บททั้งหมดของ Alfa'nın Sözleşmesi: บทที่ 91 - บทที่ 100

NeahEvin önünde ayakta duruyorduk, Alfa Dane'in parmakları benimkilerle kenetlenmişti. Olayın üzerinden dört gün geçmişti ve beni neredeyse hiç yanından ayırmıyordu; eğitim ve dersler bile söz konusu değildi ve tartışmaya açık değildi. Herkes onun öfkesinin altında ezilirken, o sessizce her hareketimi sorguluyordu.Bir sürü üyesini yaşlılıktan ya da Alfa Dane'in elinden başka bir sebeple kaybetmeyeli yıllar olmuştu. Bu, bütün sürüyü gerginleştirmişti. Sürekli toplantılar yapılıyordu. Yeni önlemler alınıyordu. Ve Jenson dışında kimseye sürüye giriş izni verilmeyecekti, en azından şimdilik."İyi misin?" diye sordu Alfa Dane, yüzüme bile bakmadan."Hı hı." Araziye baktım. Kar durmuştu ve bahar yaklaşıyordu.Bana günde birkaç kez iyi olup olmadığımı soruyordu, sanki her an kendiliğimden alev alacakmışım gibi.Alfa Dane gözünün ucuyla bana baktı. Bu alıştığım bir bakıştı, çünkü öyle bakan sadece o değildi. Son birkaç gündür temas kurduğum herkes bana aynı bakışı veriyordu.Tam olarak suçla

DaneNeah gözlerini ölü Likan'dan ayıramıyordu. Yüzünde küçük bir gülümseme vardı. Gün geçtikçe karanlığı biraz daha sızıyor gibiydi."Onu tanıyor musun?" diye sordum."Onlardan biriydi." Gözleri adamın belindeki kemer tokasına takıldı. Pantolonu dönüşümden dolayı yırtılmaya başlamıştı ama dönüşümü tamamlayamadan öldürülmüştü. Yine de kemer tokası yerinde duruyordu. Onu daha önce görmüş gibi bakıyordu."Beni onunla döverdi." Sesi kısıktı ve ölü adama bakmaya devam ediyordu. Devon'ı öldürdüğünde de ona aynı şekilde bakıp bakmadığını merak etmemek elimde değildi."Adını biliyor musun?"Başını salladı, gözleri ondan ayrılıp bana bakmakta zorlanıyordu ama gözlerinin ne kadar karanlık olduğunu gördüm, mavi neredeyse yoktu. Nyx tam oradaydı, serbest kalmayı bekliyordu. "Sadece yüzünü." diye mırıldandı Neah."Başka var mı?" diye sordum Klaus'a."Hayır, yalnız gelmiş görünüyor." diye mırıldandı Klaus. "Aptalca bir hamle.""Belki de kasıtlıdır. Belki Trey birinin geçebileceğini düşünmüştür." De

NeahSonraki üç gün boyunca daha fazla Likan ortaya çıktı. Biri geliyordu, bazen iki. Hiç aynı yerde ortaya çıkmıyorlardı ama hepsinin amacı aynıydı: sınırları aşmaya çalışmak. Hiçbiri fazla ilerleyemedi. Bir metre, belki iki, sonra paramparça ediliyorlardı. Bazıları insan formunda denedi, bazılarıysa çoktan dönüşmüştü. Dönüşmemiş olanların hiçbirini tanımadım. Cesetleri arandığında ısırık izleri bulundu, bu da onların saf Likan olmadığını doğruluyordu.Alfa Dane de giderek daha fazla sinirleniyordu. Daha çok gidip geliyor, kendi kendine daha çok konuşuyordu — ya da daha doğrusu Aero'yla konuşuyor, sonraki adımlara karar vermeye çalışıyordu. Aero'yla konuşmuyorsa da herkese tersliyordu.Gerçi bu Kurtların tükenme noktasına geleceğinden endişeleniyordum. Jenson onları gece gündüz çalıştırıyordu, aralarında sadece birkaç saat dinlenme vardı ve düşmeye başlarlarsa yanmıştık.Yine de Alfa Dane'in yanında kalmak zorundaydım. Bundan hiç bahsetmiyordu ama biri beni ele geçirirse kendini suçla

DaneÖfke kalbinde ağır bir şekilde yerleşmişti. Yaşadığı onca şeye rağmen Neah hiç bu kadar öfkeli olmamıştı. Gözlerindeki ateşi görmek tuhaftı ama bir o kadar da büyüleyiciydi; hepsi bu kız yüzündendi.Eric'in evinin duvarına yaslandı. Başını geriye atıp mavi gökyüzüne baktı. Bedeni aşağı kaydı, ta ki kıçı çimene değene kadar. İçinde öyle bir öfke vardı ki ne yapacağını bilemiyordu. Onu nasıl yönlendireceğini bilmiyordu."Jess iyi olacak." diye mırıldandım. Bir çocuğu öylece sokağa atamazdım. Neye dönüşeceğinden habersiz bir çocuğu evine geri göndermeyi de göze alamazdım. İlk dönüşümü tam bir kabus olacak ve ailesini öldürmezse bu resmen bir mucize olur."Doğru." diye mırıldandı Neah. Gözleri neredeyse tamamen siyahtı."Buradan biri onu yanına alacak. Onu sokağa atmayacağım.""Bu ilk olmayacak, değil mi? Daha fazla çocuğu dönüştürecek ve bize gönderecek." Bana baktı. "Kötü biri olduğunu biliyordum ama bu? Bu iğrenç, bu..." Sesi kesildi, düşüncelerini toparlayamıyordu."Sana yaptığı d

NeahDirseğimden tuttu, beni içeri çekti. Kızıl gözleri gözlerimde cevap arıyordu; gerçekten hazır mıydım? Ben bile emin değildim.Ama bir şeylerin yapılması lazımdı. Artık dayanılmaz bir hal almıştı. Her şey üst üste geliyordu ve şimdi de çocuklar dönüştürülüyordu."Beta Eric'in... Jess'i uyarması gerekiyor." diye mırıldandım, Alfa Dane beni ofise yönlendirirken. "Eğer işe yararsa, o da beni duyabilecek. Bu onu korkutur." Yirmi iki yaşındayım ve Alfa Dane'in sesini kafamın içinde duymak beni hâlâ tuhaf hissettiriyor. Nyx'ten bahsetmiyorum bile."Ona söyledim. Şu anda onunla konuşuyor."Bunun ne işe yarayacağını hâlâ bilmiyordum. Aksine, onları daha da sinirlendirecek gibi görünüyordu.Beni sandalyeye götürdü, oturmamı söyledi. Artık gözlerinden okuyabiliyordum: bunun işe yaramama ihtimalinin ne kadar yüksek olduğunu biliyordu.'Rolü kabul et.' diye mırıldandı Nyx.'İşe yarayacak mı?''Kabul ettikten sonra öğreneceğiz.''Tamam, kabul ediyorum!' Bitmesini istiyordum. Kafalarını mızrakla