جميع فصول : الفصل -الفصل 10

- คิ้ม -ผมมองดูตัวเองในกระจกหลังจากใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำ อีกทั้งยังสวมใส่สูททับอีกตัวให้ดูดี เพราะวันนี้เป็นการประชุมครั้งแรกกับบอร์ดบริหาร และประธานบริษัท ซึ่งพวกผมเรียกเขาว่าบอส และผมก็ไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน อาจเพราะเขาไปดูงานหลายประเทศในยุโรป ในช่วงที่ผมเข้ามาสมัครงานเป็นเลขานุการส่วนตัวของเขา กลุ่มเลขานุการในฝ่ายของเราไม่มีผู้หญิงสักคน รวมไปถึงคนในตึกของบริษัทเองที่มีประมาณสามสิบคนล้วนแต่เป็นผู้ชาย มีเพียงแผนกแม่บ้านมีผู้หญิงสิบสองคนเท่านั้นระยะเวลาหกเดือนที่ผมทำงานมา ก็มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น พวกมันแต่งตัวดูดีสวมใส่ชุดฟอร์มของบริษัทผมเองก็เช่นกันที่สวมใส่ชุดฟอร์มที่มีเสื้อเชิ้ตสีขาว และสีครีม เพราะเสื้อเชิ้ตสีดำเป็นของหัวหน้า ซึ่งผมเป็นระดับพนักงานธรรมดาเท่านั้น“เฮียผมไปเรียนก่อนนะ ผมเก็บขี้ และให้อาหารรถถังแล้วนะ” ไอ้ขุนศึกน้องชายของผมเอง ผมจึงเปิดประตูห้องออกมา เดินมาด้านล่างของบ้าน ผมเห็นมันเดินไปสวมรองเท้าที่หน้าบ้านแล้ว มีแมวหนุ่มสีขาวตาสองสี มันเป็นแมวที่ผมเก็บมาเลี้ยงเมื่อสามปีก่อน ผมเจอมันที่กองขยะหน้าบ้าน ผมเลยตัดสินใจพามันไปหาหมอตรวจร่างกาย และทำหมัน หลังจา

ผมก้าวเดินเข้ามาตรงแผนกเลขานุการเห็นไอ้เชน ไอ้นพ ไอ้ดิน และชิน มันนั่งเรียงกันสี่ตัวจับข่าวคุยเรื่องเกมใครแรงค์ใครดีกว่า ไอ้พวกนี้แม่งไม่โตสักทีนั่นแหละนะ เกมมันทำให้ผ่อนคลายและเครียดในเวลาเดียวกัน ซึ่งผมเองก็ชอบเล่นเกมเหมือนพวกมัน ส่วนมากจะเล่นแต่เกมเบาสมองเช่นปลูกผักปลูกหญ้า“ไอ้คิ้มวันนี้มึงมาเช้าจังวะ” ไอ้นพมันถาม ไอ้นพตัวนี้มันเป็นหัวหน้าแผนกผม มันเป็นคนเอาการเอางานมาก ผิดพลาดไม่ได้ ผิดนิดผิดหน่อยมันจะบ่นเป็นหมีกินผึ้ง พอบ่นเสร็จมันก็นั่งแก้เอง ไม่รู้จะบ่นทำห่าอะไร“หรือมึงตื่นเต้นว่าจะได้เจอนาย” ไอ้เชนบอก เพื่อนรักของผมเอง ผมกับมันเป็นเพื่อนตั้งแต่เรียนมัธยม พอขึ้นมหาลัยผมกับมันเลือกเรียนคณะเดียวกัน ในคณะบริหารธุรกิจ ตอนอยู่ปีหนึ่งผมเสียวทุกคืน มีมันเนี่ยแหละที่เข็นให้ผมจบปีหนึ่ง ตามจิกถึงบ้านทุกวัน เพราะบ้านผมและบ้านมันอยู่ใกล้กัน พอปีสองพ่อของผมเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ผมก็เลยต้องทำงานหาเลี้ยงไอ้ขุนศึก และส่งมันเล่าเรียนในโรงเรียนเอกชน ขณะที่เงินที่พ่อเหลือไว้ให้เพียงล้านห้าเท่านั้น เงินที่เหลืออยู่ก็โปะหนีรถจนหมด เพราะผมไม่อยากจ่ายดอก ก็เหลือเพียงแสนว่าบาทเอาไว้จ่ายค่าเทอมก็หมด

- กรณ์ -ลัคนัย วีรกิตธาดา - คิ้มว/ด/ป เกิด 21 มิถุนายน 2538 มีนบุรี กรุงเทพมหานครที่อยู่ 69/9 หมู่บ้านเมืองสิริ แขวงมีนบุรี เขตมีนบุรี กรุงเทพมหานคร 10510เบอร์โทรศัพท์ 069-959-6996ข้อมูลธนาคาร ธนาคารสยามนิรมิตชื่อบัญชี นาย ลัคนัย วีรกิตธาดา6969 สาขา มีนบุรีเลขที่บัญชี 690-902969-9จำนวนยอดเงินคงเหลือ 15069.69 บาทอาชีพ เลขานุการ บริษัท ธาราทรัพย์ กรุป จำกัด (มหาชน)เกรดเฉลี่ย 3.69การศึกษา มหาวิทยาลัยโอลิม คณะบริหาร สาขาการจัดการ หลักสูตร 4 ปีจบบิดา ขุนพล วีรกิตธาดาเกิด 18 กันยายน 2510เสียชีวิต 6 เมษายน 2548มารดา วรรณวิสา วีรกิตธาดา (บำรุงธรรม)เกิด 14 ตุลาคม 2515เสียชีวิต 15 มิถุนายน 2550ผมนั่งทบทวนเรซูเม่ของเขาหลังจากออกมาจากห้องประชุม ผมให้ไอ้เขตไปเอามาที่ฝ่ายบุคคล ผมนั่งอ่านเป็นสิบรอบ เพื่อทำความเข้าใจในตัวเขา เขาทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจตั้งแต่แรกเห็นอาจเป็นเพราะบุคลิกที่ท้าทายและไม่เกรงกลัวใคร อีกทั้งยังไม่รับเงินจากผมอีก ถ้าเป็นคนอื่นคงโดดรับเงินไปแล้ว นี่อาจเป็นสาเหตุให้ผมรู้สึกสนใจเขาขึ้นมา“ไอ้กรณ์ ไอ้กรณ์เว้ย” เสียงของเพื่อนของผมดังขึ้น ขณะที่มันเดินเข้ามาภายในห้

