All Chapters of Alfa'nın Sözleşmesi: Chapter 11 - Chapter 20

Dane“Bir fikri olan var mı?” diye çıkıştım uyuyan eşimi izlerken. Kendinden geçmişti ve büyük ihtimalle bir süre daha öyle kalacaktı. Raven, bağın kesildiğinden emin olduktan ve Neah’ın vücuduna bir yığın ilaç enjekte ettikten sonra yarasını dikmişti.‘Birinin kellesi gidecek!’ diye hırladı Aero.“Hayır,” diye cevap verdi Eric. “Neah’ın bir eşi olsaydı Ay Işığı’ndan bu kadar kolay ayrılmazdı, değil mi?”“Ama kolay da ayrılmadı, değil mi?! Kapının önünde resmen yere yığıldı.”“Bunun daha önce hiç ayrılmadığı için olduğunu söylememiş miydin? Korku ve hastalığın birleşimi demiştin.”Arkamı döndüğümde onu duvara yaslanmış, beni incelerken gördüm. Güvendiğim tek kişi oydu. Aero’nun Neah’ın eşimiz olduğuna dair söylediklerini yalnızca ona anlatmıştım.“Belki de eşi yakındaydı.” Omuz silkti. Bakışlarım kız kardeşime kaydı.Kahvesine bakıp dikkat çekmemeye çalışıyordu ama sessizliği bir şey bildiğini ele veriyordu. Bu kız birkaç dakikadan fazla sessiz kalmayı beceremezdi.“Çıkar ağzındaki bak

NeahBütün bunları sindirmek zordu. Önce Kurtboğan Kanı ve sürü koşuları. Şimdi de kan bağı ve hâlâ bir şekilde Beta Kyle ile eş olmak.Bakışlarım hızla Alfa Dane’ye kaydı, sonra hemen aşağı indirdim. Doğrudan bana bakıyordu.“Yemin ederim,” diye tekrar fısıldadım. “Neden bahsettiğinizi bilmediğime yemin ederim.”“İşin en sinir bozucu yanı da bu, Neah. Neden bahsettiğim hakkında hiçbir fikrin olmadığını biliyorum.”Neden bu kadar öfkeli olduğunu sormak istedim ama içime attım.“Bir daha Beta Kyle’nin yanında olmak istemiyorum.” diye mırıldandım. Gözümün ucuyla yüzünün yumuşadığını gördüm. Dudaklarının kenarında neredeyse bir gülümseme belirmişti.“Güzel. Seni geri vermeye hiç niyetim yok.” Oturduğu yerden kalktı. “Raven eve dönebileceğini söyledi. Yürüyebilir misin, yoksa seni taşımamı mı tercih edersin?”“Yürüyebilirim,” diye mırıldandım.Yataktan inip doğruldum. Ama o anda karnımdan uzun, keskin bir acı geçti.“Emin misin?” diye sordu Alfa Dane.Başımı salladım. Daha kötüsünü yaşamış

DANEBu kadar çok konuşması şaşırtıcıydı. Normalde bir cümleden fazlasını kurduğunda hemen içine kapanırdı. Belki de sonunda biraz gevşemiş, daha rahat konuşabileceğini hissetmeye başlamıştı.‘Ona arzusunun kokusunu alabildiğimizi hâlâ söylemedin,’ diye mırıldandı Aero.‘Söylememe gerek yok. Bence bunu çoktan anladı. Kızarmış teni onu ele verdi.’ Onu ne kadar çok istediğini biliyordum. Onu kendine ait kılmak için yanıp tutuşuyordu. Tıpkı benim gibi. Ama artık yeni bir sorunumuz vardı. Kyle.Onu işaretlersem, gözlerimin önünde ölmesini izlerdim ve bunu durdurmak için elimden hiçbir şey gelmezdi. Neah’ın bedeni içeriden yanarken çektiği acı dayanılmaz olurdu. Ben acımasızdım ama Ay Tanrıçası’nın kuralları bambaşka bir seviyedeydi.Bakışları yüzümde takılı kaldı ama hafif dalgındı. Sözlerimi zihninde tekrar tekrar evirip çevirirken yine ağlamamak için direndiğini biliyordum.Bütün gelinlerim içinde beni şaşırtan tek kişi oydu.‘Çünkü diğerleri gibi beyni yıkanmamış,’ diye düşündü Aero.‘H

NeahMidem onun sözleriyle düğümlendi. Sırtı dönüktü ama niyetini hissedebiliyordum. Sabrı tükeniyordu. Diğerleri muhtemelen buradaki ilk gecelerinde onunla yatmıştı. Kendisi de söylemişti, Aero’yu durdurmak zorunda kalmıştı.Büyük küvete doğru ilerledi, suyu açtı ve akan suyun içine renkli sıvılar döktü.“Banyo yapman gerekiyor.” dedi, bana bakmadan. Koltuk altlarımı kokladım. Haklıydı, berbat kokuyordum.Küveti köpükler neredeyse taşacak hâle gelene kadar doldurdu. “Gir.”“Şey… Ben… Ben duş alsam daha iyi.” En azından bu şekilde kendimi ondan bir nebze saklayabilirdim.Odayı geçip yanıma geldi ve battaniyeyi üzerimden çekip aldı. Gözlerini gözlerimden ayırmadan beni kucağına aldı ve yavaşça küvetin sıcak suyuna bıraktı.Gözlerini bir an olsun gözlerimden ayırmadı. Bakışları kardeşinin yaptığı gibi yüzümde veya vücudumun geri kalanında gezinmedi. Sanki bir şeyi kanıtlamaya çalışıyordu.“Sen yıkan. Ben çarşafları değiştirmeliyim.” Yatağa geri döndü ve çarşafları sökmeye başladı. Abimin

NeahHemen yeniden aşağı eğildim. O şey de neydi öyle?Bir daha bakmaya cesaret edemedim. Kapı çalındığında yerimden sıçradım.“Neah. Benim, beni içeri alabilirsin.” Alfa Dane’nin sesi kapının diğer tarafından geliyordu.Sessizce oturup kapı kolunun kurcalanışını izledim. Yerimden kımıldamak, o güvenli alanımdan çıkmak istemiyordum; kapıdaki sürgüye minnettardım.“Neah, gördüğünü biliyorum. Yaratığın icabına bakıldı. Öldü. Korkmana gerek yok.”Yerden kalkıp pencereden dışarı baktım. Tüm Kurtlar, o yaratıkla birlikte gözden kaybolmuştu. Kapının önündeki sandalyeleri kenara çekmeye başladım ve yavaşça kilidi açtım.Alfa Dane, kapıdaki dar aralıktan kendini zorlayarak içeri soktuktan sonra geri kalan sandalyeleri de kolayca itti. Kızıl gözleri ofisi taradı ama sandalyelerden hiç bahsetmedi. O an anlamıştım ki, o sandalye yığınının aslında hiçbir hükmü yoktu. Onları sanki bir yığın yastıkmış gibi rahatça kenara itmişti.İnsan formuna dönüp ofise gelene kadar kendine gri bir şort bulmuştu.