยตนเอง“กลับมา กลับมาหาข้า เหวินเอ๋อร์”เสียงแหบห้าวเรียกขานสตรีในดวงใจทั้งน้ำตา ครั้งนี้นางจากไปแล้วจริง ๆ จากไปไม่มีวันหวนคืน อีกด้านหนึ่งย่านชานเมืองหลวง ซึ่งอยู่คนละฟากฝั่งกับพระราชวังแคว้นไห่ ในรัชสมัยของฮ่องเต้จ้าวไห่เฟิง มีสำนักศึกษาขนาดใหญ่ตั้งเด่นตระหง่านตาชาวแคว้นไห่ล้วนนับถือคนที่สำเร็จการศึกษา จากสำนักศึกษาสุดแสนเข้มงวดแห่งนี้ หากไร้ซึ่งฝีมือคงไม่มีโอกาสแม้กระทั่งเข้าไปศึกษาไม่ได้เก

ดวงตากลมโตอิ่มน้ำจ้องมองรูปหน้าคมคายไม่วางตา ประมุขฉินมู่เหยียนมีผิวสีเข้มแบบคนฝึกยุทธ์ ทว่าเนียนละเอียดน่ามองไร้ตำหนิคิ้มเข้มได้รูปพาดเฉียงรับกับดวงตายาวรี หางตาคมกริบเชิดขึ้นพองาม สันจมูกตั้งโด่งปลายไม่งองุ้ม ริมฝีปากเล็กบางเฉียบสีชมพูอ่อนแลดูสุขภาพดีใบหน้าคมเข้มสะอาดสะอ้าน ไม่มีหนวดเคราระเกะระกะสายตา มีเพียงตอหนวดสั้น ๆ ขึ้นไรเขียวครึ้มตรงกรามแกร่ง หากครูดผิวสตรีคงคันยุบยิบไม่เบาใบหน้ากร้าวใจเช่นนี้ทำให้คนมองใจสั่น แทบไม่อยากละสายตาไปมองใคร ร่างเดิมปล่อยให้รอดหลุดมือมานานขนาดนี้ได้อย่างไรรูปร่างของเขาสูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง ช่วงขายาวท่าทางจะทรงพลังไม่น้อย มองอย่างไรก็รูปงามกว่าผัวชั่วคนเก่าเป็นวิญญาณมานานหลายปี หรือนางจะอดอยากปากแห้งมากเกินไปถึงคิดแต่เรื่องนั้น ใบหน้างามสะบัดเบา ๆ เพื่อขับไล่ความคิดเบื้องลึกให้คลายลงจางเหมยฮัวกับบุรุษตรงหน้ายังไม่เคยเข้าหอกัน นางอยากช่วยสานต่อภารกิจที่คั่งค้างยิ่งนัก อย่างไรเสียก็ได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งหมดผู้จากลาไม่มีใครนินทาเรื่องสามีไม่พึงใจ ส่วนนางได้ลิ้มลองสามีใหม่ ที่รูปลักษณ์น่าหลงใหลเหลือเกิน และเขาได้ครอบครองกายสาวอวบอัดไป

คุณหนูใหญ่ตระกูลซู เรียนรู้ฝึกฝนวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องเหล่านี้มาทั้งชีวิต จนกระทั่งกลายเป็นวิญญาณจึงหยุดพักไป นางเลยคิดถึงการแข่งขันอยู่ไม่น้อยซูจิ่งเหวินคือยอดสตรีอันดับหนึ่งมาโดยตลอด ตำแหน่งยอดพธูของเมืองหลวงก็คว้ามาได้ถึงสามปีซ้อน ก่อนจะแต่งให้ผัวชั่วจอมเผด็จการ วันนี้จะใช้ความสามารถที่มีตัดสินการแข่งขันอย่างยุติธรรม“ตกลงข้าจะไปเป็นกรรมการ”“การแข่งขันเริ่มขึ้นในช่วงบ่าย พี่หญิงพักผ่อนก่อนก็ได้ เดี๋ยวข้าให้คนมาตามเจ้าค่ะ” เถียนลี่ลี่บอกกล่าวอย่างใจดี มุมปากบิดกดลงไม่ให้อีกฝ่ายเห็น“ไม่ต้อง ข้าจะไปเดินเล่นในสำนักพอดี ประเดี๋ยวงานเริ่มคงเห็นเอง”ก่อนหน้านี้ยังไม่อยากออกไปไหน อยากปรับตัวปรับอารมณ์จากผีสาวมามีกายเนื้อ ทว่าตอนนี้เปลี่ยนใจอยากไปร่วมสนุกกับคนอื่น ๆ การแข่งขันของสตรีเริ่มในช่วงบ่าย แสดงว่าการแข่งขันประลองวรยุทธ์คงเริ่มในช่วงเช้า นางอยากดูทั้งสองอย่าง เรื่องน่าตื่นเต้นเหล่านี้จะพลาดได้อย่างไรกันส่วนคนที่มาชวนศัตรูหัวใจถึงเรือนพัก ยามนี้กำลังยิ้มแย้มพึงพอใจ ที่แผนการแรกสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี‘สตรีเคยโง่เขลาอย่างไร ย่อมโง่เขลาอย่างนั้นวันยังค่ำ’สายตามาดร้ายเผยออกมา ขณะก้มห

