Todos os capítulos de Sexy the Series | รักนี้เกินต้าน [YAOI] + [BDSM] + [NC25+] : Capítulo 31 - Capítulo 40

ผมมองเข้าไปในห้องแดง เห็นคิ้มยืนเปลือยเปล่าหันหลังอยู่ที่ขื่อคานรวงผึ้ง มองไปยังกุญแจมือที่คาอยู่สองชุดที่ผมกับเขาเล่นกันครั้งก่อน ผมมองไปยังก้นกลมของเขาที่มีรอยแดงจากฝ่ามือของผม ผมรู้ว่าเขาคงเจ็บน่าดู เพราะผมมือหนักพอสมควร“กรณ์” เขาเรียกชื่อผม ขณะที่เขาหันมามองผมที่ยืนอยู่ตรงประตู ผมก้าวเดินเข้ามาในห้องช้าๆ ผมได้ยินเสียงลมหายใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ และเสียงลอบกลืนน้ำลาย สายตาของเขามองเรือนร่างของผมที่ก้าวเดินช้าๆ ไปหาเขา ผมชอบให้เขามองเรือนร่างของผมด้วยอาการหื่นกระหาย มันเซ็กซี่และปลุกเร้าอารมณ์ของผม“อยากยืนใช่ไหม” ผมเอ่ยถามเขา เขาพยักหน้าเบาๆ ผมวางขวดน้ำมันหอมระเหยบนโต๊ะสีดำ แล้วเดินเข้าไปหาเขาเอากุญแจมือหนังใส่มือข้างขวาของเขา และใส่ด้านซ้ายตามลำดับ“รั้งไปไหม” ผมถามเขา“ไม่” เขาบอกผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ผมเดินกลับมาที่ลิ้นชัก เปิดลิ้นชักออก ผมเห็นผ้าปิดตามีสีแดง สีดำและสีเทา ผมเลือกหยิบสีแดงออกมา มองเขาที่มองผมด้วยความสงสัยว่าผมจะทำอะไรกับร่างกายของเขา ผมเผยรอยยิ้มที่มุมปาก นำผ้าปิดตามาไว้ในมือ เดินมาด้านหลังของเขาแล้วนำมาสวมปิดที่ดวงตาทั้งสองข้าง“เด็กดี” ผมบอกเขาข้างริมหูเขา แล้

หลังจากอาบน้ำเสร็จผมมานั่งที่ปลายเตียง ผมใช้ไดร์เป่าผม เป่าผมให้กรณ์ เพราะเมื่อครู่ในห้องน้ำผมเป่าให้ผมจนแห้งแล้ว มันกลัวว่าผมจะเมื่อยมันก็เลยให้ผมมาเป่าผมบนเตียงนอน ผมใช้มือขยี้ผมของมันเบาๆ“วันพรุ่งนี้ไปงานการกุศลกับกูนะ” มันบอกผม มันไปกับพี่เขตและพี่พล เห็นว่ามีบอดี้การ์ดตามไปอีกสิบคน แล้วกูจะไปเพื่อ“ทำไมต้องไปด้วย” ผมถามด้วยความสงสัย“กูอยากพามึงไปด้วย ไอ้บาส ไอ้โรม ไอ้หนึ่งก็ไป ไอ้หนึ่งมันเอาแฟนไปด้วย กูเลยอยากมีคู่ไปร่วมงาน” มันบอกผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง“กูจะไปในฐานะอะไร เลขาเหรอ” ผมถาม“ไปในฐานะเมีย” มันบอกผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วหันกลับมาหาผม ผมจึงรีบกดปุ่มปิดไดร์เดี๋ยวความร้อนจะไปโดนหน้ามัน“เมียอะไรเล่า กูกับมึงยังไม่ได้แต่งงานสักหน่อย” ผมบอกด้วยน้ำเสียงเขินอาย พูดเรื่องแต่งงานมาได้อย่างไงไม่อายปาก“พูดถึงเรื่องแต่งงาน มึงอยากแต่งงานไหม” มันถามผม เอาคำถามโลกแตกมาถามทำไมวะ แล้วกูจะตอบว่าอย่างไง แต่งค่ะ แบบนี้เหรอ“ไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ก็ได้” มันบอกผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แฝงน้ำเสียงผิดหวังไว้ในคำพูด ผมจับมือมันทั้งสองข้างมือสอดผสานมือของผมเอาไว้“ขอเวลากูหน่อยนะ ให้กูบอกขุนศึ

กรณ์โอบอุ้มผม โดยช้อนหลังและขาทั้งสองข้าง ผมใช้มือโอบคอมันไว้กลัวว่าจะตกลงมา มันก้าวเดินออกไปนอกชานห้อง ผมมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่มีแสงจากตึกรอบข้างสาดส่องสว่างทั่วกรุงเทพมหานคร มันรู้สึกโรแมนติกและอบอุ่นในหัวใจ ผมหันมามองหน้าไอ้กรณ์ ไอ้กรณ์มันไม่ได้เป็นเจ้านายของผมเท่านั้น มันยังเป็นคนรักของผม และเป็นคนที่ผมรักที่สุดไม่ต่างกับไอ้ขุนศึก“คิดอะไรอยู่” ไอ้กรณ์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มองมายังผมด้วยสายตาเป็นประกายแข่งกับด้วยดาวบนฟากฟ้า“หนักไหม” ผมถามด้วยรอยยิ้ม“ไม่เลยที่รัก กินให้เยอะๆ หน่อยก็ดี” มันบอกผมด้วยรอยยิ้ม แล้วก้าวเดินลงไปในสระว่ายน้ำ ซึ่งเป็นสระน้ำเกลือ ไอ้กรณ์ปล่อยขาของผมทั้งสองข้างผมจึงยืนในสระน้ำทั้งสองเท้า ผมใช้มือลูบไล้อกแกร่งที่อุดมไปด้วยซิกแพค“อยากได้อะไร” มันถามผมด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ ผมเผยรอยยิ้ม เลื่อนใบหน้าไปใกล้ริมหูของมัน“แค่มังกรก็พอแล้ว” ผมบอกด้วยน้ำเสียงยั่วยวน จูบที่กกหูมันเบาๆ มันแข็งทื่อไปทั้งตัว ผมถอนออกมาเล็กน้อยมองใบหน้าของมันที่ดูตื่นๆ ผมใช้มือลูบไล้ซิกแพคเบาๆ มันกระชายมือผมเข้าแนบชิดกับเรือนร่างของมัน“อย่าเล่นกับไฟ” มันบอกผมด้วยน้ำเสียงกระเส่า“พอดี