“มึงจะไปไหน กูพึ่งมาเอง มึงจะกลับแล้วเหรอ” ไอ้หนึ่งถามผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เดี๋ยวกูมา” ผมบอกเช่นนี้ แล้วก้าวเดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับไอ้พลและไอ้เขต และบอดี้การ์ดอีกสองคนที่ก้าวเดินตามเข้ามา“ไปชั้นหนึ่ง” ผมบอกเช่นนี้ ไอ้เขตที่อยู่ใกล้ปุ่มกดที่สุดจึงกดลิฟต์ที่ชั้นหนึ่ง ลิฟต์เลื่อนลงไปชั้นล่างแต่ผมกลับรู้สึกว่านานมากจนผมเริ่มร้อนใจยิ่งนักเมื่อลิฟต์เปิดออก ผมมองหาเขา เขากลับไม่ได้อยู่ตรงนี้ ผมคิดว่าเขาไปห้องน้ำหลังตึกแน่ ผมเดินเกือบสุดปลายทาง เห็นว่าชายคนสวมชุดสีดำและปิดใบหน้าหนึ่งออกจากมุมเสา เดินมาล็อกคอเขาใช้ผ้าปิดจมูกเขา“ทำอะไรวะ” ผมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงดังดุดันพอสมควร ชายชุดดำหันมามองพวกผมแล้ววิ่งไปทันที เห็นร่างของเขากำลังทรุดลงต่อหน้าต่อตา ผมจึงรีบไปหาเขาก่อน แล้วประคองเขาไว้ที่ล้มลงหลับกลางอากาศ“พวกมึงไปตามจับพวกมันให้ได้ จับเป็นนะ” ผมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง บอดี้การ์ดของผมจึงวิ่งไล่ล่าคนที่ทำให้เขาสลบ“ครับ” ไอ้เขตบอก แล้ววิ่งไปพร้อมบอดี้การ์ดอีกสี่คน“ไอ้พลไปไล่กล้องวงจรปิดว่าเป็นฝีมือใคร กูอยากรู้ให้เร็วที่สุด” ผมบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ครับท่าน” ไอ้พลรับคำสั่งผมแล้ววิ่งออกไ

ไอ้กรณ์พาผมมายังโรงพยาบาลที่มันเป็นหุ้นส่วน และเห็นมันบอกว่า มาตรวจโรคทุกเดือนเพื่อความแน่ใจ คนอย่างมึงกูไม่เชื่อเหรอกว่าจะไม่มีโรคหนองในแท้ หนองในเทียม หรือซิฟิลิส ก่อนหน้าผมไม่รู้ว่าแม่งเอาสดหรือเปล่า ความเงี่ยนยิ่งไม่เข้าใครออกใครอยู่ด้วย ตรวจสักหน่อยเพื่อความสายใจก็ดีไอ้กรณ์ลาผมเข้าไปในห้องตรวจ มันมองหมอวัยกลางคนด้วยรอยยิ้มเริงร่า“สวัสดีครับลุงหมอ” ไอ้กรณ์บอกหมอด้วยรอยยิ้ม“สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันเกือบสองปีเป็นไงบ้าง” หมอถามไอ้กรณ์ไหนมึงบอกว่าตรวจทุกเดือน ตอแหลจับได้นะมึง ไอ้คิ้มหันมามองผมด้วยรอยยิ้มพยักหน้าเบาๆ โบกหัวสักทีดีไหม“ผมไปดูงานแทนป้า แต่ผมก็ตรวจทุกเดือน วันนี้ผมพาคิ้มแฟนผมมาตรวจ เมื่อคืนผมรุนแรงไปหน่อย คิดว่าน่าจะฉีกขาดจนไข้ขึ้น เมื่อสองโมงเช้าผมให้กินยาแก้ไข้แล้ว” มันบอกหมอว่าแฟน กูเนี่ยนะ ใครแฟนมึง ยังจะมาบอกว่าทำฉีกขาดละอายปากบ้างไหมสัส“คุณคิ้ม ยังเจ็บอยู่ไหม” หมอถามผมด้วยรอยยิ้ม กูไม่อยากจะบอกเลย แต่เมื่อหมอถามผมก็จำเป็นต้องตอบ“ยังเจ็บอยู่ครับ แต่น้อยกว่าเมื่อเช้า” ผมบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“คุณกรณ์ก็เบาๆ หน่อยเขาจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว” หมอบอกด้วยรอยยิ้ม กูอยากแทรก