อีกเหตุผลที่ประมุขฉินมู่เหยียน ไม่อยากติดต่อกับสหายผู้นี้นับจากแยกย้ายเรียนจบ เพราะนึกรังเกียจในพฤติกรรมแสนเลวร้ายทั้งมากรักลุ่มหลงมัวเมาในกิเลสตัณหา หูเบา โมโหร้าย ปล่อยให้สตรีสังหารกันอย่างเหี้ยมโหดพระชายารองผู้นั้นเขาเคยเห็นจากที่ไกล ๆ เมื่อครั้งเข้าร่วมงานเลี้ยงในพระราชวัง ครั้งนั้นอ๋องเจ็ดให้นางยืนหลบอยู่ด้านหลัง เขาเลยมองไม่ชัดและไม่มีโอกาสทำความรู้จักถึงกระนั้นยังพอมองออก ว่าพระชายารองนิสัยใจเย็นนิ่งเงียบพอสมควร ไม่อย่างนั้นคงไม่อดทนอดกลั้น อยู่ร่วมกับบุรุษโมโหร้ายได้นานหลายปี“หน้าตัวเมีย!” เมื่อคิดถึงเรื่องราวหนหลัง คำสบถจากก้นบึ้งหัวใจจึงเอ่ยขึ้นลอย ๆ“เจ้ากล่าวว่าอย่างไรนะ”คำตำหนิที่ออกจากปากอีกฝ่าย แผ่วเบายิ่งกว่าสายลมพัดพา อ๋องเจ็ดจ้าวเทียนเหิงเลยได้ยินไม่ชัด“ท่านอ๋องมาทำการใด”นอกจากไม่ตอบคำถาม เจ้าถิ่นยังย้อนถามกลับไป เขาจำได้ว่าไม่ได้ส่งหนังสือเชิญไปตำหนักอ๋องเจ็ด เหตุใดคนผู้นี้จึงมาปรากฏตัวหรือมีใครในตำหนักแอบติดต่อนัดพบลับหลังเขา ยิ่งคิดหัวคิ้วเข้มยิ่งขมวดเข้าหากัน‘หรือจะเป็นสตรีผู้นั้น’โดยปกติเขาไม่เคยใส่ใจและปล่อยวางมาโดยตลอด ต่อให้ร้ายแรงยิ่งกว่านี้ยังนิ่ง

กลุ่มของอาจารย์หญิงคนพิเศษ เดินเล่นชมบรรยากาศของงานสักพักใหญ่ หัวหน้ากลุ่มรู้สึกไม่สบายท้องแปลก ๆ คงเพราะเพิ่งเคยกินผลไม้รสเปรี้ยวเคลือบน้ำตาลเป็นครั้งแรกคนปวดท้องรีบมองหาหนทางรอด นับว่าโชคดีที่บริเวณนี้อยู่ใกล้อาคารไม้หลังใหญ่ ศูนย์รวมห้องทำงานของเหล่าอาจารย์ในสำนัก“ชิงหว่าน จาวจาว ข้าขอเข้าไปทำธุระส่วนตัวในอาคารหลังนั้นก่อน พวกเจ้ายืนรอด้านนอกก็พอ”“นายหญิง อาการหนักหรือไม่เจ้าคะ ให้ข้าไปต้มยาดีหรือไม่”สาวใช้นามจาวจาว อาสาไปต้มยาให้นายหญิง เมื่อเห็นท่าทีคล้ายคนปวดท้องหนัก เหงื่อผุดซึมตรงไรผมสองข้าง อาการแบบนี้ต้องรีบเร่งให้ทันกาล“ไม่เป็นไร แค่เบา ๆ ข้าจะรีบกลับ”“หากไม่สบายต้องรีบบอกนะเจ้าคะ” ชิงหว่านเอ่ยสมทบด้วยเช่นกัน“อือ ข้าไปก่อนประเดี๋ยวไม่ทัน”คนปวดหนักรีบก้าวเดินถี่ ๆ ทว่าสำรวมชวนมองไร้ที่ติจางเหมยฮัวอยากวิ่งไปยังจุดหมายปลายทาง นางใกล้ขาดสติไม่ต่างจากคนปวดหนักคนอื่น ๆ ติดตรงบริเวณนี้มีสายตาจ้องมองยิ่งกว่าในยามประกวดยอดพธูประจำเมืองเสียอีก‘หนทางสวรรค์อยู่ใกล้แค่เอื้อม ข้าต้องอดทนไว้ก่อน กิริยาสำรวมของสตรียังจำเป็นอยู่มาก’“ฟู่!!!”เนื่องจากเรือนนอนส่วนตัวของจางเหมยฮัว ห