- คิ้ม -ผมตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย ผมมองห้องสี่เหลี่ยมสีขาว ทอดสายตาไปยังหน้าต่างเห็นน้ำสีคราม ผมคิดว่าตอนนี้คงอยู่บนเรือ และอยู่ในส่วนใดส่วนหนึ่งของโลก แต่ว่าผมอยู่ที่ไหน แล้วไอ้กรณ์มันอยู่ที่ไหน หรือว่าใครลักพาตัวผมมา ว่าแต่ผมเคยถูกลักพาตัวมาครั้งหนึ่งแล้ว และทำให้ผมกลายเป็นเมียไอ้กรณ์ถึงทุกวันนี้ผมเลิกผ้าออกจากเรือนร่าง ผมเห็นว่าผมสวมใส่คลุมสีขาวทำมาจากผ้าขนหนู อย่าบอกนะผมโดนข่มขืนอีกแล้ว ไม่ใช่หรอกผมไม่ได้เจ็บก้นจนเดินขาถ่างเหมือนครั้งแรก คิ้มมึงลืมไปหรือเปล่าว่า มึงโดนเอาจนพรุนแล้วผมก้าวเดินไปเปิดประตูห้อง ผมเห็นว่ามีทางเดินไปยังประตูอีกบาน ตรงข้ามที่ผมนอนมีอีกหนึ่งห้อง ผมเดินตรงไปยังห้องโถง ผมเห็นว่าภายในห้องโถงมีเคาน์เตอร์บาร์ หลังเคาน์เตอร์บาร์มีตู้แช่ไวน์ ภายในตู้มีไวน์เรียงกันอยู่แปดขวด ข้างๆ ตู้ไวน์เป็นตู้ไม้ในตู้มีขวดเหล้าสีทั้งบรั่นดีและวิสกี้ราคาแพงยี่ห้อที่มีในบ้าน ยังมีโต๊ะสนุกอยู่กลางห้อง และของใช้อย่างครบครันเหมือนบ้านหลังหนึ่งผมเดินไปยังประตู ผมจึงเปิดประตูออกมาภายนอก พอเปิดออกมาเดินไปได้ห้าก้าว มันเป็นบันไดลายไม้เดินขึ้นไปชั้นบนและบันไดลงด้านล่าง ผมเลือกก้

ผมลืมตาขึ้นในยามค่ำคืน ผมมองนาฬิกาเป็นเวลาตีสี่แล้ว แต่ข้างกายผมกลับไม่มีกรณ์อยู่เคียงข้างผมคิดว่ามันคงเข้าห้องน้ำแน่ ผมกลับไม่เห็นมันอยู่ในนั้น ผมคิดว่ามันคงออกไปข้างนอกแน่ ผมจึงดีดตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อจะเข้าห้องน้ำ ผมจึงก้าวลงจากที่นอนไปยังห้องน้ำ ทำการปลดเบาจนสุดแล้วกดน้ำลงไป และก้าวเดินออกจากห้องน้ำ เดินไปที่มือถือดูข้อความในมือถือ มีข้อความไลน์และเฟสบุ๊คเป็นร้อย ผมไล่ดูข้อความในเมสเสจไล่ดูข้อความเรื่อยๆ นี่มันมหกรรมอวยพรวันเกิดนี่เอง ผมเลยกดที่สเตตัส และเขียนว่า ขอบคุณพ่อแม่พี่น้องญาติมิตรทั้งหลาย ที่มาอวยพรวันเกิดผมกดไปทันที ไม่ช้าผมเห็นเพื่อนๆ ผมมากดไลค์และเขียนข้อความอวยพรกันต่ออีก ไอ้ต้น อีดิล กูจำได้พวกมึงอวยพรกูไปเมื่อกี้ในหน้าสเตตัส ไม่เป็นไรเพื่อนอยากอวยพรนะ ปีละครั้งก็ยังดี“ตื่นขึ้นมาฉีเหรอ” ไอ้กรณ์เอ่ยถามผม ผมเห็นว่ามันสวมใส่ชุดคลุมสีขาวในมือของมันถือแก้วคริสตัลในแก้วมีบรั่นดีเพียงเล็กน้อยพร้อมกับน้ำแข็งก้อนสี่เหลี่ยมประมาณสามก้อน“ออกไปทำอะไรมา หรือลูกค้าโทรมา” ผมเอ่ยถามมัน“กูนอนไม่หลับ” มันบอกผมด้วยน้ำเสียงเรียบ“ให้กูร้องเพลงกล่อมดีไหม” ผมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงติดตลก ม